Ο ηγέτης φαίνεται όταν διακυβεύονται τα προνόμιά του. Γράφει ο Αντώνης Χαρίτος

Σε κάθε εποχή υπάρχουν πολλοί που θέλουν να ηγηθούν. Λίγοι όμως μπορούν. Και ακόμη λιγότεροι είναι εκείνοι που αποδεικνύουν ότι αξίζουν την εμπιστοσύνη της κοινωνίας όταν έρχεται η στιγμή της σύγκρουσης.

Ηγέτης δεν είναι αυτός που επιλέγει τις εύκολες διαδρομές. Είναι εκείνος που έχει το θάρρος να υπερασπιστεί το κοινό συμφέρον, ακόμη και όταν αυτό σημαίνει ότι θα αμφισβητηθούν τα δικά του προνόμια ή οι προσωπικές του ισορροπίες. Γιατί η πολιτική δεν είναι επάγγελμα. Είναι αποστολή.

Η Κέρκυρα έχει κουραστεί από τη διαχείριση της παρακμής. Από τις μεγάλες κουβέντες χωρίς σχέδιο και από τις υποσχέσεις χωρίς αποτέλεσμα. Το ερώτημα δεν είναι ποιος αγαπά περισσότερο τον τόπο. Το ερώτημα είναι ποιος έχει την ικανότητα, τη γνώση και την αποφασιστικότητα να τον πάει μπροστά.

Κάθε εκλογική περίοδος γεμίζει με εξαγγελίες. Όμως σπάνια ακούγεται μια σοβαρή, κοστολογημένη και οικονομικά βιώσιμη πρόταση. Σπάνια ανοίγει μια πραγματική συζήτηση για το πού θέλουμε να βρίσκεται η Κέρκυρα σε δέκα χρόνια.

Θέλουμε να συνεχίσουμε να συζητάμε μόνο για το νερό, τους δρόμους και τις υποδομές; Προφανώς αυτά είναι ζητήματα που έπρεπε να έχουν λυθεί εδώ και δεκαετίες. Είναι αδιανόητο ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά νησιά της Μεσογείου να αγωνιά ακόμη για τα αυτονόητα. Όμως ένας τόπος δεν μπορεί να έχει ως μοναδικό του όραμα να διορθώνει διαρκώς τις αποτυχίες του παρελθόντος.

Την ίδια στιγμή, άλλες περιοχές της Ελλάδας και της Ευρώπης επενδύουν στην τεχνητή νοημοσύνη, στον ψηφιακό μετασχηματισμό, στις έξυπνες υποδομές, στη βιώσιμη κινητικότητα, στην καινοτομία και στην εξωστρέφεια. Σχεδιάζουν την οικονομία της επόμενης δεκαετίας, ενώ εμείς εξακολουθούμε να διεκδικούμε τα αυτονόητα.

Η Κέρκυρα δεν μπορεί να συμβιβαστεί με αυτόν τον ρόλο. Δεν της αξίζει να ακολουθεί τις εξελίξεις. Της αξίζει να τις διαμορφώνει.

Η κοινωνία σήμερα δεν ζητά άλλον έναν διαχειριστή. Ζητά ηγεσία. Ζητά ανθρώπους που δεν θα φοβηθούν να συγκρουστούν με νοοτροπίες δεκαετιών. Που θα πουν αλήθειες, ακόμη κι όταν αυτές δεν είναι ευχάριστες. Που θα διεκδικήσουν περισσότερα για την Κέρκυρα, όχι για τον εαυτό τους.

Η παράταξη της Νέας Δημοκρατίας ιστορικά εξέφραζε την ευθύνη, τον πατριωτισμό, την παραγωγή, την πρόοδο και την πίστη ότι η ανάπτυξη έρχεται μέσα από σοβαρό σχέδιο και όχι από συνθήματα. Αυτές οι αρχές δεν είναι ξεπερασμένες. Είναι περισσότερο επίκαιρες από ποτέ. Και μπορούν να αποτελέσουν τη βάση μιας νέας πορείας για το νησί.

Γιατί τελικά, ηγέτης δεν είναι εκείνος που αρέσει σε όλους. Είναι εκείνος που αναλαμβάνει το κόστος των αποφάσεων, που υπερασπίζεται το δημόσιο συμφέρον και που αφήνει πίσω του έναν τόπο καλύτερο από αυτόν που παρέλαβε.

Αυτό έχει ανάγκη σήμερα η Κέρκυρα. Όχι περισσότερα λόγια. Περισσότερη ηγεσία.