Αλ. Αυλωνίτης : Μην εργαλειοποιείτε την αγωνία των παιδιών

Είδα τις δηλώσεις της Υπουργού Παιδείας, Σοφίας Ζαχαράκη, για τις Πανελλαδικές. Το timing, με τον θάνατο των δύο 17χρονων στην Ηλιούπολη, καθιστά τις δηλώσεις τουλάχιστον αποκρουστικές.

Εκμεταλλεύεται μια τραγωδία για να ψέξει το σύστημα των Πανελλαδικών, ένα σύστημα που οι ίδιοι διαμόρφωσαν, πίεσαν, στρέβλωσαν και τελικά χρησιμοποίησαν ως άλλοθι. Και, παρ’ όλα τα προβλήματά του, παραμένει ίσως το μόνο σχετικά αξιόπιστο και αξιοκρατικό σύστημα που έχει απομείνει στη χώρα.

Αντί να ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση για το πώς θα ξαναδούμε τις Πανελλαδικές, ώστε να μην κρίνεται πράγματι το μέλλον ενός παιδιού από τρεις ή τέσσερις τρίωρες εξετάσεις, βγαίνει και αφήνει να αιωρείται η κατάργησή τους.

Αντί να συζητήσουμε την επαναφορά ενός συστήματος εξετάσεων σε περισσότερα μαθήματα, σε δύο τάξεις, όπως σε παλαιότερο μοντέλο, ώστε αυτόματα να αποσυμφορηθούν τα παιδιά από το βάρος του ενός λάθους, της μιας κακής ημέρας, της μίας στιγμής που μπορεί να κρίνει τα πάντα, χρησιμοποιείται η αγωνία τους για να ανοίξει ο δρόμος σε κάτι πολύ χειρότερο. Αυτό φαίνεται να μας λέει η Υπουργός, έχοντας φροντίσει ήδη βέβαια να αναφερθεί στην αποσύνδεση της πρόσβασης στην τριτοβάθμια από το Λύκειο, είτε με το “νέο εθνικό απολυτήριο” είτε με “άλλους δρόμους”.

Γιατί αυτός είναι ο πραγματικός στόχος, να αποσυνδεθεί πλήρως η πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση από ένα ενιαίο, δημόσιο και αδιάβλητο σύστημα. Να γεμίσει η χώρα με ιδιωτικά πανεπιστήμια, με διοικήσεις, πρυτάνεις και μηχανισμούς ημετέρων, όπου η αξιοκρατία θα αντικατασταθεί από το πορτοφόλι, τις γνωριμίες και την πολιτική επιρροή.

Το άγχος των παιδιών είναι υπαρκτό, δικαιολογημένο και τεράστιο. Αλλά δεν το αντιμετωπίζεις καταργώντας το τελευταίο φίλτρο ισότητας που έχει απομείνει. Το αντιμετωπίζεις κάνοντας το σύστημα δικαιότερο, πιο απλωμένο, πιο ανθρώπινο.

Όχι πιο αδιαφανές.

Ντροπή. Και πάλι ντροπή.