Η Κέρκυρα δεν πρέπει να είναι το σκηνικό. Πρέπει να είναι η πρωταγωνίστρια. Γράφει ο Αντώνης Χαρίτος
Θα προτιμούσα η Κέρκυρα να μη γίνεται διεθνής είδηση μόνο ως το όμορφο σκηνικό των γενεθλίων μιας παγκόσμιας celebrity ή μιας δεξίωσης πάνω σε ένα σκάφος εκατομμυρίων ευρώ.
Θα προτιμούσα να γίνεται διεθνής είδηση για γεγονότα που δημιουργεί και φιλοξενεί η ίδια, αξιοποιώντας την ιστορία, τον πολιτισμό και τη μοναδική της ταυτότητα.
Όπως συνέβη το 1994, όταν η Κέρκυρα φιλοξένησε τη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Εκεί βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η μεγάλη διαφορά: άλλο να χρησιμοποιείται η Κέρκυρα ως ένα πανέμορφο φόντο και άλλο να αποτελεί η ίδια το επίκεντρο ενός διεθνούς γεγονότος.
Και μιας και μιλάμε για τη Madonna, θα προτιμούσα να είχαμε τη δυνατότητα να την ξεναγήσουμε σε ένα Αχίλλειο ανοιχτό, λειτουργικό και αντάξιο της ιστορίας του.
Να περπατήσει στα Φρούριά μας και να αντικρίσει μνημεία συντηρημένα και προστατευμένα.
Να περιηγηθεί στην Παλιά Πόλη, σε αυτό το μοναδικό μνημειακό σύνολο παγκόσμιας πολιτιστικής αξίας.
Να επισκεφθεί τα Ανάκτορα των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου και να γνωρίσει την ιστορία, την αρχιτεκτονική, τη μουσική και την πολιτιστική ταυτότητα της Κέρκυρας.
Και ύστερα, ασφαλώς, να πάει στο χωριό, στο παραδοσιακό μεζεδοπωλείο, να ακούσει ελληνική μουσική και να διασκεδάσει.
Γιατί όλα αυτά μαζί είναι η Κέρκυρα.
Μόνο που τότε οι φωτογραφίες που θα ταξίδευαν στα εκατομμύρια των ανθρώπων που την ακολουθούν σε ολόκληρο τον κόσμο δεν θα πρόβαλλαν απλώς έναν ακόμη όμορφο μεσογειακό προορισμό. Θα πρόβαλλαν την Κέρκυρα της ιστορίας και του πολιτισμού.
Το ίδιο ερώτημα έχω και για τη δεξίωση των Αμερικανών.
Δεν θα ήταν άραγε ισχυρότερη εικόνα για την Κέρκυρα αν, αντί για το κατάστρωμα ενός πολυτελούς σκάφους, μια τέτοια εκδήλωση πραγματοποιούνταν, για παράδειγμα, στους Κήπους του Αχιλλείου;
Μια διεθνής διπλωματική εκδήλωση μέσα σε ένα από τα σημαντικότερα τοπόσημα του νησιού θα συνέδεε αυτομάτως τη διεθνή παρουσία με την ιστορία και τον πολιτισμό μας.
Αυτό για μένα σημαίνει ουσιαστική διεθνής προβολή: η προβολή να αφήνει προστιθέμενη αξία στον ίδιο τον τόπο.
Και κάπου εδώ φτάνουμε στο νερό το νεράκι ….!!!!
Γιατί πράγματι, μπροστά σε μια Madonna ή σε μια μεγάλη διπλωματική εκδήλωση, το αν κάποιος Κερκυραίος έχει νερό στο σπίτι του μπορεί να φαίνεται σε ορισμένους ως ένα μικρό, καθημερινό θέμα.
Μόνο που για τον άνθρωπο που ανοίγει τη βρύση και δεν τρέχει νερό, δεν είναι καθόλου μικρό.
