Η πολιτική δεν είναι τέχνη εξαφάνισης των διαφωνούντων. Γράφει ο Αντώνης Χαρίτος
Στην πολιτική οφείλεις να μάθεις να συνυπάρχεις με τους πολιτικούς σου αντιπάλους, ακόμη κι όταν είναι εσωκομματικοί. Να απαντάς στην κριτική με επιχειρήματα και όχι αξιοποιώντας την προσωρινή ισχύ μιας θέσης ή ενός κομματικού μηχανισμού για να εξαφανίζεις από τον δρόμο σου όποιον διαφωνεί.
Γιατί τότε δεν αποδεικνύεις πολιτική δύναμη. Αποδεικνύεις ότι δυσκολεύεσαι να συνυπάρξεις με τη διαφορετική άποψη.
Αν είχα προσωπικό πρόβλημα με τον κ. Στέφανο Γκίκα, θα είχα επιλέξει τον εύκολο δρόμο. Θα κατέβαζα τις αναρτήσεις, θα σταματούσα την κριτική, θα γινόμουν ένας ακόμη χειροκροτητής, θα ζητούσα έναν τίτλο ή μια θέση και θα εξασφάλιζα την πολιτική μου ησυχία.
Δεν το έκανα.
Γιατί η διαφωνία μου ήταν πολιτική και θα παραμείνει πολιτική ….!!!
Όταν ζητάς την ψήφο των πολιτών δημιουργώντας συγκεκριμένες προσδοκίες για όσα θα μπορέσεις να κάνεις εφόσον αποκτήσεις κυβερνητική θέση, οφείλεις μετά να δέχεσαι και την πολιτική κριτική για όσα υποσχέθηκες και όσα τελικά έκανες.
Δεν μπορεί η προεκλογική υπόσχεση να είναι πολιτική και η μετεκλογική κριτική να βαφτίζεται προσωπική επίθεση.
Υπάρχει όμως και μια ειρωνεία εδώ………!!!
Από τη μία, ήμουν ένα «απλό μέλος», όπως με παρουσίαζε η Νομαρχιακή του, απο την άλλη, αυτό το «απλό μέλος» φαίνεται ότι αποτελούσε τόσο μεγάλο πρόβλημα ώστε η υπόθεσή του να φτάσει πολύ ψηλότερα κομματικά.
Τελικά πρέπει να αποφασίσουν:
Ή ήμουν ένα ασήμαντο “απλό μέλος” ή αποτελούσα τόσο σοβαρό πολιτικό πρόβλημα ώστε έπρεπε να διαγραφώ. Και τα δύο μαζί δύσκολα στέκουν.
Και κάπως έτσι φτάνουμε ίσως στο μεγαλύτερο πολιτικό «κατόρθωμα»: διαγράφηκε ένας πολίτης που στήριζε το κόμμα, την ώρα που το ίδιο το κόμμα επιδιώκει να διευρύνει την κοινωνική του βάση.
Εντυπωσιακή αντίληψη πολιτικής διεύρυνσης: όταν αναζητάς νέους υποστηρικτές, ξεκινάς διαγράφοντας αυτούς που ήδη έχεις επειδή αρνούνται να χειροκροτούν.
Και εδώ βρίσκεται για μένα το σοβαρότερο ζήτημα για τη Νομαρχιακή.
Μια κομματική οργάνωση δεν μπορεί να λειτουργεί ως προσωπική φρουρά κανενός πολιτικού προσώπου. Οφείλει να ενώνει, να συνθέτει, να ανοίγει το κόμμα στην κοινωνία και να αντέχει τη διαφωνία. Διαφορετικά κινδυνεύει να μετατραπεί από πολιτικό όργανο σε μηχανισμό προστασίας προσώπων.
Δεν ζητώ δικαίωση Και δεν αισθάνομαι την ανάγκη να εκδικηθώ κανέναν, αποτελεί τιμή για εμένα ο τρόπος και οι λόγοι που με διέγραψαν……
Θα συνεχίσω απλώς να μιλάω πολιτικά.
Γιατί οι καρέκλες αλλάζουν, τα αξιώματα τελειώνουν, οι συσχετισμοί μεταβάλλονται και η ισχύς στην πολιτική είναι πάντοτε προσωρινή.
Αυτό που μένει είναι ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποίησε ο καθένας την εξουσία όταν την είχε.
Και στο τέλος, την πολιτική αξία κανενός δεν την καθορίζει μια διαγραφή.
Την κρίνουν οι πολίτες.
