Η ” Καυτή Πατάτα”. Του Γιάννη Ρεβύθη

Κάθε χρόνο “παίζεται” η η ιδια παράσταση.

Η εστίαση στην Κέρκυρα ζει σε καθεστώς ομηρίας και όλοι κάνουν πως δεν βλέπουν το πραγματικό πρόβλημα.
Καταστήματα ανοίγουν, επενδύσεις γίνονται, εργαζόμενοι περιμένουν να δουλέψουν, επιχειρηματίες πληρώνουν ενοίκια, φόρους και ασφαλιστικές εισφορές και στο τέλος τα πάντα σκοντάφτουν σε έναν φάκελο που περιφέρεται από γραφείο σε γραφείο περιμένοντας τη γνωμοδότηση της Εφορίας Αρχαιοτήτων.

Χωρίς αυτήν την γνωμοδότηση καμία άδεια.

Χωρίς άδεια, καμία λειτουργία.

Και χωρίς λειτουργία, ολόκληρη η τοπική οικονομία μπαίνει στον πάγο.

Ο δήμαρχος, αυτό είναι το μόνο σίγουρο θέλει λύση. Όμως είναι εγκλωβισμένος σε μια διαδικασία που δεν ελέγχει. Σε ένα κράτος που κινείται με ρυθμούς άλλης εποχής. Σε φακέλους, υπογραφές, υπηρεσιακά σημειώματα και ατελείωτες καθυστερήσεις.

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, οι περισσότεροι σιωπούν.

Σαν να περιμένουν η “πατάτα” να σκάσει αποκλειστικά στα χέρια του δημάρχου. Σαν να πρόκειται για ένα καθαρά δημοτικό πρόβλημα.

Μόνο που κάνουν λάθος. Πολύ μεγάλο λάθος.
Γιατί όταν μπλοκάρει η εστίαση στην Κέρκυρα, δεν χτυπιούνται μόνο οι επιχειρηματίες.
Χτυπιούνται οι εργαζόμενοι. Οι προμηθευτές. Ο τουρισμός. Η εικόνα της πόλης. Η ίδια η οικονομική ζωή της Κέρκυρας.

Και τότε οταν θα σκάσει δεν θα μπορεί κανείς να παριστάνει τον ανήξερο.

Ούτε οι υπηρεσίες.
Ούτε οι πολιτικοί.
Ούτε όσοι σήμερα κρύβονται πίσω από τη βολική σιωπή τους.

Γιατί αν αυτή η ιστορία εκραγεί, δεν θα πάρει μόνο έναν δήμαρχο.
Θα πάρει και θα σηκώσει ολόκληρη την πόλη.