Βίδο: Ένα νησί-σύμβολο που εγκαταλείπεται μπροστά στα μάτια μας. Γράφει η Ανδριάνα Βλάχου
Υπάρχουν τόποι που δεν είναι απλώς κομμάτια γης. Είναι κομμάτια της ιστορίας, της συλλογικής μνήμης και της ταυτότητάς μας. Το Βίδο είναι ένας τέτοιος τόπος. Ένα νησί με ανεκτίμητο ιστορικό, πολιτιστικό και φυσικό πλούτο, που αντί να αποτελεί πρότυπο προστασίας και ανάδειξης, έχει αφεθεί στη μοίρα του.
Η σημερινή εικόνα του Βίδο δεν τιμά κανέναν. Αντίθετα, αποτελεί μνημείο αδιαφορίας και εγκατάλειψης.
Το νησί παρουσιάζει εικόνα πλήρους αποδιοργάνωσης. Δεν υπάρχει ουσιαστική μέριμνα, δεν υπάρχει σχέδιο, δεν υπάρχει όραμα. Κυριαρχεί η λογική της διαχείρισης της τελευταίας στιγμής, η λογική του «βλέπουμε και ό,τι γίνει». Και αυτή η λογική οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην απαξίωση.
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι ένα νησί καλυμμένο από πλούσια βλάστηση παραμένει ουσιαστικά χωρίς ολοκληρωμένη πυροπροστασία. Σε μια εποχή που η κλιματική κρίση κάνει τις πυρκαγιές ολοένα και πιο συχνές και καταστροφικές, το Βίδο μοιάζει εκτεθειμένο σε έναν τεράστιο κίνδυνο. Ένα μόνο περιστατικό θα μπορούσε να καταστρέψει μέσα σε λίγες ώρες έναν φυσικό θησαυρό που χρειάστηκαν δεκαετίες για να διαμορφωθεί.
Την ίδια στιγμή, οι δημοτικές κατασκηνώσεις, που επί δεκαετίες φιλοξενούσαν παιδιά και έδιναν ζωή στο νησί, δεν θα λειτουργήσουν ούτε φέτος. Οι εγκαταστάσεις παραμένουν εγκαταλελειμμένες, χωρίς συντήρηση, χωρίς αξιοποίηση, χωρίς προοπτική. Ένας χώρος που άλλοτε έσφυζε από παιδικές φωνές και δραστηριότητες σήμερα εκπέμπει εικόνα παρακμής.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το Βίδο αντιμετωπίζει προβλήματα ακόμη και στα αυτονόητα. Η έλλειψη νερού, οι διαρκείς αναφορές σε βλάβες χωρίς σαφείς απαντήσεις και χωρίς ορατό χρονοδιάγραμμα αποκατάστασης, δημιουργούν την εικόνα ενός τόπου που έχει αφεθεί στην τύχη του. Είναι αδιανόητο ένα δημοτικό νησί να μην μπορεί να εξασφαλίσει ούτε τις στοιχειώδεις υποδομές που απαιτούνται για τη λειτουργία και την ασφάλειά του.
Εξίσου απαράδεκτη είναι και η εικόνα του δημοτικού καϊκιού. Ένα περιουσιακό στοιχείο του Δήμου, που θα έπρεπε να εξασφαλίζει τη σταθερή σύνδεση του Βίδο με την πόλη, παραμένει, σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται, μισοβυθισμένο στο λιμάνι. Η εικόνα αυτή δεν αποτελεί μόνο δείγμα εγκατάλειψης· αποτελεί συμβολική αποτύπωση της συνολικής αντιμετώπισης του νησιού από τη δημοτική αρχή.
Και όμως, μέσα σε αυτή τη γενικευμένη εγκατάλειψη υπάρχει μία φωτεινή εξαίρεση.
Οι Πρόσκοποι.
Εδώ και δεκαετίες αποδεικνύουν στην πράξη τι σημαίνει εθελοντισμός, ευθύνη και αγάπη για τον τόπο. Διατηρούν τον χώρο τους υποδειγματικά, τον προστατεύουν, τον φροντίζουν και συνεχίζουν να δίνουν ζωή στο Βίδο όταν όλοι οι υπόλοιποι μοιάζουν να το έχουν ξεχάσει. Δεν αρκούνται σε δηλώσεις ενδιαφέροντος ούτε σε δημόσιες σχέσεις. Παράγουν έργο. Και αυτό είναι κάτι που αναγνωρίζεται από κάθε επισκέπτη του νησιού.
Το εύλογο ερώτημα, λοιπόν, είναι απλό:
Ποιο είναι το σχέδιο του Δήμου για το Βίδο;
Θέλει ένα ζωντανό νησί, ανοικτό στους πολίτες, στην ιστορία, στον πολιτισμό, στην εκπαίδευση και στον ήπιο τουρισμό; Ή αποδέχεται σιωπηρά τη σταδιακή του υποβάθμιση μέχρι να θεωρηθεί φυσιολογική η εγκατάλειψή του;
Το Βίδο δεν έχει ανάγκη από νέες υποσχέσεις. Έχει ανάγκη από πράξεις.
Χρειάζεται άμεσα αξιόπιστη θαλάσσια συγκοινωνία καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Χρειάζεται αποκατάσταση των βασικών υποδομών, νερό, ηλεκτροδότηση, καθαριότητα και συντήρηση. Χρειάζεται ολοκληρωμένο σχέδιο πυροπροστασίας και πολιτικής προστασίας. Χρειάζεται να επαναλειτουργήσουν οι κατασκηνώσεις, να αξιοποιηθούν τα ιστορικά κτίρια, να αναδειχθούν οι οχυρώσεις και να αποκτήσει το νησί μια νέα αναπτυξιακή προοπτική, αντάξια της ιστορίας του.
Το Βίδο δεν είναι ένας ακόμη δημοτικός χώρος.
Είναι ένα ιστορικό τοπόσημο της Κέρκυρας, ένας μοναδικός φυσικός πνεύμονας και ένα πολιτιστικό κεφάλαιο που δεν αναπληρώνεται αν χαθεί.
Η εγκατάλειψή του δεν είναι απλώς διοικητική αποτυχία. Είναι προσβολή απέναντι στην ιστορία του τόπου, απέναντι στις επόμενες γενιές και απέναντι σε όλους όσοι πραγματικά αγάπησαν και συνεχίζουν να αγαπούν αυτό το μοναδικό νησί.
Η ευθύνη πλέον έχει ονοματεπώνυμο. Και όσο η εικόνα αυτή παραμένει, καμία δικαιολογία δεν μπορεί να κρύψει την πραγματικότητα: το Βίδο εγκαταλείπεται.
