O “πόλεμος” των “στρατοπέδων” στην Κέρκυρα

Φαίνεται πως στην Κέρκυρα δεν είναι γραφτό να ομονοήσουμε….

Μετά τον πόλεμο των συλλόγων κατά των επαγγελματιών της εστίασης και του τουρισμού, τώρα ξεκινά ένας νέος «εμφύλιος», αυτή τη φορά ανάμεσα στους ξενοδόχους και τους μικροϊδιοκτήτες που νοικιάζουν τα σπίτια τους μέσω Airbnb.

Η ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται.

Όποτε κάποιοι μικροί και μεσαίοι επαγγελματίες καταφέρνουν να σταθούν στα πόδια τους, να προσαρμοστούν, να βρουν έναν δίκαιο τρόπο να ζήσουν μέσα από την αγορά, πάντα βρίσκεται ένα «λόμπι», “αρχοντολόι” το λεμε στην Κέρκυρα, να τους δείξει με το δάχτυλο.

Αντί να ψάξουμε να βρούμε λύσεις στα κοινα προβλήματα, να δούμε πώς μπορούμε όλοι μαζί να ανεβάσουμε την ποιότητα του τουρισμού, πώς θα φέρουμε έσοδα που θα μείνουν στο νησί, πώς θα διασφαλίσουμε την ισόρροπη ανάπτυξη, ξαναγυρίζουμε στις γνωστές αντιπαραθέσεις. Ποιός θα επικρατήσει, ποιός θα μονοπωλήσει, ποιός θα επιβάλει το μοντέλο του στους άλλους.

Πρέπει ολοι μαζί Βουλευτές, Δήμαρχοι και αλλοι φορείς να κατανοήσουν οτι οι μικροϊδιοκτήτες που άνοιξαν τα σπίτια τους και ξαναζωντάνεψαν την παλιά πόλη, δεν είναι εχθροί κανενός. Δεν είναι πολυεθνικές, δεν είναι αλυσίδες, δεν είναι «μαύρη οικονομία». Ισως γι αυτό τους πολεμάνε.

Είναι Κερκυραίοι που επένδυσαν σε ένα σπίτι, μια μικρή γκαρσονιέρα η ένα πατρικό, και μέσα από αυτό καταφέρνουν να συμπληρώσουν το εισόδημά τους, να κρατήσουν την περιουσία τους ζωντανή, να συμμετέχουν στην τουριστική κίνηση. Και αυτό δεν λέγεται αθέμιτος ανταγωνισμός. Λέγεται προσπάθεια επιβίωσης.

Κι όσο για τους επαγγελματίες της εστίασης και του τουρισμού, αυτοί κρατούν καθημερινά την Κέρκυρα ζωντανή. Με κόπο, με φόρους, με αυστηρούς ελέγχους, με συνεχή πίεση. Είναι οι ίδιοι που στηρίζουν τους εργαζόμενους, τους προμηθευτές, την τοπική αγορά. Κι όμως, συχνά βρίσκονται στο στόχαστρο, από εκείνους που θα έπρεπε να είναι στο πλευρό τους.

Αν θέλουμε πραγματικά ένα τουριστικό προϊόν με προοπτική, πρέπει να σταματήσει ο πόλεμος μεταξύ μας.

Η Κέρκυρα δεν έχει ανάγκη από διαίρεση, έχει ανάγκη από συνέργειες. Από ένα πλαίσιο δίκαιο, με κανόνες που ισχύουν για όλους και όχι από αποφάσεις που εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα. Με κανόνες που θα εφαρμόζονται σε όλες τις κατηγορίες καταστημάτων.

Όπως συμβαίνει π.χ με τις τέντες, που σήμερα έμαθα οτι μισό μέτρο τέντα σε κατάστημα εστίασης είναι αρκετή για να μπει λουκέτο στο κατάστημα. Πέντε μέτρα τέντα στο διπλανό τουριστικό και δεν συμβαίνει τίποτα. Δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Ας πάψουμε επιτέλους να ψάχνουμε εχθρούς εκεί που υπάρχουν μόνο οι συμπολίτες μας, που παλεύουν καθημερινά μαζι με τούς εκατοντάδες εργαζομένους, να σταθούν αξιοπρεπώς.

Γιατί στο τέλος, ο μόνος πραγματικός χαμένος από αυτόν τον «πόλεμο» θα είναι το ίδιο το νησί και οι άνθρωποι του.