Nα μην μετράμε με μόρια και αριθμούς την επιτυχία. Γραφει ο Γιάννης Ρεβύθης

Από το πρωί σήμερα σε όλα τα ραδιοφωνικά δελτία ειδήσεων, μετά το ρεπορτάζ για τη γιορτή της Δημοκρατίας και την επίσκεψη των πολιτικών στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στο προεδρικό μεγαρο, ακολουθούσε το μετεωρολογικό έκτακτο δελτίο για τον επερχόμενο καυσωνα και αμεσως μετά τα αποτελέσματα για τις βάσεις στις πανελλήνιες εξετάσεις.

Που αλλού καλύτερα λοιπόν για να πάνε μπάνιο και να δροσιστουν με αυτον τον καύσωνα απο το Μον Ρεπό..

Ήταν κάτω από τα δέντρα με τον βαθύ ίσκιο, με φόντο τον επισκευασμένο πόντε, ας είναι καλά ο Παντελής Κοντός που τον έφτιαξε. Ο πατέρας με απλωμένες τις αρίδες του, απολαμβάνει τον διπλό εσπρέσο του και διπλα του ο Λάκης, ο οποίος εχει αφεθεί στην απεραντοσύνη του διαδικτύου μέσα απο το κινητό του και το Instagram.

Βρεγμένα ακόμα τα μαλλιά τους, έχουν απο μια πετσέτα ριγμένη στους ώμους, κι ανάμεσά τους, αφημένα, ένα ψάθινο καπέλο και μια αθλητική τσάντα με τα βασικά.

Είναι η πιο ζεστή μέρα του χρόνου και τι σύμπτωση, σήμερα ανακοινώνονται και οι βάσεις. Ειναι η μέρα που η Ελλάδα ζει ταυτόχρονα τον θρίαμβο και την τραγωδία της εκπαιδευτικής της μοίρας.

Λάκης: Έπεσαν οι βάσεις σήμερα;

Πατέρας: πως το κατάλαβες;

– Τώρα το διαβάζω
– Για να δω…

Παίρνοντας το τηλέφωνο ο πατέρας διαβάζει την είδηση για τις βάσεις εισαγωγής και μονολογεί κοιτάζοντας μακριά στη θάλασσα..

Πατέρας: Έτσι είναι. Όλα παίζονται σε ένα απόγευμα.
Μπαίνεις ή δεν μπαίνεις. Χαρά ή λύπη. Ειναι σαν λαχείο. Αυτο που διάβασες Λάκη δεν είναι απλώς μια ανακοίνωση. Είναι ετυμηγορία. Σου λένε αν “αξίζεις η όχι ”. Αν “θα προχωρήσεις”.

Λάκης: Και το χειρότερο μου λένε κάποιοι φίλοι μου δεν είναι το αποτέλεσμα. Είναι το άγχος μέχρι να φτάσεις εκεί.
Τι θέματα θα πέσουν… Αν θα τα καταλάβεις, αν θα θυμηθείς εκείνη τη στιγμή τι διάβασες. Αν κολλήσει το μυαλό. Αν αντέξεις την πίεση.

Πατέρας (χαμογελά πικρά): Ναι. Αυτός ο αγώνας ξεκινά πολύ πριν την αίθουσα. Και δεν είναι μόνο ο φόβος της αποτυχίας. Είναι και οι προσδοκίες. Τι θα πει ο πατέρας, η μάνα, οι συγγενείς, ο καθηγητής, ο συμμαθητής η φιλεναδα σου. Κι αν απογοητεύσεις κάποιον; Αν θα γίνεις “ρεζίλι”. Όπως καταντήσαμε, ολη η οικογένεια ζει για εκείνη τη μέρα. Καταντήσαμε, η ζωή του παιδιού να οργανώνεται γύρω από ένα αποτέλεσμα. Όχι γύρω από το ποιος είναι. Αλλά τι θα γράψει.

Λάκης (κοιτάζοντας με πονηρό βλέμμα): Εσύ είχες περάσει τότε;

Πατέρας (βγάζοντας μια στενάχωρη ανάσα): Όχι. Έγραψα πολύ χαμηλό βαθμό στην έκθεση. Επιασα λάθος το θέμα. Μια στιγμιαία θολούρα ηταν αρκετή, και ξαφνικά το μέλλον άλλαξε ρότα. Βέβαια δεν ήμουν ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος που μου συνέβη.

