Πόσα ακόμη θα εξαιρεθούν από την Κέρκυρα; Και τελικά, ποιος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη…. Γράφει ο Αντώνης Χαρίτος

Υπάρχουν δεκάδες άλλα, μικρότερα ή μεγαλύτερα ζητήματα, που βρίσκονται μέσα στο πεδίο της πολιτικής διεκδίκησης ενός κυβερνητικού βουλευτή. Εκεί όπου απαιτείται πίεση, επιμονή, παρέμβαση και αποτέλεσμα.

Και εκεί είναι που η Κέρκυρα συνεχίζει να αποτελεί τη μεγάλη εξαίρεση.

Πώς γίνεται οι ένστολοι και ιδιαίτερα οι πυροσβέστες της Κέρκυρας να μένουν εκτός επιδόματος παραμεθορίου, όταν περιοχές όπως η Ηγουμενίτσα το λαμβάνουν; Είναι άραγε λιγότερο παραμεθόριος ο Άγιος Στέφανος Αυλιωτών από άλλες περιοχές της χώρας; Ποιος διεκδίκησε πραγματικά την αποκατάσταση αυτής της αδικίας;

Πώς γίνεται ένα νησί με τόσο μεγάλη ακτογραμμή, με ιδιαίτερες επιχειρησιακές ανάγκες και αυξημένο τουρισμό να εξακολουθεί να μην διαθέτει πυροσβεστικό σκάφος;

Πόσα χρόνια ακόμη θα ακούμε ότι «έρχονται» τα υδροπλάνα; Ένα έργο που θα μπορούσε να αλλάξει τις μεταφορές στα Ιόνια Νησιά παραμένει διαρκώς στις εξαγγελίες.

Πόσο ακόμη θα παραμένει το Εθνικό Αθλητικό Κέντρο Κέρκυρας σε αυτή την κατάσταση; Οι κερκίδες ακόμη κατεδαφίζονται, η επόμενη ημέρα δεν ήρθε ποτέ. Αθλητές, σωματεία και πολίτες περιμένουν μια ολοκληρωμένη λύση.

Την ίδια ώρα, στην Κρήτη ανακοινώνονται και είτε παραδίδονται είτε βρίσκονται υπό κατασκευή αθλητικές επενδύσεις ύψους 180 εκατομμυρίων ευρώ. Και στην Κέρκυρα; Ούτε ένα αντίστοιχο μεγάλο έργο δεν έχει εξασφαλιστεί.

Στη νότια Κέρκυρα τα σκουπίδια έγιναν ξανά μέρος της καθημερινότητας. Όταν ακόμη και οι συμβάσεις για τη μεταφορά των απορριμμάτων υπογράφονται μήνες μετά τη λήξη των προηγούμενων, το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο: εικόνες που προσβάλλουν κατοίκους και επισκέπτες.

Και ο κατάλογος δεν τελειώνει εδώ.

Η Κέρκυρα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρές ελλείψεις στις δημόσιες υποδομές υγείας και στις προσλήψεις προσωπικού. Τα ζητήματα της ακτοπλοϊκής και αεροπορικής συνδεσιμότητας παραμένουν κρίσιμα, ιδιαίτερα εκτός τουριστικής περιόδου. Οι λιμενικές υποδομές χρειάζονται διαρκή αναβάθμιση. Η διαχείριση των υδάτινων πόρων και τα προβλήματα ύδρευσης και υδροδότησης του νησιού συνεχίζουν να ταλαιπωρούν χιλιάδες κατοίκους και επισκέπτες. Η Πολιτική Προστασία εξακολουθεί να χρειάζεται περισσότερα μέσα και καλύτερο σχεδιασμό. Και η νησιωτικότητα, που υποτίθεται ότι αποτελεί βασική κυβερνητική προτεραιότητα, συχνά δεν μεταφράζεται σε ουσιαστικές παρεμβάσεις για την Κέρκυρα.

Κάθε ένα από αυτά τα ζητήματα μπορεί να έχει διαφορετική αιτία. Κανένα όμως δεν δικαιολογεί τη συνολική εικόνα.

Όταν οι εξαιρέσεις γίνονται κανόνας, τότε δεν πρόκειται πλέον για ατυχείς συγκυρίες. Πρόκειται για πολιτικό αποτέλεσμα.

Και εδώ γεννάται ένα εύλογο ερώτημα.

Ποιος είναι τελικά ο ρόλος ενός κυβερνητικού βουλευτή και μάλιστα ενός υφυπουργού; Να παρακολουθεί την υποβάθμιση του τόπου του ή να συγκρούεται, να διεκδικεί και να φέρνει αποτελέσματα;

Οι πολίτες δεν ζητούν θαύματα. Ζητούν ισότιμη μεταχείριση. Ζητούν η Κέρκυρα να μην είναι πάντα η τελευταία στις προτεραιότητες. Ζητούν να μην ακούνε συνεχώς υποσχέσεις, αλλά να βλέπουν έργα.

Και όσο αυτή η εικόνα απομόνωσης και απαξίωσης συνεχίζεται, το ερώτημα γίνεται όλο και πιο επιτακτικό:

Γιατί παραμένετε ακόμη στη θέση του υφυπουργού και του κυβερνητικού βουλευτή της Κέρκυρας, όταν το νησί εξακολουθεί να στερείται ακόμη και αυτονόητων διεκδικήσεων; Αν δεν μπορείτε ή δεν επιλέγετε να εξασφαλίσετε για την Κέρκυρα όσα δικαιούται, τότε ποιο είναι το πραγματικό αποτύπωμα της κυβερνητικής σας παρουσίας;