Τοιούτος γαρ ημίν έπρεπε Αρχιερεύς. Γράφει ο Γιάννης Ρεβύθης.
Οι καιροί αλλάζουν, το πολιτικό σκηνικό μεταβάλλεται, πρόσωπα ανακυκλώνονται, αλλά η σχέση εξουσίας ανάμεσα στο Μέσο και στον Πολιτικό παραμένει σταθερή και αναλλοίωτη. Η δύναμη του Μέσου δεν κλονίζεται, ενώ στην ελληνική πολιτική κονίστρα, θεωρείται πολιτικός ελιγμός το πισωγύρισμα και πολιτικό προσόν η προσαρμογή στην εκάστοτε συγκυρία.
Μέχρι πριν λίγα χρόνια, ο ένας βρισκόταν κλεισμένος σε ένα δωμάτιο, χωρίς καμιά επαφή με το περιβάλλον, κοιμόταν στο πάτωμα το βράδυ για να καταθεσει την άλλη μέρα την πρόταση για πάρει την άδεια λειτουργίας του μέσου.
Ο άλλος σάρωνε την κοινωνία με το μήνυμα της κάθαρσης, υψώνοντας την σημαία για την πάταξη της διαπλοκής και της διαφθοράς. Σήμερα, οι ίδιοι άνθρωποι συναντώνται κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας, σε ένα συνέδριο που “στήνεται” μεθοδικά, ο ένας για να το ανοίξει και ο άλλος για να το κλείσει.
Το πολιτικό θέατρο επαναλαμβάνεται, οι ρόλοι μόνο αλλάζουν. Τα σενάρια προσαρμόζονται, οι πρωταγωνιστές όμως μένουν οι ίδιοι.
Και ο λαός; Ποιος λαός; Αυτος μένει θεατής, ανήμπορος να αντιδράσει, καθηλωμένος μπροστά σε μια παράσταση που παίζεται εδώ και δεκαετίες. Του αρκούν οι επιδοτήσεις, ο 13ος μισθός, το “χτύπημα” στην πλάτη και η περηφάνεια για την…καταγωγή του.
Κι η αξιοπρέπεια; Αυτή σε ποια αγορά πουλιέται; Σε ποιο παζάρι ανταλλάσσεται; Γιατί αν όντως υπάρχει τιμή, τότε το ερώτημα είναι απλό. Πόσο ακόμα θα κοστίζει η σιωπή μας, ο συμβιβασμός μας.
Γιατί με ένα τέτοιο πολιτικό σύστημα, με μια τέτοια διαπλοκή και έναν λαό εγκλωβισμένο στην μακαριότητα και την αδράνεια, η Ελλάδα δεν μπορεί να έχει μέλλον.
