Αλέξανδρος Αυλωνίτης: Γιατί κλείνουν τα καταστήματα στην Κέρκυρα;

Το κλείσιμο των καταστημάτων εστίασης στην Κέρκυρα την 21η Μαΐου αναδεικνύει σοβαρά ζητήματα που λιμνάζουν για χρόνια χωρίς λύση. Η διοικητική ασάφεια, οι καθυστερήσεις και η αίσθηση επιλεκτικής εφαρμογής κανόνων είναι ζητήματα που δεν μπορούν να αγνοηθούν από κανέναν.

Προβλήματα τέτοιου μεγέθους δεν επιλύονται, ούτε με εύκολους συμψηφισμούς και γενικεύσεις ούτε με κοινωνικούς αυτοματισμούς. Η πραγματικότητα είναι σύνθετη και, αν δεν ληφθούν αποφάσεις, το αδιέξοδο θα αποβεί δυσάρεστο για όλους τους Κερκυραίους, κατοίκους και επαγγελματίες.

Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν επαγγελματίες που λειτουργούν με λογική ασυδοσίας. Υπάρχουν παραβιάσεις ωραρίων, υπερβάσεις κοινόχρηστων χώρων, ηχορύπανση και συμπεριφορές που αλλοιώνουν την καθημερινότητα των κατοίκων και τον χαρακτήρα της Παλιάς Πόλης. Και αυτό δεν μπορεί να βαφτίζεται «ανάπτυξη». Ούτε όμως είναι αποτρεπτικός λόγος για να γενικεύουμε τη διαπίστωση αυτή.

Υπάρχει και η μεγάλη πλειονότητα των επαγγελματιών της εστίασης που επιχειρεί με συνέπεια και σεβασμό, προσφέρει θέσεις εργασίας και στηρίζει ουσιαστικά την τοπική οικονομία. Και είναι επίσης πικρή αλήθεια ότι το Κράτος, η Τοπική Αυτοδιοίκηση και οι αρμόδιες υπηρεσίες επέδειξαν απαράδεκτη ασυνέπεια στη θέσπιση σαφών, σύγχρονων και σταθερών κανόνων λειτουργίας, για μια πόλη με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και αυξημένες απαιτήσεις προστασίας.

Με αντιφατικές ερμηνείες, καθυστερήσεις και επιλεκτική εφαρμογή της αυστηρότητας δημιούργησαν ένα τοπίο διαρκούς ανασφάλειας και σύγκρουσης.

Η υπόθεση του Άλσους Γαρίτσας είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του αδιεξόδου. Όταν κατέθεσα πρόσφατα στη Βουλή σχέδιο τροπολογίας ώστε να υπάρξει σαφές πλαίσιο για τα ήδη λειτουργούντα καταστήματα της περιοχής και να μην βρίσκονται επαγγελματίες και εργαζόμενοι όμηροι της εκάστοτε δημοτικής αρχής και των μεταβαλλόμενων διοικητικών ερμηνειών, δεν στηρίχθηκε από τους άλλους δύο βουλευτές του νησιού. Και εν συνεχεία, αντί για σοβαρή συζήτηση ακολούθησε ακόμη ένας κύκλος αφορισμών και διχασμού.

Και αυτό είναι το πρόβλημά μας στην Κέρκυρα. Δεν συζητάμε. Όποιος ζητά αυστηρή εφαρμογή νόμων βαφτίζεται «εχθρός της ανάπτυξης» και όποιος ζητά σταθερό πλαίσιο για την επιχειρηματικότητα παρουσιάζεται περίπου ως υποστηρικτής της ασυδοσίας. Έτσι, η δημόσια συζήτηση εγκλωβίζεται ανάμεσα σε λογικές απόλυτης σύγκρουσης. Κι αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Έχουν βεβαίως δίκιο οι επαγγελματίες που κινητοποιούνται γιατί ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι και στέκομαι δίπλα τους. Τούτη η πόλη μας χωρά όλους, με τήρηση όμως των νόμων και των κανόνων και επιτέλους ένα σοβαρό σχέδιο διαχείρισης για την Παλιά Πόλη, που να προστατεύει την κατοικία, να στηρίζει την υγιή επιχειρηματικότητα και να σέβεται τη βιωσιμότητα της Κέρκυρας.

Είμαι στη διάθεση των θεσμικών παραγόντων όχι στα λόγια αλλά στη πράξη.

Έχουμε τα κότσια;