Πληρώνουμε 80-90 Φόρους Και 1000 E-Παράβολα, Ενώ Ζούμε Σε Υποδομές Του 1950 Του Σπύρου Άνδρεϊτς

Όταν το Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης πανηγυρίζει για την επόμενη εφαρμογή που θα εκδίδει πιστοποιητικά με ένα κλικ, η πραγματικότητα στην ελληνική περιφέρεια απαντά με μια πικρή, βρώμικη και επικίνδυνη αλήθεια. Το επίσημο φορολογικό σύστημα της χώρας είναι ένας δαίδαλος σχεδιασμένος με μαθηματική ακρίβεια για να αφαιμάσσει τον πολίτη. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, η δεξαμενή των άμεσων και έμμεσων φόρων στην Ελλάδα αγγίζει τους 80 με 90 διαφορετικούς τύπους, ενώ το ηλεκτρονικό «e–Παράβολο» διαθέτει πάνω από 1.000 κωδικούς–χαράτσια για κάθε πιθανή και απίθανη διοικητική πράξη.

Ένας μέσος, νομοταγής πολίτης έρχεται αντιμέτωπος στην καθημερινότητά του με τουλάχιστον 15 έως 20 σταθερούς φόρους και τέλη: Φόρος Εισοδήματος, Φ.Π.Α. στο δυσθεώρητο 24%, Ειδικοί Φόροι Κατανάλωσης κρυμμένοι στα καύσιμα και το ρεύμα, ΕΝ.Φ.Ι.Α., Τέλη Κυκλοφορίας, Δημοτικά Τέλη, Τέλη Συνδρομητών και το νεοφανές «Τέλος Ανθεκτικότητας στην Κλιματική Κρίση». Ο Έλληνας δεν φορολογείται απλώς: εξανεμίζεται οικονομικά.

Το θεμελιώδες ερώτημα, όμως, που μετατρέπει την κόπωση σε οργή δεν είναι το πόσα πληρώνουμε, αλλά το πού πάνε αυτά τα χρήματα. Η απόλυτη κατάρρευση της ανταποδοτικότητας των φόρων, η πλήρης ανυπαρξία λογοδοσίας για τις δημόσιες δαπάνες και η προκλητική αδράνεια των κρατικών και δημοτικών μηχανισμών συνθέτουν ένα σκηνικό θεσμικής παρακμής. Και αν κάποιος αναζητά την απόδειξη αυτής της παρακμής, δεν χρειάζεται να κοιτάξει τους δείκτες της Eurostat. Αρκεί να κάνει μια βόλτα στην Κέρκυρα του 2026.

Το real–life Μουσείο της Κρατικής Αδιαφορίας

Στο νησί των Φαιάκων, έναν από τους κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς της χώρας που εισφέρει εκατομμύρια ευρώ στα κρατικά ταμεία μέσω του Φ.Π.Α. και του τέλους κλιματικής ανθεκτικότητας, η καθημερινότητα των ντόπιων θυμίζει τριτοκοσμική εμπόλεμη ζώνη.

Ας μιλήσουμε με συγκεκριμένα, χειροπιαστά παραδείγματα:

Οδικό Δίκτυο–Παγίδα Θανάτου: Ο βασικός επαρχιακός δρόμος που συνδέει τους Καστελλάνους Μέσης, τους Αγίους Θεοδώρους και τον Κάτω Γαρούνα —ένας άξονας ζωτικής σημασίας που οδηγεί σε επτά ολόκληρα χωριά— έχει αποκοπεί πλήρως εδώ και 5 μήνες. Το μισό οδόστρωμα υποχώρησε λόγω κατολίσθησης του πρανούς. Η απάντηση του κρατικού μηχανισμού; Δρόμος Κλειστός. Εναλλακτική; Χρησιμοποιήστε την κοντινή γιδόστρατα. Την ίδια ώρα, ο κεντρικός νότιος άξονας Κέρκυρας – Λευκίμμης παραμένει επικίνδυνα ασυντήρητος, γεμάτος σαμαράκια, καθιζήσεις και αμέτρητες λακκούβες, μετατρέποντας την καθημερινή μετακίνηση των πολιτών σε ρώσικη ρουλέτα.

Η Λάμπα του «Εφιάλτη» στον Άγιο Ματθαίο: Στο κεφαλοχώρι του Αγίου Ματθαίου, στο πιο κεντρικό και πολυσύχναστο τμήμα του κύριου δρόμου, υπάρχει μια καμένη λάμπα δημοτικού φωτισμού. Οι κάτοικοι παρακαλούν, οχλούν και αιτούνται την αντικατάστασή της εδώ και εννέα (9) ολόκληρους μήνες. Εις μάτην. Χρειάζονται εννέα (και πόσους ακόμη) μήνες για να αλλάξει ένας δήμος έναν λαμπτήρα, την ίδια στιγμή που εισπράττει αυτόματα τα δημοτικά τέλη μέσω των λογαριασμών του ρεύματος.

