Όταν οι επώνυμοι ξεπερνούν τα όρια – και οι ευθύνες τους τούς ακολουθούν. Γράφει ο Σπύρος Ρίκος

Χθες ένα ακόμη σοβαρό τροχαίο ατύχημα ήρθε στη δημοσιότητα. Οδηγός ήταν ένας γνωστός επώνυμος ηθοποιός, ο οποίος, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, οδηγούσε υπό την επήρεια αλκοόλ, προκάλεσε ζημιές σε τουλάχιστον πέντε, ίσως και δέκα οχήματα και εγκατέλειψε το σημείο του ατυχήματος. Το γεγονός αυτό πυροδότησε για άλλη μια φορά την παλιά συζήτηση: Πρέπει τέτοια περιστατικά να γίνονται θέματα στα μέσα ενημέρωσης; Ή μήπως πρόκειται για “κυνήγι μαγισσών” επειδή ο δράστης είναι διάσημος;

Η απάντηση είναι απλή: Ναι, πρέπει να γίνονται θέμα. Και μάλιστα έντονα. Κατά την γνώμη μου, μπορεί να κάνω και λάθος.

Η δημοσιοποίηση τέτοιων γεγονότων δεν είναι προϊόν κουτσομπολιού, ούτε πρόκειται για προσπάθεια διασυρμού. Είναι ζήτημα κοινωνικής ευθύνης και ισονομίας. Όταν κάποιος έχει δημόσιο λόγο, φήμη και επιρροή, είναι αυτονόητο πως η συμπεριφορά του κρίνεται διαφορετικά — και δικαίως. Η διασημότητα δεν μπορεί να λειτουργεί ως ασπίδα απέναντι στον νόμο ή τη δημόσια κατακραυγή.

Αν ένας «ανώνυμος» πολίτης προκαλούσε ένα τέτοιο ατύχημα και εγκατέλειπε τη σκηνή, η κοινωνική καταδίκη θα ήταν καθολική. Δεν θα υπήρχε ούτε μισό επιχείρημα υπέρ του. Αντίθετα, στην περίπτωση του επωνύμου, συχνά ακούμε: «Μα ήταν μεθυσμένος, δεν ήξερε τι έκανε», ή «ας μην τον καταδικάσουμε τόσο σκληρά». Όμως, τέτοια περιστατικά είναι πράξεις αντικοινωνικές, επικίνδυνες και ποινικά κολάσιμες — και πρέπει να αντιμετωπίζονται ως τέτοιες, ανεξαρτήτως του ποιος τις διαπράττει.

Οι επώνυμοι, είτε το επιθυμούν είτε όχι, είναι δημόσια πρόσωπα και κοινωνικά πρότυπα. Το κοινό τούς ακολουθεί, τούς θαυμάζει, επηρεάζεται από τη συμπεριφορά τους. Αυτό σημαίνει πως φέρουν μεγαλύτερη ευθύνη — όχι μόνο απέναντι στον νόμο, αλλά και απέναντι στην κοινωνία. Οφείλουν να είναι διπλά προσεκτικοί, ειδικά όταν πρόκειται για ζητήματα που αφορούν τη δημόσια ασφάλεια, όπως η οδική συμπεριφορά.

Και, ναι, ο Τύπος οφείλει να αναδεικνύει τέτοια θέματα. Όχι για να εξευτελίζει, αλλά για να υπενθυμίζει ότι κανείς δεν είναι υπεράνω του νόμου. Για να στέλνει μήνυμα πως η αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή και την ευθύνη έχει συνέπειες — και πρέπει να έχει συνέπειες.

Όσο η κοινωνία συνεχίζει να συγχωρεί ή να αγνοεί τέτοιες συμπεριφορές λόγω φήμης, τόσο θα αποδυναμώνεται η έννοια της δικαιοσύνης και της ισότητας. Και όσο οι επώνυμοι δεν αντιλαμβάνονται ότι η δημόσια εικόνα δεν είναι προνόμιο αλλά καθήκον, τόσο θα βλέπουμε την επιρροή τους να γίνεται εργαλείο συγκάλυψης και όχι θετικό πρότυπο.

Ας σταματήσουμε, λοιπόν, να χαϊδεύουμε αυτιά. Η αλήθεια είναι απλή: όταν ένας επώνυμος προκαλεί ένα τόσο σοβαρό συμβάν, οφείλει να λογοδοτήσει όπως κάθε πολίτης — αν όχι περισσότερο.