Νερό από την Θεσπρωτία μόνο με… 6αδες!!! Γράφει ο Σπύρος Ρίκος
Τις τελευταίες ημέρες, οι τοπικές κοινωνίες της Μουργκάνας Θεσπρωτίας φαίνεται να βρίσκονται σε κατάσταση… επαναστατικής εγρήγορσης. Με επίσημες τοποθετήσεις, αιρετοί εκπρόσωποι διαμηνύουν αποφασιστικά ότι “δεν πρόκειται να δώσουν νερό από τις πηγές της Λαγκαβίτσας στην Κέρκυρα”.
Με κάθε σεβασμό προς τους τοπικούς αυτοδιοικητικούς, η όλη υπόθεση αγγίζει τα όρια της φαρσοκωμωδίας. Ποιος ακριβώς ζήτησε νερό; Πότε διατυπώθηκε επίσημα αυτό το αίτημα; Και κυρίως, από πού προκύπτει ότι η μεταφορά νερού από τη Μουργκάνα προς την Κέρκυρα είναι εφικτή – τεχνικά και οικονομικά;
Υπενθυμίζοντας τα βασικά: Το ζήτημα της υδροδότησης της Κέρκυρας
Η ανάγκη υδροδότησης της Κέρκυρας είναι υπαρκτή και επείγουσα. Για την ιστορία, το 1994 η ομάδα Φορνιέ είχε παρουσιάσει τρεις εναλλακτικές λύσεις:
Μεταφορά νερού από το Γαλάζιο Μάτι (Αλβανία) – Τεχνικά εφικτή και οικονομικά προσιτή.
Κατασκευή φραγμάτων – Μελετημένο έργο, κόστος περίπου 170 εκατομμύρια ευρώ.
Μεταφορά νερού από τη Θεσπρωτία – Η πιο κοστοβόρα και τεχνικά δύσκολη λύση.
Τότε μάλιστα, είχε επισημανθεί ότι δεν υπήρχε στη διεθνή βιβλιογραφία αντίστοιχο έργο υποθαλάσσιας και υπόγειας μεταφοράς νερού τέτοιας απόστασης. Το μόνο συγκρίσιμο παράδειγμα που υπάρχει σήμερα είναι η υποθαλάσσια σύνδεση Τουρκίας–Κύπρου, με πολύ μικρότερη απόσταση και διαφορετικές γεωλογικές συνθήκες. Το εν λόγω έργο κόστισε πάνω από 400 εκατομμύρια ευρώ.
Και για όσους… ξιφουλκούν: Μάθετε τι σημαίνει υποθαλάσσια υδροδότηση
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι για τους «επαναστατημένους» της Μουργκάνας: η μεταφορά νερού υποθαλασσίως δεν είναι αγροτικός αγωγός που απλώς «περνά απέναντι».
Πρέπει να εξεταστούν: Τα βάθη του θαλάσσιου πυθμένα. Η γεωλογία της διαδρομής (ρήγματα, σκληρότητα εδάφους, κλίσεις).
Οι θαλάσσιες συνθήκες (κυματομορφές, ρεύματα, καιρικά φαινόμενα). Οι ανάγκες για αντλίες, αντοχή σε διάβρωση, σεισμική δραστηριότητα κ.ά. Αν υπάρχουν τεχνικές δυσκολίες – που σχεδόν σίγουρα υπάρχουν – το κόστος ανεβαίνει γεωμετρικά. Από 400 εκατομμύρια, μπορεί να φτάσει και τα 600 ή 700 εκατομμύρια ευρώ. Και κάτι ακόμα: ποιος θα πληρώσει; Αυτή τη στιγμή ούτε η Κέρκυρα, ούτε το ελληνικό κράτος διαθέτει αυτούς τους πόρους. Άρα, για ποιο έργο ακριβώς μιλάμε;
Ρεαλισμός αντί για λαϊκισμό
Ας σοβαρευτούμε, λοιπόν. Δεν γίνεται να φουσκώνουμε εθνικοτοπικά στήθη και να απαντάμε σε σενάρια που ούτε υπάρχουν, ούτε μπορούν να σταθούν τεχνικά. Οι Κερκυραίοι ούτε κορακιάζουν ακόμα, ούτε έχουν ζητήσει επισήμως τις πηγές σας.
Αν θέλουμε πραγματικά να λύσουμε το πρόβλημα, οι λύσεις είναι δύο – και είναι γνωστές από το 1994: Φράγματα: Έργο ώριμο, οικονομικά βιώσιμο, με σαφή προοπτική. Γαλάζιο Μάτι: Η πιο άμεση, φθηνή και τεχνικά υλοποιήσιμη λύση.
Αλλά πριν από όλα, ας φτιάξουμε το εσωτερικό δίκτυο ύδρευσης στην Κέρκυρα – το πρωτεύον και δευτερεύον – ώστε να μπορεί να διαχειριστεί επαρκώς το νερό που ήδη έχουμε, πριν κοιτάξουμε για πηγές άλλων.
Να πέσει λοιπόν η επαναστατική σημαία και να σηκωθεί η λογική.
Αγαπητοί αυτοδιοικητικοί της Μουργκάνας, κανείς δεν σκοπεύει να αρπάξει το νερό σας. Η μεταφορά είναι αδύνατη και πανάκριβη. Μην ανησυχείτε. Το πολύ-πολύ, να σας ζητήσουμε καμιά εξάδα εμφιαλωμένα, να τη βγάλουμε μέχρι τον χειμώνα.