Η Υγειονομική Βόμβα των Σκουπιδιών: Η ευρύτερη περιοχή έχει πλημμυρίσει από τόνους σκουπιδιών που σαπίζουν κάτω από τον ήλιο. Η βρώμα και η θανατερή δυσοσμία πνίγουν τις γειτονιές, απειλώντας άμεσα τη δημόσια υγεία των κατοίκων και διασύροντας διεθνώς το νησί.

Αυτή είναι η «ανταπόκριση» των κρατικών και δημοτικών υπηρεσιών. Αυτή είναι η απάντηση ενός συστήματος που αρμέγει και αφαιμάσσει τους πολίτες του χωρίς έλεος, χωρίς ίχνος ντροπής και, κυρίως, χωρίς καμία ανταπόδοση.

Η Τρομακτική Ειρωνεία του Χρόνου: 50 Χρόνια Πίσω, 100 Χρόνια Μπροστά

Η μεγαλύτερη ιστορική ειρωνεία έγκειται στη σύγκριση με το παρελθόν. Σαράντα και πενήντα χρόνια νωρίτερα, χωρίς ψηφιακές πλατφόρμες, χωρίς e-παράβολα, χωρίς δορυφορικές συνδέσεις και χωρίς τον πακτωλό των ευρωπαϊκών κονδυλίων, η κατάσταση ήταν απείρως καλύτερη. Οι αρμόδιες υπηρεσίες επεδείκνυαν αστραπιαία ανταπόκριση. Αν καιγόταν μια λάμπα, αν άνοιγε μια λακκούβα, αν υπήρχε πρόβλημα στην κοινότητα, το κράτος —έστω και με τα φτωχά μέσα της εποχής— ήταν εκεί.

Σήμερα, εν έτει 2026, υποτίθεται ότι ζούμε στην εποχή της ψηφιακής επανάστασης, της τεχνητής νοημοσύνης και της «πράσινης μετάβασης». Στην πραγματικότητα, όμως, ζούμε στην εποχή της πλήρους ανευθυνότητας. Το κράτος έχει μετατραπεί σε έναν στυγνό φοροεισπρακτικό μηχανισμό που ξέρει μόνο να απαιτεί, να ψηφιοποιεί τη γραφειοκρατία του για να γλιτώνει το ίδιο από κόπο, και να μετακυλίει το κόστος των δικών του υποχρεώσεων στις πλάτες των ιδιωτών. Η Πυροσβεστική καταργεί τα χάρτινα αρχεία της; Πληρώνει ο πολίτης τον μηχανικό για να της τα ψηφιοποιήσει. Ο δήμος αδυνατεί να μαζέψει τα σκουπίδια; Ο πολίτης συνεχίζει να πληρώνει τέλη, συν το «χαράτσι» της ιδιωτικής διαχείρισης.

Η Μόνη Ριζική Πολιτική Αλλαγή

Οι πολιτικές ηγεσίες της χώρας, ανεξαρτήτως ιδεολογικού προσήμου, έχουν εθιστεί στην ιδέα ότι ο Έλληνας είναι ένα μόνιμο, βουβό «φορολογικό υποζύγιο». Πιστεύουν ότι η πολιτική εξαντλείται στα επικοινωνιακά παραμυθάκια και στις υποσχέσεις για έργα που θα γίνουν στο απώτερο μέλλον.

Όμως, η κοινωνία έχει φτάσει στα όριά της. Η πραγματική, ριζική πολιτική αλλαγή που έχει ανάγκη ο τόπος δεν κρίνεται στα μεγάλα λόγια, αλλά στα αυτονόητα: στον απόλυτο σεβασμό και στην άμεση εξυπηρέτηση του πολίτη και του δημότη.

Ριζική αλλαγή σημαίνει το κράτος να αντιμετωπίζει τον φορολογούμενο ως τον φυσικό του εργοδότη, όχι ως θύμα προς άρμεγμα. Σημαίνει ότι όταν ένας πολίτης πληρώνει 20 διαφορετικούς φόρους, απαιτεί ασφαλείς δρόμους για να μην σκοτώνονται τα παιδιά του, καθαρές πόλεις για να αναπνέει και μια λάμπα αναμμένη στο σκοτάδι του δρόμου του μέσα σε λιγότερο από εννέα μήνες. Οτιδήποτε λιγότερο δεν είναι απλώς κακοδιοίκηση: είναι θεσμική κλοπή και πολιτική απάτη.