Αλ. Αυλωνίτης: Η ανατροπή του παρακράτους προϋποθέτει τη συνένωση των δημοκρατικών, προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων.

Η δημοκρατική αντιπολίτευση στάθηκε αρκετά καλά στο ύψος των περιστάσεων, μπροστά σε έναν υβριστικό, είρωνα, εγωπαθή, αλαζόνα και βαθιά διχαστικό πρωθυπουργό, πριν από λίγες ημέρες στη Βουλή, κατά τη συζήτηση για το Κράτος Δικαίου.
Αυτό είναι σχετικά παρήγορο.

Το ερώτημα, όμως, παραμένει: Είναι αυτό αρκετό; Μπορεί να υπάρξει ουσιαστική πολιτική αποτελεσματικότητα, όταν δεν υπάρχει συμφωνία ούτε στα αυτονόητα; Όταν ακόμη και για κρίσιμες πρωτοβουλίες, όπως μια πρόταση μομφής, δεν μπορεί να υπάρξει μια στοιχειωδώς κοινή γραμμή;

Η συζήτηση που διεξήχθη στην Ολομέλεια ανέδειξε με εμφατικό τρόπο ότι η καταρράκωση του Κράτους Δικαίου και της Δικαιοσύνης παραπέμπει σε μηχανισμούς παρακράτους, που λειτουργούν παράλληλα και έξω από τη θεσμική τάξη. Με άλλα λόγια, σε ένα παρακρατικό πλέγμα με πολιτικό κέντρο.

Ο αρχηγός του βρίσκεται στο Μέγαρο Μαξίμου. Και η ανατροπή αυτού του παρακράτους μπορεί να επιτευχθεί ΜΟΝΟ με συνένωση και συνεργασία των δημοκρατικών, προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων.

Γιατί το καθεστώς δεν θα αφήσει τη θέση του και δεν θα αποσύρει τα σκοτεινά του πλοκάμια χωρίς να επιφέρει πολιτική ανωμαλία και προσβολή των συλλογικών και ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων.
Το συμπέρασμα αυτό δεν είναι μια μεγιστοποιημένη και ευφάνταστη πολιτική αποτύπωση της κατάστασης. Όταν ο εισαγγελέας, Ευρωπαίος ή Έλληνας, πλησιάζει το Μαξίμου, τότε το ερώτημα δεν είναι θεωρητικό, αλλά άμεσο και πολιτικό: Τι περιμένουν τα κόμματα και οι ηγεσίες τους; Να γεμίσουν οι δρόμοι προς το Μαξίμου γαρύφαλλα και τριαντάφυλλα;
«Πλανάστε πλάνην οικτράν».

Η ιστορία έχει δείξει ότι οι περίοδοι θεσμικής διολίσθησης δεν ανακόπτονται με ευχές. Χρειάζονται αποφάσεις. Και, κυρίως, βούληση σύγκρουσης. Μέχρι τώρα, όλα παραπέμπουν σε «βρώμικες» μέρες, που αποφεύγω να συγκρίνω με άλλες σκοτεινές μέρες του αλήστου μνήμης παρελθόντος.
Μακάρι εγώ να «πλανώμαι πλάνην οικτράν»!