Το υδρευτικό της Κέρκυρας: Ένα διαχρονικό πρόβλημα που απαιτεί συνεννόηση και λύσεις, Γράφει η Ανδριάνα Βλάχου

Το υδρευτικό πρόβλημα της Κέρκυρας είναι, χωρίς αμφιβολία, το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει το νησί και ταυτόχρονα το πιο δύσκολο και σύνθετο ως προς την επίλυσή του.

Αν αναζητήσει κανείς την άκρη του νήματος, όλα ξεκινούν από την επιλογή κατασκευής και λειτουργίας των φραγμάτων, στη συνέχεια από την απένταξη του έργου από το ΕΣΠΑ, αλλά και από την άρνηση να προχωρήσει μέσω ΣΔΙΤ.

Η προοπτική των φραγμάτων αποδείχθηκε διαχρονικά ένα προσφιλές επιχείρημα για τις εκάστοτε κυβερνήσεις, προκειμένου να απαντούν αρνητικά στα κατά καιρούς διατυπωμένα αιτήματα χρηματοδότησης, κυρίως για την αντικατάσταση του υδρευτικού δικτύου ή για άλλα αναγκαία έργα. Μόνιμη επωδός των κυβερνητικών στελεχών προς τους αυτοδιοικητικούς παράγοντες του τόπου ήταν: «Εσείς θα πάρετε τόσα εκατομμύρια για τα φράγματα. Θέλετε και άλλα χρήματα;». Και εκεί συνήθως έπεφτε σιωπή.

Την ίδια στιγμή, η κατάσταση στο ήδη ξεχαρβαλωμένο υδρευτικό δίκτυο επιδεινωνόταν μέρα με τη μέρα, εβδομάδα με την εβδομάδα και χρόνο με τον χρόνο, μέχρι που φτάσαμε στο σήμερα, όπου η «ωρολογιακή βόμβα» έσκασε στα χέρια της σημερινής δημοτικής αρχής.

Προσωπικά, δεν είμαι αυτόβουλος συνήγορος της δημοτικής αρχής. Προφανώς έχει ευθύνη για τη διαχείριση του προβλήματος, αλλά όχι σε βαθμό που να δικαιολογεί αυτή την ανθρωποφαγία. Στο κάτω-κάτω, η στάση αυτή δεν βοηθά στην επίλυση του προβλήματος· εξυπηρετεί μόνο την προσωπική εκτόνωση του καθενός. Όμως, με την τοξικότητα δύσκολα τα βάζει κανείς.

Εξίσου προβληματική είναι και η κριτική που ασκείται από παλαιότερους αυτοδιοικητικούς ή πολιτικούς παράγοντες, οι οποίοι σήμερα έχουν δημόσιο λόγο και επικρίνουν τους πάντες, ξεχνώντας να κάνουν πρώτα την αναγκαία αυτοκριτική για όσα έκαναν ή δεν έκαναν, συμβάλλοντας έτσι στο σημερινό αδιέξοδο.

Πέρα από την κριτική, ανεξάρτητα από τα κίνητρα του καθενός, όσοι ασκούν δημόσιο λόγο οφείλουν να καταθέτουν και συγκεκριμένες προτάσεις. Δυστυχώς, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν έχω ακούσει λογικές και εποικοδομητικές προτάσεις. Κυριαρχούν η κατακραυγή, οι ύβρεις και, για να το πούμε πιο λαϊκά, το «κράξιμο». Όμως έτσι δεν επιλύονται τα προβλήματα.

Τα πράγματα είναι συγκεκριμένα.

Πρώτον, πρέπει να προχωρήσει το συντομότερο δυνατό το έργο αφαλάτωσης και αποσκλήρυνσης στη Χρυσίδα. Η Περιφέρεια και το Υπουργείο Περιβάλλοντος έχουν ήδη εξασφαλίσει τους αναγκαίους πόρους και οφείλει να κινηθεί άμεσα και το Υπουργείο Οικονομικών.

Δεύτερον, πρέπει να επικαιροποιηθεί η μελέτη για την αντικατάσταση του δικτύου ύδρευσης. Στη μελέτη των φραγμάτων υπάρχει ήδη αντίστοιχη πρόβλεψη για το πρωτεύον δίκτυο, δηλαδή το δίκτυο που φτάνει μέχρι τους οικισμούς. Η μελέτη αυτή πρέπει να επεκταθεί και στο δευτερεύον δίκτυο, ώστε να διεκδικηθεί η απαραίτητη χρηματοδότηση.

Τέλος, απαιτείται συνεννόηση του τοπικού πολιτικού συστήματος, χωρίς δεύτερες σκέψεις και χωρίς υπολογισμούς για πολιτικά ή κομματικά οφέλη. Το υδρευτικό πρόβλημα της Κέρκυρας δεν προσφέρεται για μικροπολιτική εκμετάλλευση. Απαιτεί συνεργασία, σοβαρότητα και αποφασιστικότητα. Μόνο έτσι μπορεί να μπει το νησί σε τροχιά οριστικής λύσης.