Κέρκυρα. Το νησί των χαμένων ευκαιριών. Γράφει ο Σπύρος Ρίκος
Θα φέρω ένα μικρό παράδειγμα που αποδεικνύει γιατί η Κέρκυρα, είναι ουραγός των εξελίξεων και όλοι νιώθουμε το αίσθημα ότι βρισκόμαστε στον πάτο των εξελίξεων. Είναι απλό, γιατί μας κυβέρνησαν ανίκανοι, εν πολλοίς, για να μην τους τσουβαλιάσω όλους.
Το 1994 το νησί φιλοξένησε την Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε και ελήφθησαν σημαντικές αποφάσεις όπως η προσχώρηση της Αυστρίας, της Σουηδίας και της Φιλανδίας. Ακόμα και της Νορβηγίας αν και στο δημοψήφισμα που έγινε δεν ολοκληρώθηκε η προσχώρηση της. Επίσης επιβεβαιώθηκε η πορεία προς την ΟΝΕ, άσχετα αν κάποιος συμφωνεί η όχι με την ΟΝΕ. Αποφασίστηκε η ανθρωπιστική και ευρωπαϊκή δράση στην εμπόλεμη Γιουγκοσλαβία και ελήφθησαν και άλλες κρίσιμες αποφάσεις.
Η Κέρκυρα είχε τη δυνατότητα να αξιοποιήσει ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός ενισχύοντας την ευρωπαϊκή της ταυτότητα, τον πολιτικό τουρισμό και τη συμμετοχή της στον ευρωπαϊκό διάλογο. Με σωστή στρατηγική, θα μπορούσε να μετεξελιχθεί σε ένα περιφερειακό κόμβο πολιτικού και πολιτιστικού διαλόγου στην Ανατολική Μεσόγειο.
Και τι κάναμε; Δεν θα σταθώ στο ότι ούτε τον εξοπλισμό δεν φροντίσαμε να εξασφαλίσουμε να μείνει στο νησί, πέρα από κάτι πλατσικολόγους που ωφελήθηκαν. ΔΕΝ κάναμε απολύτως ΤΙΠΟΤΑ. Μα τίποτα. Γιατί αυτούς του «ηγέτες» είχαμε ή γιατί αυτοί είμαστε. Οφείλω να παραδεχτώ ότι οι ηγέτες ή οι «ηγέτες» ενός τόπου είναι η ταυτότητα της κοινωνίας, όσο και αν πονάει αυτό. Είναι αλήθεια.
Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε; Να δημιουργήσουμε ένα θεσμό ή ένα μόνιμο φόρουμ, όπως Corfu Summit Dialogue. Ένα φόρουμ ή ένα συνέδριο πολιτικού διαλόγου, ευρωπαϊκής πολιτικής, τουρισμού ή πολιτισμού, με βάση την ευρωπαϊκή ταυτότητα της Κέρκυρας. Της Κέρκυρας της πατρίδας του Καποδίστρια του πρώτου Κυβερνήτη, του πιο ισχυρού άνδρα στην Ευρώπη στην εποχή του με αντίπαλο τον Μέτερνιχ και του ιδρυτή της Ελβετίας. Θα μπορούσαμε με τις κατάλληλες πρωτοβουλίες να γίνουμε ένα ισχυρό πολιτιστικό και πολιτικό branding. Να δημιουργήσουμε μια πολιτιστική διαδρομή: “Η Ευρώπη στην Κέρκυρα” με σημεία ενδιαφέροντος (π.χ. το κτίριο που έγινε η Σύνοδος, φωτογραφικό αρχείο, QR codes). Ένα μουσείο. Το οποίο μπορούμε ακόμα και σήμερα να δημιουργήσουμε. Γιατί όχι στο Σαν Τζάκομο ή σε ένα από τα κτήρια που θα ανακαινισθούν, στη Βίλα Κοκοτού, λέω εγώ τώρα ή κάπου αλλού. Πόσα από τα νέα παιδιά γνωρίζουν για την Σύνοδο Κορυφής; Φοβάμαι κανένα. Δεν θα έπρεπε να γνωρίζουν την ιστορία του τόπου τους. Και πρέπει να γίνει τώρα πριν είναι αργά.
Τι έχουν κάνει άλλες πόλεις που έχουν φιλοξενήσει Συνόδους Κορυφής. Η Θεσσαλονίκη, δημιούργησε έκθεση ντοκουμέντων για την ελληνική προεδρία. Το Γκέτεμποργκ, ανέδειξε το γεγονός μέσω του “Göteborg Dialogue”, διαλόγου κοινωνίας-πολιτικής. Η Φλωρεντία ενίσχυσε τη διεθνή της προβολή ως πόλη πολιτισμού και διαλόγου και υιοθέτησε πολιτιστικές πρωτοβουλίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η Βαρκελώνη έκανε διάφορα ευρωπαϊκά συνέδρια και δημιούργησε θεσμούς με διεθνή χαρακτήρα, όπως το Smart City Expo. Και σίγουρα και άλλες πόλεις θα έχουν αξιοποιήσει το γεγονός.
Μόνο μια δεν έκανε ΤΙΠΟΤΑ απολύτως. Η Κέρκυρα. Αυτοί είμαστε που θα έλεγε και ο Κουτσούμπας.
