Κέρκυρα: Επιβεβλημένη πλέον η τοποθέτηση του μνημείου για τη θυσία του Λόχου Λαντζίδη – Η Ιστορία απαιτεί τιμή και σεβασμό στους πεσόντες. Γράφει ο Σπύρος Ρίκος
Πόσα χρόνια ακόμη θα παραμένει σε εκκρεμότητα η απόδοση της οφειλόμενης τιμής στους νέους Κερκυραίους που θυσιάστηκαν για την πατρίδα;
Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία ενός τόπου που δεν επιτρέπεται να ξεχαστούν. Υπάρχουν θυσίες που δεν μπορούν να παραμένουν στη σκιά, ούτε να εγκλωβίζονται σε γραφειοκρατικές καθυστερήσεις, διαφωνίες ή προσωπικές αντιλήψεις. Και υπάρχουν χρέη απέναντι στους νεκρούς που δεν παραγράφονται με το πέρασμα του χρόνου.
Η θυσία των νέων Κερκυραίων του Λόχου Λαντζίδη, οι οποίοι έπεσαν στο πεδίο κατά την πρώτη καταδρομική επιχείρηση στις απαρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αποτελεί ένα κεφάλαιο της ιστορίας που αξίζει να αναδειχθεί και να τιμηθεί όπως του αρμόζει. Πρόκειται για ανθρώπους που έδωσαν τη ζωή τους, αφήνοντας πίσω τους ένα παράδειγμα αυταπάρνησης και προσφοράς, το οποίο οφείλουμε να διατηρήσουμε ζωντανό στη συλλογική μνήμη της Κέρκυρας.
Κι όμως, μέχρι σήμερα, η αναγνώριση αυτής της θυσίας με την ανέγερση ενός μνημείου δεν έχει ολοκληρωθεί, παρά το γεγονός ότι, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, έχει φιλοτεχνηθεί και πληρωθεί από τον Οργανισμό Λιμένος Κέρκυρας (ΟΛΚΕ) το σχετικό γλυπτό, με σκοπό να αποτελέσει το επίσημο σύμβολο μνήμης και τιμής για τους πεσόντες.
Γιατί, λοιπόν, αυτή η υπόθεση παραμένει σε εκκρεμότητα;
Υπάρχουν διαφωνίες σχετικά με τον χώρο τοποθέτησης; Υπάρχουν αντιρρήσεις για την αισθητική ή τη μορφή του έργου; Ή μήπως υπάρχουν άλλοι λόγοι που δεν έχουν γίνει γνωστοί; Όποια κι αν είναι η απάντηση, η κοινωνία της Κέρκυρας δικαιούται να γνωρίζει. Η δημόσια μνήμη δεν μπορεί να εξαρτάται από αδιευκρίνιστες διαφωνίες, ούτε η απόδοση τιμής στους νεκρούς να αναβάλλεται επ’ αόριστον.
Ας το πούμε καθαρά: το ζήτημα δεν είναι ποιος έχει δίκιο σε μια διαφωνία για το σημείο τοποθέτησης ή για την καλλιτεχνική προσέγγιση του μνημείου. Το ζήτημα είναι ότι οι άνθρωποι που θυσιάστηκαν για την πατρίδα δικαιούνται την τιμή που τους οφείλουμε.
Αν υπάρχουν τεχνικά, χωροταξικά ή αισθητικά ζητήματα, αυτά πρέπει να συζητηθούν και να επιλυθούν. Αν απαιτούνται τροποποιήσεις ή διαφορετικές προσεγγίσεις, πρέπει να εξεταστούν με σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Εκείνο που δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό είναι η διαιώνιση της εκκρεμότητας, χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα και χωρίς μια οριστική απόφαση.
Η Δημοτική Αρχή της Κέρκυρας οφείλει να αναλάβει πρωτοβουλία. Να θέσει το θέμα σε προτεραιότητα, να ζητήσει επίσημη ενημέρωση για την πορεία του έργου, να ξεκαθαρίσει τι ακριβώς εμποδίζει την τοποθέτησή του και να προχωρήσει στις αναγκαίες αποφάσεις. Όχι κάποια αόριστη στιγμή στο μέλλον, αλλά τώρα.
Η σημερινή ημέρα πρέπει να γίνει αφετηρία για μια ξεκάθαρη απόφαση: το μνημείο να αποκτήσει τον χώρο που του αναλογεί και η θυσία των Κερκυραίων του Λόχου Λαντζίδη να λάβει τη δημόσια αναγνώριση που δικαιούται.
Ένα μνημείο δεν είναι απλώς ένα γλυπτό τοποθετημένο σε έναν δημόσιο χώρο. Είναι η έμπρακτη δήλωση μιας κοινωνίας ότι δεν ξεχνά. Είναι η γέφυρα που συνδέει τις νεότερες γενιές με την ιστορία του τόπου τους. Είναι η υπόσχεση ότι οι θυσίες εκείνων που προηγήθηκαν δεν θα χαθούν στη λήθη.
Η Κέρκυρα, με τη μακραίωνη ιστορία της και την ιδιαίτερη προσφορά των ανθρώπων της στους αγώνες του έθνους, δεν έχει κανέναν λόγο να αφήνει μια τέτοια υπόθεση ανοιχτή. Αντιθέτως, έχει υποχρέωση να πρωτοστατήσει στην ανάδειξη αυτής της ιστορικής μνήμης και να δώσει το παράδειγμα του σεβασμού προς όσους έπεσαν για την πατρίδα.
Οι νεκροί δεν μπορούν να διεκδικήσουν οι ίδιοι την τιμή που τους αναλογεί. Αυτό το χρέος ανήκει στους ζωντανούς. Και η ευθύνη βαραίνει όσους έχουν σήμερα τη θεσμική δυνατότητα να δώσουν λύση.
Η θυσία του Λόχου Λαντζίδη δεν είναι υπόθεση προσωπικών προτιμήσεων, ούτε πεδίο αντιπαραθέσεων. Είναι κομμάτι της ιστορίας της Κέρκυρας και της εθνικής μας μνήμης.
Η Δημοτική Αρχή καλείται να αποφασίσει, να δράσει και να ολοκληρώσει αυτή την εκκρεμότητα. Γιατί η ιστορία δεν τιμάται μόνο με επετειακούς λόγους και στεφάνια. Τιμάται κυρίως με πράξεις.
Και αυτή η πράξη έχει καθυστερήσει αρκετά.
Στους νεκρούς του Λόχου Λαντζίδη οφείλουμε μνήμη. Στις οικογένειές τους και στην ιστορία του τόπου οφείλουμε σεβασμό. Και στις επόμενες γενιές οφείλουμε ένα μνημείο που θα μαρτυρά ότι η Κέρκυρα δεν ξέχασε ποτέ τη θυσία τους.
