Αλέξανδρος Αυλωνίτης: Οι «κακομοίρηδες» έχουν πρόσωπο και αξιοπρέπεια.

Είναι εκείνοι που μετρούν κάθε ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα, κόβουν από τις ανάγκες τους για να σπουδάσουν τα παιδιά τους και παλεύουν να πληρώσουν νοίκι, ρεύμα και σούπερ μάρκετ.

Που βάζουν λίγα λίγα καύσιμα, όχι για βόλτες, αλλά για να φτάσουν στη δουλειά, στον γιατρό ή στο σχολείο των παιδιών τους.

Αυτούς αποκαλέσατε «κακομοίρηδες». Δεν προσβάλατε μια αφηρημένη κατηγορία του λαού, αλλά εκατομμύρια ανθρώπους που εργάζονται, αγωνίζονται και κρατούν όρθια την κοινωνία.

Και δεν ήταν μεμονωμένη φράση. Προστέθηκε σε ένα κρεσέντο κυβερνητικής αλαζονείας: «η Ελλάδα είναι ζάχαρη», οι εθνικές οδοί είναι γεμάτες αυτοκίνητα, υπάρχει δήθεν «υπερκατανάλωση» και, όποιος δεν αντέχει οικονομικά να αγοράζει τη βενζίνη, ας πάρει τα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Λες και υπάρχει μετρό σε κάθε πόλη, χωριό και νησί. Λες και η γεμάτη εθνική οδός αποδεικνύει ότι η κοινωνία ευημερεί.

Η παρουσίαση της ακρίβειας ως ευημερίας είναι προκλητική και προσβλητική για όσους στερούνται τα βασικά.

Και ύστερα έρχεται μια αναδίπλωση, μια «λανθασμένη φράση», για να σβήσει την προσβολή.

Δεν σβήνει, όμως.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο μια άστοχη λέξη, αλλά η περιφρόνηση απέναντι στον άνθρωπο του μόχθου και η απόσταση μιας εξουσίας που δεν ακούει την αγωνία της κοινωνίας. Είναι δική σας ευθύνη, κύριε Θεοχάρη, να αναγνωρίσετε χωρίς υπεκφυγές το βάρος των λόγων σας, αντί να κρύβεστε πίσω από μια εκ των υστέρων διόρθωση.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι «κακομοίρηδες». Είναι οι νοικοκύρηδες που κρατούν πάντα όρθια την Ελλάδα, που γράφουν την ιστορία που έρχεστε εσείς και την καπηλεύεσθε.

Και απαιτούν σεβασμό — όχι ειρωνεία, απαξίωση και δικαιολογίες.

Να είστε βέβαιοι οτι θα πάρετε απάντηση και σύντομα από τους ” κακομοίρηδες “.