Δημήτρης Μπιάγκης: «Ανοιχτά» μέτωπα στον πολιτισμό αντί για «ανοικτά» μουσεία

 Σε μια εποχή έντονης κοινωνικής πόλωσης και άνισης πρόσβασης στη γνώση και τον πολιτισμό, τα μουσεία έχουν τη δύναμη διαφυλάττοντας την ιστορική συλλογική μας μνήμη και την πολιτιστική μας κληρονομιά να λειτουργούν ως γέφυρες επικοινωνίας με το παρελθόν. Αποτελούν «ζωντανά» σημεία της ιστορίας μας κι ένας βασικός πυλώνας για τη διαφύλαξη αλλά και τη διακίνηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

 Σε μια κρίσιμη περίοδο όπου δοκιμάζονται οι δεσμοί μας με την ιστορία και το μέλλον, κρίσιμοι μουσειακοί και πολιτιστικοί τόποι της περιοχής μας θυμίζουν «ανοικτά μέτωπα» που δεν λένε να θεραπευτούν με οριστικές και σταθερές λύσεις, καθώς η πολιτεία, παρά τις ανέξοδες εξαγγελίες της, παραμένει αδρανής και ανήμπορη απέναντι στο χρέος της.

 Το Αχίλλειο συνεχίζει να είναι έρμαιο της καθυστέρησης των εργασιών αποκατάστασης, το Νέο Φρούριο παραμένει κλειστό για το κοινό μετρώντας πληγές, το Μον Ρεπό απροστάτευτο και χωρίς ουσιαστικά έργα ανάδειξης. Το Μουσείο Καποδίστρια στο χείλος της οικονομικής κατάρρευσης εισπράττοντας από την πολιτεία μόνο ευχολόγια και παραινέσεις, η παλιά μας πόλη, το ζωντανό μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς ένα «ξέφραγο αμπέλι» χωρίς κανόνες, σχέδιο και διοικητική παρακολούθηση. Βίδο και Λαζαρέτο, βιώνουν την απαξίωση και τον μαρασμό, ιστορικά κι εμβληματικά κτήρια σπουδαίας αρχιτεκτονικής και πολιτιστικής κληρονομιάς καταρρέουν (κτήριο Γιαλλινά, Οικία Πετσάλη, Βίλλα Κοκοτού, Φοίνικας) ενώ το Δημοτικό Θέατρο της πόλης ένα «βαρέλι προβλημάτων δίχως πάτο» που δε θα μπορέσει ποτέ να διαδραματίσει τον σπουδαίο ρόλο του ως βασικός πολιτιστικός ακρογωνιαίος λίθος.

Η Κέρκυρα, αποτελούσε ανέκαθεν τρανό παράδειγμα μιας περιοχής, που μέσα από τα μουσεία της επιχειρούσε να φέρει στο προσκήνιο την πλούσια ιστορική και πολιτιστική της κληρονομιά που διατηρεί ανά τους αιώνες. Σήμερα, αυτό που έρχεται στο φως είναι μόνο κρατική αδιαφορία και ασυνέπεια λόγων και πράξεων.