Δημήτρης Μπιάγκης: Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα
Για ακόμα μια φορά γίναμε μάρτυρες μιας κοινής υπουργικής απόφασης από την κυβέρνηση των «αρίστων» που χωρίς ουσιαστική διαβούλευση με την τοπική κοινωνία του Αγίου Ματθαίου, του Δήμου Νότιας Κέρκυρας και της Περιφέρειας αλλά και χωρίς να ακολουθήσει όλες τις νόμιμες διαδικασίες που προβλέπει ο νόμος, προχώρησε με προχειρότητα και για το «θεαθήναι» σε χαρακτηρισμό μιας παραλίας του νησιού μας ως «απάτητη».
Ο Χαλικούνας αποτελεί μια προστατευόμενη περιοχή που είναι ενταγμένη στο δίκτυο Natura 2000, έναν επίγειο παράδεισο όπου συναντώνται αρμονικά αμμοθίνες, υγροτοπικά οικοσυστήματα και σημαντικοί βιότοποι για πουλιά. Ο χαρακτηρισμός της παραλίας πραγματοποιήθηκε χωρίς να προηγηθεί αξιολόγηση της υφιστάμενης κατάστασης αλλά και χωρίς να υπάρχει εξήγηση των λόγων και των αιτιών που απαιτούν την ένταξή της στο νέο καθεστώς. Η ένταξη αυτή δε, προϋποθέτει νέες αυστηρές δεσμεύσεις από όλους μας, μα κυρίως από τους ίδιους τους κατοίκους της περιοχής που γνωρίζουν το πόσο σημαντική είναι αυτή η νέα παράμετρος που αφορά τους ίδιους, το περιβάλλον και την οικονομία του τόπου τους.
Τέτοιες σημαντικές αποφάσεις δεν νοείται να λαμβάνονται από την πολιτεία εν αγνοία των ίδιων των πολιτών, απαξιώνοντας και ευτελίζοντας όλους αυτούς που θα κληθούν με παρρησία και ευσυνειδησία να τις εφαρμόσουν ουσιαστικά και στην πράξη καθημερινά, ισορροπώντας σε μια ευαίσθητη και δύσκολη εξίσωση ζωής, αποτελώντας από τη μια «ασπίδα ζωής» για τη βιοποικιλιότητα και την οικολογική ισορροπία και από την άλλη βιοπαλαιστές που προσπαθούν να επιβιώσουν στις δύσκολες οικονομικές συνθήκες που η ίδια κυβέρνηση έχει διαμορφώσει.
Κι ενώ ο οικείος δήμος δεν έχει ακόμα τοποθετηθεί επίσημα για το θέμα, η Περιφέρεια Ιονίων Νήσων εκφράζει με ψήφισμά της την αντίθεσή της στον χαρακτηρισμό της παραλίας ως «απάτητης», λαμβάνοντας μια πολιτική απόφαση και μάλιστα ομόφωνη.
Δεν είναι η πρώτη φορά που επιχειρείται η συστηματική επιβολή αυστηρών κανόνων, ευτελίζοντας τον ίδιο τον σκοπό που δεν αγιάζεται από τα μέσα. Η Κέρκυρα έχει ήδη πληρώσει βαρύ τίμημα από την υπερδόμηση και την αλλοίωση του φυσικού της τοπίου. Είναι τραγικό, τέτοιες αποφάσεις, που κρίνουν τόσο σοβαρά ζητήματα, να μην διαθέτουν το απαιτούμενο εκ του νόμου κοινωνικό έρεισμα, ώστε να είναι βέβαιο πως θα έχουν τύχη στην εφαρμογή τους.
Κι έτσι, η πολιτεία, χωρίς διαβούλευση με τους φορείς και την κοινωνία, χωρίς αξιολόγηση της υφιστάμενης κατάστασης, και χωρίς να φροντίσει να διασφαλίσει συνθήκες προστασίας ακόμα για τις «απάτητες» παραλίες τόσα χρόνια, θέτει τετελεσμένα σε μια τοπική κοινωνία που δεν είχε ούτε καν τη διακριτική ευχέρεια να αρθρώσει λόγο πριν τη λήψη της απόφασης.
