Κυριαρχούν άλλες μορφές διοίκησης. Τού Γιάννη Ρεβύθη

Στον πεζόδρομο της πόλης, εκεί που άλλοτε κυριαρχούσε η φασαρία των “καφενόβιων” και το γέλιο των περαστικών, σήμερα η κουβέντα είχε άλλο τόνο.

— Δεν μπορώ να καταλάβω τι γίνεται με τα μαγαζιά της πόλης…λέει ο πρώτος, με απορία.
— Τι εννοείς; απαντά ο φίλος του. Ακουω βέβαια διάφορα, αλλά τόσα πολλά προβλήματα έχουν;
— Τόσα… και περισσότερα, του κόβει τη φράση.

Μια μικρή παύση. Ένα βλέμμα γύρω, σαν να ψάχνει επιβεβαίωση στην εικόνα της πόλης.

— Καλά… και η επίσημη Πολιτεία; Δεν τους προστατεύει; Αυτή δεν διοικεί την πόλη;
— Ποιος διοικεί; επαναλαμβάνει ο άλλος, αυτή τη φορά με μια δόση ειρωνείας.

Η απάντηση έρχεται χαμηλόφωνα, σχεδόν συνωμοτικά…

— Δυστυχώς φίλε… άλλοι διοικούν.
— Δηλαδή;
— Διοικεί η γραφειοκρατία. Διοικεί η εφορεία αρχαιοτήτων. Τωρα τελευταία, διοικεί και η διεύθυνση δασών. Αλλά πάνω απ’ όλα… διοικούν τα αλληλοκαρφώματα.

Ο συνομιλητής μένει σιωπηλός. «Κόκκαλο», όπως θα έλεγε κανείς στο χωριό μου.

Φεύγοντας σκεφτόμουν ότι, ίσως η πιο σκληρή αλήθεια, δεν είναι τα θεσμικά εμπόδια η ακρίβεια, τα εργασιακά, οι φόροι, που βαραίνουν την καθημερινότητα των επαγγελματιών. Είναι και το κλίμα, η καχυποψία, η αίσθηση ότι αντί για συνεργασία, κυριαρχεί ένας αόρατος πόλεμος μεταξύ των ίδιων των ανθρώπων της αγοράς.

Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει χωρις απάντηση και συνεχίζει να αιωρείται στον πεζόδρομο, ανάμεσα στα μισοάδεια τραπέζια και τις χαμηλόφωνες κουβέντες..

Ποιος διοικεί τελικα; Και, κυρίως, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη να στηρίξει πριν να είναι αργά;