Εικόνες εγκατάλειψης στο Αεροδρόμιο ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ
Στο κατώφλι του Διεθνούς Αεροδρομίου Κέρκυρας «Ιωάννης Καποδίστριας», εκεί όπου η σύγχρονη «βιτρίνα» προσπαθεί να πείσει ότι όλα λειτουργούν ρολόι, στέκει λίγα μέτρα πιο πέρα ένα κτήριο-φάντασμα να υπενθυμίζει ότι η πραγματικότητα έχει… καλύτερη μνήμη. Ο παλιός αερολιμενικός σταθμός, ξεχασμένος, φθαρμένος και αμήχανα εκτεθειμένος, μοιάζει να λέει στους επισκέπτες: «Καλώς ήρθατε, εδώ η ανάπτυξη είναι επιλεκτική».
Είναι εντυπωσιακό πώς ένας προορισμός που στηρίζεται στην εικόνα του, καταφέρνει να αγνοεί τόσο επιδεικτικά την πιο προφανή λεπτομέρεια: αυτό που βλέπει ο επισκέπτης χωρίς καν να το ψάξει. Δίπλα στο «νέο», το «παλιό» δεν είναι απλώς παραμελημένο, είναι σχεδόν μνημείο αδιαφορίας. Και κάπου εκεί γεννιέται το εύλογο ερώτημα: είναι τόσο δύσκολο να αποφασιστεί μια χρήση;
Μουσειακός χώρος; Πολιτιστικό κέντρο; Έστω ένας αξιοπρεπής επανασχεδιασμός; Ή μήπως το σχέδιο είναι να περιμένουμε να καταρρεύσει, ώστε να λυθεί το πρόβλημα… από μόνο του; Γιατί αυτή τη στιγμή, το μόνο που λειτουργεί με συνέπεια είναι η εικόνα της εγκατάλειψης — και αυτή, δυστυχώς, δεν διαφημίζεται, αλλά καταγράφεται.
Σε έναν τόπο που υπερηφανεύεται για την ιστορία και τον πολιτισμό του, το να αφήνεις ένα τέτοιο κτήριο να σαπίζει στην είσοδο είναι λιγότερο «παράλειψη» και περισσότερο δήλωση. Και όχι, δεν είναι από αυτές που θέλεις να πάρει μαζί του ο επισκέπτης φεύγοντας.
