«Ξεπουλάνε» την Γαρίτσα και δεν αντιδρά ΚΑΝΕΙΣ. Η Γαρίτσα είναι περιουσία των Κερκυραίων. Γράφει ο Σπύρος Ρίκος.
Και ξαφνικά χωρίς να έχει πάρει κανείς χαμπάρι εκδίδεται μια Υπουργική απόφαση, συγκεκριμένα η 3000.0/44137/2025 του Υπουργείου Ναυτιλίας, η οποία καθορίζει το πλαίσιο τοποθέτησης και εκμετάλλευσης ναυδέτων για τουριστικά σκάφη εκτός λιμενικών ζωνών και δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα για το μέλλον του Όρμου της Γαρίτσας, μεταξύ των άλλων. Τι λέει η απόφαση; Ότι επιτρέπει την εκμετάλλευση ναυδέτων από φυσικά και νομικά πρόσωπα, δημόσιου ή ιδιωτικού δικαίου, ανοίγοντας ουσιαστικά τον δρόμο για ιδιωτική οικονομική αξιοποίηση θαλάσσιων περιοχών που μέχρι σήμερα αποτελούσαν κοινόχρηστο δημόσιο αγαθό.
Ο Όρμος ή κόλπος, πείτε το όπως θέλετε, της Γαρίτσας δεν είναι μια οποιαδήποτε θαλάσσια περιοχή. Αποτελεί ένα από τα πιο εμβληματικά τοπία της πόλης της Κέρκυρας, είναι το «μπαλκόνι» μας και η «βεράντα» μας, που συνδέεται καθημερινά με τους κατοίκους της πόλης, «Λεωφόρος μπαι – πας» μην το ξεχνάμε, αλλά και για τους τουρίστες. Να θυμίσω το εξής ότι όταν πρωτοήρθε πριν λίγα χρόνια ο Μάτζικ Τζόνσον «ανεβοκατέβαινε» στη Γαρίτσα και έβγαζε φωτό και βίντεο με φόντο το φρούριο.
Η μετατροπή του σε οργανωμένο πεδίο αγκυροβολίας ιδιωτικών σκαφών μέσω ναυδέτων γεννά εύλογες ανησυχίες για τις συνέπειες που θα έχει τόσο στο περιβάλλον όσο και στην ποιότητα ζωής των κατοίκων.
Το πιο σημαντικό όμως και το πιο παράδοξο είναι ότι η τοπική κοινωνία και ο Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας που θα επωμιστούν και επωμίζονται το σύνολο των επιπτώσεων, δεν προκύπτει αντίστοιχο και ουσιαστικό οικονομικό όφελος για την τοπική αυτοδιοίκηση. Τα έσοδα από την εκμετάλλευση των ναυδέτων μπορούν να καταλήγουν σε ιδιώτες επενδυτές ή φορείς εκτός της τοπικής κοινωνίας, ενώ ο Δήμος θα κληθεί να διαχειριστεί τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν και ήδη δημιουργούνται στην πράξη.
Οι περιβαλλοντικοί κίνδυνοι είναι προφανείς. Η συγκέντρωση μεγάλου αριθμού σκαφών σε έναν κλειστό και ευαίσθητο όρμο αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο θαλάσσιας ρύπανσης από καύσιμα, λιπαντικά και μικροδιαρροές. Παράλληλα, η παραγωγή απορριμμάτων από τα σκάφη, τα οποία συχνά καταλήγουν στη θάλασσα ή στις παράκτιες ζώνες, επιβαρύνει ακόμα περισσότερο ένα ήδη πιεσμένο και επιβαρυμένο οικοσύστημα. Μην ξεχνάμε την Ποσειδωνία στην περιοχή. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το ζήτημα της διάθεσης λυμάτων, καθώς η ανεπαρκής εποπτεία ή η παράνομη απόρριψη μπορεί να επηρεάσει άμεσα την ποιότητα των νερών και τη δημόσια υγεία.
Ποιος είναι ο κίνδυνος και δεν μιλά ΚΑΝΕΙΣ; Η Γαρίτσα κινδυνεύει να μετατραπεί από έναν ανοιχτό δημόσιο χώρο αναψυχής σε μια ιδιωτικοποιημένη θαλάσσια «μαρίνα χωρίς υποδομές», όπου το κέρδος θα ιδιωτικοποιείται και οι επιπτώσεις θα κοινωνικοποιούνται.
Η συζήτηση δεν αφορά μόνο τα ναύδετα. Αφορά το ποιος αποφασίζει για τη χρήση του δημόσιου χώρου και ποιος απολαμβάνει τα οφέλη από αυτήν. Εάν η Κυβέρνηση θέλει την ανάπτυξη του θαλάσσιου τουρισμού, οφείλει να εξασφαλίσει ότι η τοπική κοινωνία συμμετέχει στον σχεδιασμό, απολαμβάνει ουσιαστικά ανταποδοτικά οφέλη και διαθέτει τους μηχανισμούς ελέγχου για την προστασία του περιβάλλοντος.
Ο Όρμος της Γαρίτσας δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια ακόμη επιχειρηματική ευκαιρία. Είναι ένα κομμάτι της ιστορίας, της φυσικής κληρονομιάς και της καθημερινής ζωής της Κέρκυρας. ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΠΟΥΛΗΘΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΜΙΛΑ ΚΑΝΕΙΣ.
