Η κοντή μνήμη του πολίτη και ο καιροσκοπισμός του πολιτικού. Του Γιάννη Ρεβύθη

Η κοντή μνήμη του πολίτη και ο καιροσκοπισμός του πολιτικού

Η πολιτική έχει μια μοναδική ικανότητα να μετατρέπει το χθεσινό αδιέξοδο σε αυριανή ελπίδα και αυτό συμβαίνει όταν συναντιούνται δύο φαινόμενα, η κοντή μνήμη του πολίτη και ο καιροσκοπισμός του πολιτικού.

Ας θυμηθούμε μερικά γεγονότα που δεν απέχουν ούτε τρία χρόνια από σήμερα.

Ο Αλέξης Τσίπρας παραιτήθηκε από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μετά το εκλογικό αποτέλεσμα του 2023 και το χαμηλό ποσοστό 18%. Η κοινωνία, οι ψηφοφόροι αλλά και πολλά στελέχη του κόμματος του τον θεώρησαν ότι έτσι έκλεισε ένας πολιτικός κύκλος που είχε αυτόν πρωταγωνιστή.

Στη συνέχεια, πρωτοκλασάτα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αποχώρησαν από το κόμμα με το οποίο εξελέγησαν, καταγγέλλοντας τις εξελίξεις που ακολούθησαν και ίδρυσαν τη Νέα Αριστερά. Στις καταγγελίες τους μάλιστα, συμπεριλαμβάνεται και ο Αλέξης Τσίπρας πού τον θεωρούσαν και υποκινητή της όλης διαδικασίας.

Ακολούθησε η θυελλώδης περίοδος Κασσελάκη, η οποία κορυφώθηκε με ένα συνέδριο το γνωστό και ως «μπουζουκοσυνέδριο» που πολλοί περιέγραψαν ως πρωτοφανές, όταν οι μισοί Συριζαίοι βρέθηκαν απέναντι στους άλλους μισούς, οι μισοί “μέσα” και οι άλλοι μισοί “έξω”. Ο Κασσελάκης καθαιρέθηκε, ο Σωκράτης Φάμελλος εξελέγη πρόεδρος και όσοι βρέθηκαν εκτός στην “απέξω”, ακολούθησαν τον Κασσελάκη στο νέο πολιτικό εγχείρημά του.
Και φτάνουμε στο σήμερα.

Ο Τσίπρας εμφανίζεται ξανά στο πολιτικό προσκήνιο με τη δημιουργία νέου κόμματος και δημοσκοπήσεις που του δίνουν διψήφια ποσοστά γύρω στο 13%.
Στελέχη της Νέας Αριστεράς σχεδιάζουν την επιστροφή τους στο νέο εγχείρημα, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αναζητούν τρόπους πολιτικής συνύπαρξης πριν προσχωρησουν στην ΕΛΑΣ, ενώ όσοι μέχρι χθες βρίσκονταν στα χαρακώματα εμφανίζονται πρόθυμοι να βρεθούν κάτω από την ίδια πολιτική στέγη.

Το εντυπωσιακό στην Ελλάδα μας, δεν είναι ότι οι πολιτικοί αναζητούν νέες συμμαχίες ή ξεχνούν τις αλληλοκατηγορίες γιατί αυτό συμβαίνει διαχρονικά.

Το πραγματικά εντυπωσιακό είναι η ταχύτητα με την οποία ξεχνιούνται όσα προηγήθηκαν. Οι συγκρούσεις, οι διασπάσεις, οι βαριές καταγγελίες, οι προσωπικές επιθέσεις και οι πολιτικές ευθύνες μοιάζουν να εξαφανίζονται μπροστά στην προοπτική μιας νέας πολιτικής ευκαιρίας.

Και εδώ ακριβώς εμφανίζεται ο καιροσκοπισμός του Έλληνα πολιτικού.

Όταν η πολιτική επιβίωση ή η προσδοκία της εξουσίας γίνεται σημαντικότερη από όσα έλεγε μέχρι χθες, τότε οι παλιές βεβαιότητες εγκαταλείπονται εύκολα. Οι χθεσινοί αντίπαλοι γίνονται αυριανοί συνοδοιπόροι και οι διαφορές που παρουσιάζονταν ως αγεφύρωτες ξαφνικά ξεπερνιούνται.

Όμως η άλλη όψη του νομίσματος είναι η μνήμη των πολιτών. Γιατί όσο πιο εύκολα ξεχνά η κοινωνία, τόσο πιο εύκολα οι πολιτικοί πιστεύουν ότι μπορούν να ξανασυστήσουν τον εαυτό τους, παρουσιάζοντάς τον ως κάτι καινούργιο.

Γι’ αυτό ίσως η ουσία δεν βρίσκεται στο αν ο Τσίπρας, ο Φάμελλος, η Νέα Αριστερά ή οποιοσδήποτε άλλος θα βρεθούν ξανά μαζί. Η ουσία βρίσκεται στο αν οι πολίτες θυμούνται πώς έφτασαν ως εδώ.

Βέβαια ένας φίλος μου, μονολογώντας, μου είπε…

— Εντάξει, με όλα αυτά που συνέβησαν τα τελευταία τρία χρόνια, ζητά να τους δώσουμε άλλη μια ευκαιρία, αλλά γιατί; Και ο Αλέξης Τσίπρας πού παραιτήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ ως αποτυχημένος, όταν πήρε στις εκλογές 18%, τώρα που οι δημοσκοπήσεις του δίνουν 13%, είναι η ελπίδα του Έθνους;

Τι να του απαντήσω;