Οι αριθμοί…ευημερούν. Οι άνθρωποι; Γράφει ο Γιάννης Ρεβύθης

Ίσως όμως πρέπει να αφήσουμε για λίγο τους πανηγυρισμούς και τις επικοινωνιακές φανφάρες και να διαβάσουμε τι πραγματικά λένε οι αριθμοί και το σπουδαιότερο τι κρύβεται πίσω από τα νούμερα.

Τον Ιούνιο διαβάζω οι αφίξεις στην Ελλάδα αυξήθηκαν κατά 6,9%, αλλά τα έσοδα μόλις κατά 1,2% καί αναρωτιέμαι…

Τι ακριβώς πανηγυρίζουμε; Μα φέρνουμε περισσότερο κόσμο, επιβαρύνουμε δρόμους, νερό, ενέργεια, υποδομές και περιβάλλον και τελικά η οικονομική απόδοση αυξάνεται ελάχιστα… Μα αυτό δεν είναι απαραίτητα επιτυχία, αντιθέτως είναι ένα ισχυρό καμπανάκι.

Η Κέρκυρα βέβαια το γνωρίζει καλύτερα από πολλούς.

Κάθε καλοκαίρι βλέπουμε τις υποδομές να δοκιμάζονται στα όριά τους. Κυκλοφοριακό, νερό, απορρίμματα, ενέργεια, δημόσιοι χώροι. Ένα νησί που καλείται μέσα σε λίγους μήνες να εξυπηρετήσει πολλαπλάσιο πληθυσμό από τον μόνιμο, με το ίδιο προσωπικό και τα ίδια εργαλεία, αυτα που χρησιμοποιούμε τον χειμώνα.

Το ερώτημα, λοιπόν που πρέπει να τίθεται δεν είναι μόνο πόσοι ήρθαν αλλά και τι άφησαν στην τοπική οικονομία. Γιατί η μέση δαπάνη διαβαζω μειώθηκε κατά 0,6% καί όταν την ίδια στιγμή αυξάνεται σημαντικά το κόστος ζωής και της λειτουργίας των επιχειρήσεων, η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο προβληματική.

Ο τουρίστας σίγουρα εξακολουθεί να έρχεται και αυτο το βλέπουμε καθημερινά παντού. Αλλά μήπως τελικά ξοδεύει λιγότερα χρήματα για περισσότερα αγαθά;

Και υπάρχει και κάτι ακόμη.

Οι Έλληνες ξόδεψαν 4,2 δισ. ευρώ, αυξημένα κατά 11,2%., αλλά αυτό απαραίτητα δεν σημαίνει οτι είναι καλύτεροι πελάτες, ουτε οτι αυτή η αύξηση των δαπανών σημαίνει κατ’ ανάγκη και μεγαλύτερη ευημερία. Όταν όλα τα προϊόντα και οι υπηρεσίες ακριβαίνουν, πληρώνεις περισσότερα ακόμη και για τις ίδιες διακοπές.

Ειναι νωρίς για να εξάγουμε τα ακριβη συμπεράσματα και η Κέρκυρα κάποια στιγμή πρεπει να το κατανοήσουμε, χρειάζεται άλλη στρατηγική ανάπτυξης και φυσικά επικοινωνίας.

Για χρόνια μετράμε την τουριστική επιτυχία με τις αφίξεις στα λιμάνια , τις διανυκτερεύσεις και τα αεροπλάνα στο αεροδρόμιο.Τωρα ήρθε η ώρα να μετρήσουμε και κάτι διαφορετικό..

Πόσα χρήματα μένουν πραγματικά στην Κέρκυρα. Πόσο κέρδος μένει στις επιχειρήσεις μετά το αυξημένο κόστος. Πόσο από τον τουριστικό τζίρο επιστρέφει στην τοπική κοινωνία. Και πόσο κοστίζει στο νησί κάθε επιπλέον επισκέπτης σε νερό, ενέργεια, υποδομές και περιβάλλον.

Η επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου είναι ασφαλώς θετική εξέλιξη. Αρκεί να μη σημαίνει απλώς περισσότεροι μήνες πίεση στις ίδιες ανεπαρκείς υποδομές. Η Κέρκυρα δεν χρειάζεται κατ’ ανάγκη περισσότερους τουρίστες. Χρειάζεται περισσότερη αξία από κάθε τουρίστα.

Όλα τα παραπάνω δεν μπορούν να αλλάξουν χωρίς εκπαίδευση και αλλαγή νοοτροπίας. Εκπαίδευση των επαγγελματιών του τουρισμού, των εργαζομένων, αλλά και όλων όσοι εμπλέκονται με το τουριστικό προϊόν. Γιατί η ποιότητα δεν είναι μόνο θέμα υποδομών. Είναι θέμα γνώσης, συμπεριφοράς και επαγγελματισμού.

Χρειάζεται και κάτι ακόμη. Να λειτουργήσουν διαφορετικά όλοι οι φορείς του τόπου. Δήμος, Περιφέρεια, Επιμελητήρια, τουριστικοί φορείς, επιχειρήσεις και κράτος δεν μπορεί να πορεύονται ο καθένας μόνος του, με αποσπασματικές δράσεις και διαφορετικές προτεραιότητες.

Χρειάζεται κοινός σχεδιασμός, συνεργασία, συγκεκριμένοι στόχοι και κυρίως αξιολόγηση του αποτελέσματος.

Γιατί η Κέρκυρα δεν μπορεί να συνεχίσει να μεγαλώνει τουριστικά με τη λογική του «όσο περισσότερο, τόσο καλύτερα».