Το κτήριο του ιστορικού παλαιού Ωδείου… 30 χρόνια με τις σκαλωσιές. Η Κέρκυρα καταρρέει… Γράφει ο Σπύρος Ρίκος

Σε ποιο άλλο μέρος της χώρας, η τοπική κοινωνία και άρχοντες του, θα ανεχόταν ένα κτήριο, ιστορικό λόγω, του ότι στέγαζε το Ωδείο της Κέρκυρας, το δεύτερο στη χώρα, μετά το Ωδείο της Αθήνας, που ιδρύθηκε το 1890 και είχε ως διευθυντές τον Σπύρο Ξύνδα και τον Σπύρο Σαμάρα να παραμένει γιαπί για 30 χρόνια; Μόνο εδώ. Εδώ που ενδημούν η ραθυμία, ο ωχαδερφισμός, η νωθρότητα, και απουσιάζουν η έλλειψη υπευθυνότητας, δυναμισμού και αποτελεσματικής δράσης. Χαλαρααααααα, όλα θα γίνουν με το πάσο τους… Και αν δεν γίνουν ποιος νοιάζεται; Για όλα υπάρχουν δικαιολογίες, όπως η γραφειοκρατία, λες και δεν υπάρχει πουθενά αλλού ανά την επικράτεια γραφειοκρατία και για ευθύνες των άλλων, αλλά χωρίς αντίδραση από τη δική μας πλευρά.

Πριν 30 χρόνια λοιπόν ξεκίνησε η διαδικασία αξιοποίησης του κτηρίου από το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο, με χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δυστυχώς, ως συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις η υπόθεση ενεπλάκη σε ατέρμονους δικαστικούς αγώνες που είχαν ως αποτέλεσμα να χαθούν τα ευρωπαϊκά χρήματα. Οι δικαστικοί αγώνες έληξαν, προς το παρόν, με αίσιο τέλος στο Εφετείο Ιωαννίνων επί Διοίκησης Λεωνίδα Ρουμπάτη. Οι κάτοικοι όμως και ο Δήμος προσέφυγαν στο ΣτΕ. Ο Ρουμπάτης έφυγε και παραμένει άγνωστο τι γίνεται με την εξέλιξη του έργου.

Ρωτώ οι Βουλευτές μας και ο Υφυπουργός Ναυτιλίας και Βουλευτής Κέρκυρας, ενδιαφέρθηκαν καθόλου; Καθόλου. Το έφεραν το θέμα στο πλαίσιο του Κοινοβουλευτικού Ελέγχου; Ενόχλησαν τη Διοίκηση του Νοσοκομείου να λάβουν συγκεκριμένες απαντήσεις και να πιέσουν από την πλευρά τους να εκδοθεί πιο γρήγορα η απόφαση του ΣτΕ; Δεν πρέπει να λήξει αυτή η υπόθεση, είτε έτσι, είτε αλλιώς; Από όσο γνωρίζω όχι. Ή σε κάθε περίπτωση αν έκαναν κάτι δεν είχε το ποθητό αποτέλεσμα. Οι άνθρωποι του Πολιτισμού δεν θα μπορούσαν να αντιδράσουν; Γιατί, ναι μεν το κτήριο, αν και εφόσον ολοκληρωθεί, θα στεγάσει δομές υγείας, αλλά θα μπορούσε να διεκδικηθεί, στο χώρο του παλαιού Ωδείο να γίνει ένα μουσείο και να εισπράττονται έσοδα για τη συντήρηση του κτηρίου. Και να προσθέσω ότι είναι δυο κτήρια και το πίσω κτήριο, όπου στεγαζόταν το παλιό Ταχυδρομείο.

Εγώ ως Πορταρεμουντιότης, πηγαίνοντας τα καλοκαίρια στο ΝΑΟΚ, στεκόμουν έξω από το Ωδείο που είχε ανοικτά παράθυρα και πόρτες και άκουγα τα παιδιά που έκαναν μάθημα. Ήταν το μουσικό μου διάλειμμα και μετά συνέχιζα για τον προορισμό μου.

Η «περιπέτεια» αυτού του κτηρίου, όπως και του ΦΟΙΝΙΚΑ είναι η απάντηση σε όσους απερίσκεπτα υποστηρίζουν την κατεδάφιση του παλαιού Δημοτικού Θεάτρου για να ξαναχτίσουμε το «παλιό». Μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να εκληφθεί μια τέτοια πρόταση. Να κάνουμε τον σταυρό μας να επαναλειτουργήσει το δημοτικό θέατρο μετά τις παρεμβάσεις για την λειτουργική του αναβάθμιση.

Ας είμαστε ρεαλιστές και ειλικρινείς. Αν δεν μας είχαν κατακτήσει Βενετοί, Γάλλοι και Άγγλοι θα ήμασταν να μας κλαίνε και οι ρέγγες.

«Τροφή» για περίσκεψη και αυτοκριτική.