Κερκυραϊκό Πάσχα: αυτά που αγαπάμε και αυτά που πρέπει να αλλάξουμε. Γράφει ο Σπύρος Ρίκος
Χωρίς διάθεση γκρίνιας, γιατί πραγματικά έχουμε κουραστεί να γκρινιάζουμε, αλλά με πρόθεση δημιουργικής κριτικής και αυτοκριτικής, καταθέτω μια προσωπική βιωματική άποψη για το Πάσχα στην Κέρκυρα.
Ας το παραδεχτούμε: Έχουμε, το πιο εντυπωσιακό Πάσχα στην Ελλάδα. Θρησκευτικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις υψηλού επιπέδου, σε ένα μοναδικό σκηνικό όπως η Παλιά Πόλη της Κέρκυρας, ένα μνημείο ενταγμένο στον κατάλογο πολιτιστικής κληρονομιάς της Ουνέσκο. Και όμως, πάντα βρίσκουμε λόγους να παραπονιόμαστε. Όχι άδικα πάντα, αλλά σίγουρα, τα θετικά είναι περισσότερα από τα αρνητικά.
Φέτος, μου άρεσε που η ατμόσφαιρα ήταν πιο «οικογενειακή», με λιγότερο κόσμο. Ίσως αυτό βοήθησε και τους επισκέπτες και εμάς να ζήσουμε πιο ανθρώπινα τις ημέρες. Υπήρξε θα μπορούσε να πει κάποιος μια “αυτορύθμιση” για το πόσους επισκέπτες μπορούμε να διαχειριστούμε με βάση τις υποδομές που διαθέτουμε.
Μου άρεσε επίσης ότι οι φιλαρμονικές και οι χορωδίες συνεχίζουν να ανεβάζουν επίπεδο, κάτι που απαιτεί κόπο, δουλειά και σε κάθε περίπτωση δεν είναι καθόλου δεδομένο. Επίσης στην τελετή της Ανάστασης μου άρεσαν τα βεγγαλικά, ίσως ήταν από τα καλύτερα των τελευταίων ετών, ενώ θετική εικόνα έδωσαν και οι περιποιημένοι χώροι από την υπηρεσία πρασίνου στην πλατεία.
Μου άρεσε ακόμα και ότι φέτος η ρίψη των Μπότηδων ολοκληρώθηκε φέτος χωρίς καθυστερήσεις, δέκα λεπτά περίπου μετά τις 11.00. Δεν μου άρεσε όμως τα συνθήματα στους βαμμένους μπότηδες και οι τεράστιοι μπότηδες γεμάτοι νερό, που η ρίψη τους ακολουθείται με αντίστροφη μέτρηση.
Από την άλλη, υπάρχουν ζητήματα που παραμένουν, σε εκκρεμότητα και θα πρέπει όλοι μας, αλλά κυρίως οι αρμόδιοι να τα δούμε και να τα δουν. Οι υποδομές δεν βελτιώθηκαν, ειδικά στο κομμάτι της στάθμευσης. Δεν έχουμε χώρους στάθμευσης και θα θέσω το ερώτημα τι γίνεται με το πέρκινγκ στην πλατεία Σαρόκο; Όπως επίσης πότε θα υπερκεραστούν τα εμπόδια και θα έχουμε ένα κανονικό πάρκινγκ στο λεγόμενο πάρκινγκ του Λυρικού. Η πόλη εξακολουθεί να μην διαθέτει επαρκείς δημόσιες τουαλέτες, κάτι που δεν συνάδει με έναν τόσο δημοφιλή προορισμό.
Δεν μου άρεσε επίσης η συμπεριφορά που παρατηρείται σε ορισμένες περιπτώσεις: επισκέπτες που, από άγνοια, εμποδίζουν τις πομπές, αλλά και η απουσία καθοδήγησης από εμάς τους ίδιους. Εικόνες όπως γκαρσόνια να κινούνται ανάμεσα στις πομπές ή μικροπωλητές στο Λιστόν τις ώρες των Επιταφίων, δεν τιμούν τη συνολική εμπειρία.
Ακόμη, η «απαίτηση» του καθενός για το τι πρέπει να παίζουν οι φιλαρμονικές, δείχνει ότι συχνά δεν εκτιμούμε αυτό που ήδη έχουμε. Το ίδιο ισχύει και για πρακτικές όπως το άναμμα των κεριών πριν το «Χριστός Ανέστη», που αλλοιώνουν το τελετουργικό.
Τέλος, προβληματισμό προκαλούν τα σχόλια για τις τιμές σε εστίαση, μπαρ και μεταφορές. Η ακρίβεια επηρεάζει άμεσα την επιλογή προορισμού. Και κυρίως: η απουσία μιας οργανωμένης στρατηγικής τουριστικής προβολής για το Πάσχα είναι ένα κενό που δεν δικαιολογείται.
Το Κερκυραϊκό Πάσχα είναι μοναδικό. Ακριβώς γι’ αυτό, αξίζει να το προστατεύσουμε και να το εξελίξουμε, με λιγότερη γκρίνια, αλλά περισσότερη συνείδηση.
