Πολιτική και Θέατρο. Δύο παράλληλοι Κόσμοι του Γιάννη Ρεβύθη

Το ζήσαμε κι αυτό.

Η αντιπολίτευση ζητούσε μετά μανίας την σύσταση προανακριτικής επιτροπής για τον Τριαντόπουλο, προκειμένου να διερευνήσουν τις καταγγελίες εις βάρος του και να τον παραπέμψουν στο Δικαστικό Συμβούλιο.
Προκειμένου να επιταχύνει τις εξελίξεις στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες ο Τριαντόπουλος, συμφωνεί με την πρόταση της Αντιπολίτευσης και ζητά να παραπεμφθεί αμέσως στο Δικαστικό Συμβούλιο, χωρίς προανακριτική επιτροπή και από εδώ αρχίζει το…σόου. Η αντιπολίτευση διαμαρτύρεται για την αποδοχή της δικής της πρότασης και για άλλη μια φορά διαπιστώνουμε οτι η πολιτική και το θέατρο έχουν περισσότερα κοινά σημεία απ’όσα νομίζουμε.

Και στις δύο περιπτώσεις δυστυχώς, τοσο στο θέατρο οσο και στην πολιτική, το ζητούμενο είναι το σόου, η εντύπωση, η αποδοχή του κοινού. Στο θέατρο για να κόψουν εισιτήρια, στην πολιτική για να κερδίσουν ψήφους.
Οι πολιτικοί στο κοινοβούλιο στις συνεντεύξεις στις κουβέντες τους, όπως και οι ηθοποιοί στο σανίδι, ενσαρκώνουν ρόλους, χρησιμοποιούν λόγια που γράφτηκαν για αυτούς απο τον σεναριογράφο η τον λογογράφο και προσπαθούν να συνεπάρουν τα πλήθη, να συγκινήσουν το κοινό τους.
Το χειροκρότημα είναι ο τελικός τους στόχος.

Οι ηθοποιοί το επιδιώκουν για την καριέρα τους, οι πολιτικοί για τη διατήρηση της εξουσίας. Οι πολιτικοί ζουν μέσα σε μια σκηνοθετημένη πραγματικότητα σε εναν φανταστικο κόσμο, μακριά από την καθημερινότητα των πολιτών, όπως οι ηθοποιοί πού μόλις πέσει η αυλαία, επιστρέφουν στον κόσμο τους.

Όμως, σε αντίθεση με το θέατρο, όπου ο μύθος, το ψέμα είναι αναμενόμενο και αποδεκτό, στην πολιτική το «σενάριο» διαμορφώνει την πραγματικότητα των ανθρώπων. Την ίδια μας τη ζωή.

Το ερώτημα όμως παραμένει. Και ο πολίτης, ο ψηφοφόρος τι κανει;

Εμεις ως κοινωνία, θέλουμε θεατές που χειροκροτούν, ή πολίτες που απαιτούν την αλήθεια;