Τα φώτα σβηστά, οι καρέκλες άδειες. Του Γιάννη Ρεβύθη

Περπατώντας αργά οχι στην προκυμαία, αλλα στην πόλη, για μια στιγμή σταματάω απέναντι από τον “Ζήσιμο”.

Τα φώτα είναι σβηστά, οι καρέκλες στέκουν μόνες, άδειες. Η σιωπή, πιο δυνατή από τις κραυγές όσων το θέλουν κλειστό.

Κοιταζω και με πιάνει εκείνο το περίεργο σφίξιμο στο στομάχι που μόνο οι Κερκυραίοι μπορούν να καταλάβουν.

Γιατί ο Ζήσιμος δεν είναι άλλο ένα μαγαζί.είναι κομμάτι της μνήμης μας.
Εκεί οι ατελείωτες συζητήσεις οι έρωτες, φιλίες οι πολιτικές κουβέντες οικογενειακές στιγμές.Είναι από εκείνα τα μέρη που τα μετράς με τις αναμνήσεις.

Και όμως… σήμερα είναι κλειστό.

Όχι γιατί η επένδυση απέτυχε, οχι γιατί ο κόσμος το εγκατέλειψε.

Αλλά γιατί σε αυτή τη χώρα πολλές φορές η γραφειοκρατία, η τυπολατρεία και μια βαθιά καχυποψία απέναντι σε κάθε επένδυση και κάθε ιδιωτική προσπάθεια καταφέρνουν να σκοτώνουν ακόμη και ό,τι αγαπήθηκε περισσότερο.

Στην Κέρκυρα του 2026 δεν κλείνουν μόνο επιχειρήσεις.Κλείνουν ιστορίες, κλείνουν κομμάτια της κοινωνικής ζωής μιας πόλης.

Και το χειρότερο είναι πως κάποιοι το αντιμετωπίζουν σαν έναν απλό φάκελο ακουμπισμένο πάνω σε ένα γραφείο.

Ένα ακόμα “θέμα διαδικασίας” λένε.

Μόνο που πίσω από τις διαδικασίες υπάρχουν άνθρωποι, εργαζόμενοι, οικογένειες, αναμνήσεις και μια ολόκληρη τοπική κοινωνία που βλέπει σιγά σιγά την ψυχή της να αδειάζει.

Η Κέρκυρα φοβάμαι δεν κινδυνεύει από την εγκατάλειψη.Κινδυνεύει από την απανθρωπιά της υπερβολικής γραφειοκρατίας.

Κινδυνευει από εκείνη τη νοοτροπία που αντιμετωπίζει τον επιχειρηματία περίπου σαν ύποπτο και όχι σαν άνθρωπο που επενδύει, ρισκάρει, δημιουργεί και κρατά ζωντανή την πόλη.

Κοιτάζω τον Ζήσιμο κλειστό και νιώθω πως δεν λείπει μόνο ένα μαγαζί από την πόλη.

Λείπει ένα κομμάτι της Κέρκυρας μας.