Είκοσι ένα χρόνια στασιμότητας – Ώρα να σοβαρευτούμε. Γράφει ο Γιώργος Κάφυρης

Το 2004, μια ελληνοκαναδική πρωτοβουλία έφερε τα υδροπλάνα στο Ιόνιο. Η σύνδεση Κέρκυρας – Παξών δεν ήταν απλώς ένα νέο μέσο μεταφοράς· ήταν ένα άλμα προς την κανονικότητα. Έδινε λύση στην απομόνωση, στην καθημερινή μετακίνηση, στην πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, στην πολιτική προστασία και στην τουριστική ανάπτυξη. Ήταν μια έμπρακτη απάντηση στην πολυθρύλητη νησιωτικότητα.

Κι όμως, αυτή η σοβαρή επένδυση στραγγαλίστηκε μέσα στον λαβύρινθο της ελληνικής γραφειοκρατίας. Είκοσι ένα χρόνια τώρα ακούμε τα ίδια: εξαγγελίες, εγκρίσεις επί χάρτου, φωτογραφίες στα εγκαίνια και λόγια μεγάλα χωρίς αντίκρισμα. Η πραγματικότητα παραμένει πεισματικά ίδια – η νησιωτική Ελλάδα στο περιθώριο, οι κάτοικοι όμηροι ενός κράτους που υποκρίνεται ότι ενδιαφέρεται.

Τα υδροπλάνα δεν είναι πολυτέλεια. Είναι αναγκαιότητα. Είναι μέσο μεταφοράς για τις καθημερινές ανάγκες των πολιτών, εργαλείο για την άμεση διακομιδή ασθενών, λύση για την πολιτική προστασία σε περιόδους κρίσης, αλλά και αναπτυξιακός πυλώνας για τη βιώσιμη σύνδεση των νησιών και την τουριστική εξωστρέφεια. Είναι, τελικά, ένα σύμβολο μιας Ελλάδας που θα μπορούσε να λειτουργεί διαφορετικά.

Πρόσφατα, κάποιοι έσπευσαν πάλι να ανακοινώσουν την «επανέναρξη» των υδροπλάνων. Μακάρι να γινόταν πράξη. Δυστυχώς, και αυτή τη φορά πρόκειται για μια ακόμη εξαγγελία, για ένα ακόμη δελτίο τύπου, για μία ακόμη φωτογραφία. Γιατί στην πράξη, τα υδροπλάνα δεν ξεκίνησαν. Υπάρχει και πάλι «κόλλημα». Πότε στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας, πότε σε νομοθετικές λεπτομέρειες, πότε σε τεχνικές εγκρίσεις. Πάντα κάτι βρίσκεται για να σταματήσει το αυτονόητο. Και αυτό, μετά από δύο δεκαετίες, δεν είναι πια ούτε αθώο ούτε ανεκτό.

Οφείλουμε να είμαστε ξεκάθαροι: αυτή η μακρά περίοδος αδράνειας και εμπαιγμού είναι μια από τις πιο χαρακτηριστικές αποτυχίες του ελληνικού κράτους. Δεν πρόκειται μόνο για χαμένες ευκαιρίες. Πρόκειται για χαμένες ζωές, για ανθρώπους που περίμεναν ένα καλύτερο αύριο και δεν το είδαν ποτέ. Για πολίτες δεύτερης κατηγορίας σε μια χώρα που επιμένει να μην βλέπει πέρα από την Αττική.

Η νησιωτικότητα δεν είναι σύνθημα. Είναι καθημερινή ανάγκη. Και αν αυτή η χώρα θέλει να λέγεται ευρωπαϊκή, οφείλει επιτέλους να λειτουργεί με σοβαρότητα, σχέδιο και συνέπεια. Το παρελθόν μάς δίδαξε τι δεν πρέπει να ξαναγίνει. Το παρόν μάς δίνει μια ακόμη ευκαιρία. Αν την ξαναχαραμίσουμε, δεν θα φταίει πια κανένας άλλος – παρά μόνο εμείς.