Λάκης: Μου φαίνεται άδικο. Δηλαδή από μια στιγμή, ένα γραπτό, κρίνονται όλα;

Πατέρας: Από μια μέρα, από μια ώρα, από ένα θέμα.
Και δεν φτάνει μόνο αυτό. Όλο το σχολείο πια είναι φτιαγμένο για εκείνη τη μέρα. Δεν είναι φτιαγμένο για να αγαπήσεις τη γνώση. Αλλά για να μάθεις να “περνάς”.

Λάκης: Και τα φροντιστήρια; Εδω βλέπεις ολα τα παιδιά να ξημεροβραδιάζονται εκεί μέσα. Ούτε αθλητισμός, ούτε τέχνες, ούτε παρέες… Μόνο ύλη και τεστ.

Πατέρας: Μια τεράστια βιομηχανία. Παράλληλη εκπαίδευση λένε. Γονείς που ξοδεύουν μισθούς, παιδιά που κουβαλούν άγχος μεγαλύτερο από την ηλικία τους. Και στο τέλος; Αν τα καταφέρεις, καλώς. Αν όχι, ψάξε ξανά.
Κι όλα αυτά με το δημόσιο σχολείο θεατή.

Λάκης: Και ποιος μαθαίνει τελικά να σκέφτεται;

Πατέρας (μικρή παύση): Όσοι το αντέχουν. Όσοι δεν παραιτούνται όταν αποτύχουν. Η, οσοι έχουν έναν άνθρωπο να τους πει ότι δεν τελείωνει τίποτα με μια αποτυχία. Ότι η ζωή είναι μεγαλύτερη από ένα μηχανογραφικό.

Λάκης (σιγά): Και άμα δεν πετύχει… τότε τι αξίζει;

Πατέρας (παύση): Πολλοί το μπερδεύουν αυτό. Νομίζουν ότι η επιτυχία στις Πανελλαδικές είναι και απόδειξη προσωπικής αξίας. Ότι αν δεν πετύχεις, δεν είσαι “κάτι”.
Λες και κάποιος αξίζει λιγότερο επειδή αγχώθηκε ή λύγισε.

Λάκης: Και όμως, είναι σαν να μη σου επιτρέπεται να αποτύχεις. Σαν να μην υπάρχει εναλλακτική δυνατότητα.

Πατέρας: Γιατί έτσι μάθαμε. Να μετράμε με μόρια και αριθμούς την επιτυχία. Οχι με το ταλέντο και τον χαρακτήρα.
Γιατί το σχολείο μαθαμε, δεν είναι χώρος γνώσεων πια. Είναι προθάλαμος για εξετάσεις. Και όλα εκεί καταλήγουν. Κάποιοι δίνουν απλώς για να “ξεμπερδέψουν”. Άλλοι για να σπουδάσουν αυτό που αγαπάνε. Άλλοι για να ικανοποιήσουν τους γονείς. Να πάρουν την αναγνώριση. Και όλοι… με ένα στομάχι κόμπο. Ναι… και όλοι κουβαλούν ένα φορτίο που κανείς δεν βλέπει.
Γι’ αυτό λέω πάντα, μην κρίνεις κανέναν από το αποτέλεσμα. Δεν ξέρεις τι δρόμο περπάτησε για να φτάσει εκεί.

Η ώρα περνά. Ο ήλιος έχει αρχίσει να γέρνει. Μια παρέα παιδιών γελά και περνά μπροστά τους. Κρατάνε τον παγωμένο καφέ, μιλούν για τις σχολές τους , τις πόλεις, την συγκατοίκηση. Ο Λάκης τους παρακολουθεί με ένα χαμόγελο γεμάτο περιέργεια και ελπίδα. Ο πατέρας, όμως, σωπαίνει.

Και τι να πει…Καλύτερα να μην πει στον Λάκη πως ένιωσε τότε.

Δεν του είπε πως ένιωσε τότε όταν για λίγο ακόμα θα πιστευε κι αυτός ότι επειδη δεν πέτυχε δεν θα γίνει ποτέ “κάποιος”.

Δεν του είπε για τα απογεύματα που έκρυβε την αποτυχία πίσω από δήθεν “νέα σχέδια”.

Δεν του είπε πόσο βαθιά το σύστημα μπορεί να πληγώσει ένα παιδί. Ούτε πόσα παιδιά φιλους του, είδε να λυγίζουν και να μην ξανασηκώνονται.

Δεν του είπε τίποτα από αυτά.

Ας κρατήσει σκέφτηκε το βλέμμα του καθαρό. Ας πιστεύει ακόμη ότι η ζωή δεν μετριέται σε εξετάσεις.

Ας ζήσει με την ελπίδα του, όχι με τις πληγές που άφησαν εκείνες οι πανελλήνιες εξετάσεις.