Μήνυμα Δημάρχου Βόρειας Κέρκυρας  Γιώργου Μαχειμάρη για τον Δεκαπενταύγουστο 2026

Ο Δεκαπενταύγουστος είναι η μεγάλη γιορτή της Παναγίας. Η ημέρα που η πίστη, η μνήμη, η ελπίδα και η βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για παρηγοριά συναντιούνται στο πρόσωπο της Μητέρας όλων.

Στην Κέρκυρα, η παρουσία της Παναγίας είναι βαθιά χαραγμένη στην ιστορία, στην πίστη και στην ψυχή του τόπου μας.

Σπηλαιώτισσα, Μανδρακίνα, Βλαχερνών, Κουκαμιώτισσα, Κασσοπίτρα, Καρυσκιώτισσα, Αντιβουνιώτισσα, Μεγαλομάτα, Μυρτιδιώτισσα, Κυρά των Αγγέλων, Κυρά των Δρόμων, Πλατυτέρα, Υψηλή Θεοτόκος, Σωτηριώτισσα, Αρκαδινή, Παναγία της Παλαιοκαστρίτσας, Παντάνασσα, Κυραδικιά, Λαμποβίτισσα, Σπαρμιώτισσα, Ευαγγελίστρια, Μεσοχωρίτισσα, Οδηγήτρια, Περιβολιώτισσα, Ελεούσα…

Τόσα ονόματα, τόσες εκκλησιές και ξωκλήσια, τόσες διαφορετικές εκφράσεις της ίδιας βαθιάς πίστης.

Κάθε Θεοτοκωνύμιο και μια ιστορία.

Κάθε εικόνα και μια προσευχή.

Κάθε εκκλησιά και ένα κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης.

Και δεν ξεχνάμε κι εκείνες τις εκκλησιές Της που χάθηκαν μέσα στον χρόνο, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν στην ιστορία και στην ψυχή του τόπου μας: την «Κυροπούλα Πλατυτέρα», την «Κερά της Πλατυτέρας», τη Λιμνιώτισσα, «της θάλασσας» ή «του αιγιαλού», τη Βλαχέραινα, «της Σπηλιάς» ή «του Κήπου», την Ευαγγελίστρια «του Τουρλινού», την Οδηγήτρια και τους Τεσσαράκοντα Μάρτυρες, την Κονδυλονησιώτισσα, τη Νεραντζίχα, την Κασσωπίτρα —διακριτή από την ιστορική γυναικεία Μονή στο Φιγαρέτο—, την Ελεούσα, αλλά και τις δύο καθολικές, την Annunziata του Ευαγγελισμού και τη Madonna del Rosario.

Μπορεί να χάθηκαν από τον χάρτη, δεν χάθηκαν όμως από τη μνήμη.

Γιατί ένας τόπος δεν είναι μόνο η γη του. Είναι οι άνθρωποί του, οι ναοί του, οι ιστορίες του, οι μνήμες του· όσα παραλαμβάνει από τους παλαιότερους και οφείλει να παραδώσει στους νεότερους

Και αυτή η μνήμη αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία όταν ο τόπος δοκιμάζεται.

Οι πυρκαγιές μάς υπενθυμίζουν πόσο εύθραυστο είναι το φυσικό μας περιβάλλον και πόσο μεγάλη είναι η ευθύνη μας απέναντί του.Η φωτιά δεν καίει μόνο δέντρα και εκτάσεις.

Καίει κόπους μιας ζωής.Απειλεί σπίτια και περιουσίες.Πληγώνει τη φύση και τα ζώα.Αφήνει πίσω της φόβο και την αβεβαιότητα της επόμενης ημέρας.

Και εκείνη ακριβώς την ώρα, όταν ο ουρανός σκοτεινιάζει από τον καπνό και ο άνθρωπος αγωνιά για το σπίτι, την οικογένεια και τον τόπο του, η ίδια προσευχή επιστρέφει:

«Παναγία μου, βοήθα».

Στη Χάρη Της εναποθέτουμε και φέτος την ικεσία μας.

Να προστατεύει τον τόπο μας από κάθε καταστροφή.

Να φυλάει όσους βρίσκονται στην πρώτη γραμμή.

Να δίνει δύναμη στους πυροσβέστες, στα Σώματα Ασφαλείας, στους εθελοντές, στους ανθρώπους της Πολιτικής Προστασίας και σε όλους όσοι προσφέρουν όταν ο συνάνθρωπος κινδυνεύει.

Να στηρίζει όσους δοκιμάζονται και να χαρίζει κουράγιο σε εκείνους που καλούνται να ξαναρχίσουν.

Και να μας θυμίζει πως η προσευχή πρέπει να συνοδεύεται από ευθύνη.

Ευθύνη για την πρόληψη.

Για την προστασία του τόπου μας.

Για την αλληλεγγύη.

Για τη συλλογική προσπάθεια.

Για την ενότητα όταν έρχεται η δύσκολη ώρα.

Όμως η προσευχή του Δεκαπενταύγουστου δεν μπορεί να σταματά στα όρια του τόπου μας.

Σήμερα η σκέψη μας στρέφεται και σε όλους τους ανθρώπους που ζουν μέσα στον πόλεμο, στον φόβο, στον ξεριζωμό και στην απώλεια.

Σε έναν κόσμο όπου ακόμη χάνονται ανθρώπινες ζωές από τη βία και τις συγκρούσεις, οφείλουμε να θυμόμαστε το αυτονόητο:

Η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να γίνεται το τίμημα της ισχύος, της αντιπαράθεσης και του μίσους.

“Δεν χρειάζεται να σκοτωνόμαστε για να χωρέσουμε”.

Δεν χρειάζεται να μικραίνουμε τον κόσμο με το μίσος, όταν μπορούμε να τον μεγαλώνουμε με τον σεβασμό, τη δικαιοσύνη και την ειρήνη.

Ας προσευχηθούμε η Παναγία να πρυτανεύσει η λογική απέναντι στη βία.

Η δικαιοσύνη απέναντι στην αυθαιρεσία.

Η ειρήνη απέναντι στον πόλεμο.

Γιατί η ειρήνη δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη, ευθύνη, δικαιοσύνη και σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή.

Στο πρόσωπο της Παναγίας τιμούμε και κάθε μητέρα, κάθε γυναίκα, κάθε άνθρωπο που αγαπά, προσφέρει, υπομένει και στέκεται όρθιος μέσα στη δοκιμασία.

Γι’ αυτό οφείλουμε, όχι μόνο με λόγια αλλά με πράξεις, να υπερασπιζόμαστε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και να στεκόμαστε απέναντι σε κάθε μορφή βίας, κακοποίησης, αδικίας και αποκλεισμού.

Σήμερα  ζητάμε από την Παναγία  να φυλάξει τον τόπο μας, αλλά και  να φυλάξει μέσα μας όσα μας κρατούν ανθρώπους:

Την καλοσύνη μας.

Τη μνήμη μας.

Την αλληλεγγύη μας.

Την ευθύνη μας.

Τη δύναμη να στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον.

Και αν κάποτε δεν βρίσκουμε τις σωστές λέξεις για να προσευχηθούμε, αρκεί η πιο απλή:

«Παναγία μου, βοήθα». Χρόνια πολλά στις εορτάζουσες και στους εορτάζοντες.

Χρόνια πολλά σε όλες και όλους, με υγεία, ειρήνη, δύναμη και ελπίδα.