Και θα προτιμούσα, οι άνθρωποι που κατοικούν στην πόλη και στα χωριά μας να έχουν πρώτα απ’ όλα αξιοπρεπείς συνθήκες καθημερινότητας.
Να έχουν νερό.
Να έχουν δρόμους.
Να έχουν καθαριότητα.
Να έχουν λειτουργικές υποδομές.
Να μπορούν να κάνουν ένα μπάνιο πριν πάνε στη δουλειά τους για να εξυπηρετήσουν τη Madonna, τον πρέσβη, ή οποιονδήποτε από τα εκατομμύρια των επισκεπτών που υποδέχεται κάθε χρόνο η Κέρκυρα.
Γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι τελικά η πραγματική εικόνα του νησιού.
Και τα προβλήματα της καθημερινότητας δεν είναι άσχετα με τη μεγάλη διεθνή εικόνα της Κέρκυρας. Είναι μέρος της.
Ένας διεθνής προορισμός δεν κρίνεται μόνο από το πόσα πολυτελή σκάφη βρίσκονται στα νερά του ή πόσοι διάσημοι ανεβάζουν φωτογραφίες από τις διακοπές τους. Κρίνεται και από την κατάσταση των υποδομών του, από την προστασία των μνημείων του, από την ποιότητα των δημόσιων χώρων του και από την ποιότητα ζωής των ίδιων των κατοίκων του.
Γι’ αυτό και η συζήτηση δεν πρέπει να είναι «Madonna ή νερό», «διεθνείς προσωπικότητες ή καθημερινότητα», «τουρισμός ή κάτοικοι».
Αυτό είναι ένα ψεύτικο δίλημμα.
Η Κέρκυρα δικαιούται και οφείλει να τα έχει όλα.
Να υποδέχεται τη Madonna και κάθε διεθνή προσωπικότητα.
Να φιλοξενεί πρέσβεις και μεγάλες διπλωματικές συναντήσεις.
Αλλά παράλληλα να διεκδικεί ξανά διεθνή πολιτικά, πολιτιστικά, επιστημονικά και οικονομικά γεγονότα του επιπέδου που αρμόζει στην ιστορία της.
Να έχει ανοιχτά και προστατευμένα μνημεία.
Να αναδεικνύει τα Φρούρια, την Παλιά Πόλη, το Αχίλλειο, τα Ανάκτορα και ολόκληρη την πολιτιστική της κληρονομιά.
Και, κυρίως, να προσφέρει στους κατοίκους της την ποιότητα ζωής που υπόσχεται στους επισκέπτες
Δεν θέλω να σταματήσουν να έρχονται οι διάσημοι και οι ισχυροί στην Κέρκυρα.
Θέλω να τους δώσουμε ακόμη περισσότερους λόγους να έρχονται.
Όχι μόνο για μια βίλα, ένα γιοτ ή ένα πάρτι γενεθλίων.
Αλλά για την ιστορία μας.
Για τον πολιτισμό μας.
Για τα μνημεία μας.
Για διεθνείς διοργανώσεις που θα έχουν την υπογραφή της Κέρκυρας.
Για έναν τόπο οργανωμένο, καθαρό, λειτουργικό και υπερήφανο για την ταυτότητά του.
Γιατί η Κέρκυρα πράγματι έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από αυτή που πολλές φορές της αποδίδουμε εμείς οι ίδιοι.
Ακριβώς γι’ αυτό, όμως, δεν πρέπει να αρκεστούμε στον ρόλο του όμορφου σκηνικού.
Η Κέρκυρα δεν χρειάζεται απλώς να βρίσκεται πίσω από τους πρωταγωνιστές μιας φωτογραφίας.
Έχει όλα τα προσόντα για να είναι η ίδια η πρωταγωνίστρια.
Αυτό θα προτιμούσα.
Και αυτή είναι η Κέρκυρα που αξίζει να διεκδικήσουμε.

