Κέρκυρα: Όχι Νησί «Άριστων Υποδομών», αλλά Νησί Πολιτικής Εγκατάλειψης. Γράφει ο Σπύρος Ρίκος
Οι δηλώσεις της Υφυπουργού Τουρισμού κυρίας Άννας Καρμανλή στην Κέρκυρα δεν ήταν απλώς ατυχείς. Ήταν αποκαλυπτικές. Αποκαλυπτικές μιας κυβερνητικής λογικής που αντιμετωπίζει τα νησιά –και ιδιαίτερα τα τουριστικά– όχι ως ζωντανές κοινωνίες με ανάγκες, αλλά ως βιτρίνες κατανάλωσης και επικοινωνιακά προϊόντα.
Η Κέρκυρα, σύμφωνα με την Υφυπουργό, διαθέτει «υποδομές σε άριστη κατάσταση». Μια φράση που προσβάλλει ευθέως την καθημερινή εμπειρία των κατοίκων, των εργαζομένων στον τουρισμό, των επαγγελματιών και των επισκεπτών. Προσβάλλει όσους κινούνται σε ένα επικίνδυνο και κατεστραμμένο οδικό δίκτυο, όσους ζουν με την ανασφάλεια της λειψυδρίας, των διακοπών ρεύματος, της υποστελέχωσης των δομών υγείας. Προσβάλλει μια κοινωνία που σηκώνει δυσανάλογα βάρη για να στηρίξει μια «τουριστική ανάπτυξη» από την οποία άλλοι κερδίζουν και άλλοι πληρώνουν το κόστος.
Αυτή η δήλωση δεν είναι άγνοια. Είναι πολιτική επιλογή. Είναι η επιλογή της κυβέρνησης να βαφτίζει την εγκατάλειψη «κανονικότητα» και την κρίση «μικρό πρόβλημα». Είναι η ίδια πολιτική που αρνείται έναν ενιαίο, δημόσιο και κοινωνικά ελεγχόμενο σχεδιασμό για το νερό, την ενέργεια, τις μεταφορές, τη διαχείριση των απορριμμάτων. Η ίδια πολιτική που μετακυλίει το κόστος στους δήμους και τελικά στους πολίτες, ενώ τα μεγάλα τουριστικά συμφέροντα απολαμβάνουν προνόμια και φορολογικές διευκολύνσεις.
Η Κέρκυρα δεν είναι «φτωχός συγγενής». Είναι ένα νησί που παράγει τεράστιο πλούτο, με ετήσια συνεισφορά δισεκατομμυρίων ευρώ. Κι όμως, αυτός ο πλούτος δεν επιστρέφει στην κοινωνία με τη μορφή δημόσιων υποδομών, κοινωνικών υπηρεσιών και αξιοπρεπών συνθηκών ζωής. Αντίθετα, επιστρέφει ως υποχρηματοδότηση, ιδιωτικοποίηση, εργολαβίες και μόνιμη ανασφάλεια.
Δεν είναι τυχαίο ότι η παρουσία της Υφυπουργού περιορίστηκε σε μια εκδήλωση «αποτίμησης», με φωτογραφίες, δηλώσεις και γενικόλογες διαπιστώσεις. Αυτό είναι το μοντέλο διακυβέρνησης που βιώνουμε: διαχείριση εικόνας αντί για πολιτική ευθύνη. Δημόσιες σχέσεις αντί για λύσεις. Λόγια αντί για έργα.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, δεν αρκούν οι ευγενικές διατυπώσεις και οι διπλωματικές διορθώσεις. Η κοινωνία της Κέρκυρας δεν έχει ανάγκη από καθησυχαστικές δηλώσεις, αλλά από σύγκρουση με τις πολιτικές που τη φέρνουν στο αδιέξοδο. Από διεκδίκηση πόρων, δημόσιων επενδύσεων και ουσιαστικής στήριξης της αυτοδιοίκησης. Από ένα άλλο μοντέλο τουρισμού, που θα υπηρετεί τις ανάγκες των πολλών και όχι τα κέρδη των λίγων.
Η Κέρκυρα δεν ζητά χάρη. Διεκδικεί το αυτονόητο.
Διεκδικεί δημόσιες υποδομές αντάξιες του πλούτου που παράγει.
Διεκδικεί ζωή με αξιοπρέπεια για τους κατοίκους της και ασφάλεια για τους επισκέπτες της.
Και όσο η κυβέρνηση επιμένει να βλέπει το νησί ως σκηνικό και όχι ως κοινωνία, τόσο η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη από το να γυρίζουμε την πλάτη σε όσους προσπαθούν να μας κοροιδέψουν.
