Η Αυτοπαγίδευση Ενός Φαντασμένου: Αντιφάσεις, Οικονομικό Τέλμα Και Το Πολεμικό Αδιέξοδο Του Τραμπ Του Σπύρου Άνδρεϊτς

…Εγκλωβισμένος στο αδιαπέραστο οχυρό της αλαζονείας και της αυταπάτης του, ο Τραμπ παρασύρει μια ολόκληρη υπερδύναμη σε έναν χαώδη γκρεμό, τυφλωμένος από τη νοσηρή του εμμονή να φιλοτεχνήσει το δικό του χρυσό μνημείο πάνω στα συντρίμμια της…

Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ επέστρεφε στον Λευκό Οίκο, οι υποσχέσεις του ήταν σαφείς: τερματισμός των «αιώνιων πολέμων», οικονομική αναγέννηση μέσω δασμών και πλήρης διάλυση της γραφειοκρατίας. Δεκατέσσερις μόλις μήνες μετά, η εικόνα της δεύτερης θητείας του δεν θυμίζει θρίαμβο, αλλά μια επικίνδυνη πλαναισθησία. Ο Αμερικανός πρόεδρος βρίσκεται εγκλωβισμένος στις ίδιες του τις αποφάσεις, κινούμενος σε ένα φαύλο κύκλο παλινωδιών, οικονομικής επιδείνωσης και προσωπικών εμμονών, την ώρα που η απουσία οποιασδήποτε σοβαρής στρατηγικής καθίσταται οδυνηρά εμφανής.

Το Ιράν και η Αυτοπαγίδευση ενός «Ειρηνοποιού»

Η πλέον κραυγαλέα αντίφαση της νέας διακυβέρνησης εντοπίζεται στο μέτωπο της εξωτερικής πολιτικής. Ο ηγέτης που έχτισε το πολιτικό του προφίλ καταγγέλλοντας τις στρατιωτικές επεμβάσεις των προκατόχων του, κατάφερε να σύρει τις ΗΠΑ σε έναν νέο, ανεξέλεγκτο πόλεμο στη Μέση Ανατολή.

Η απόφαση για επιθέσεις με στόχο την αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν δεν υπήρξε προϊόν ψύχραιμης γεωπολιτικής ανάλυσης, αλλά ένας εκρηκτικός συνδυασμός προσωπικής εκδίκησης και πρωτοφανούς αφέλειας. Προσβεβλημένος από τις ιρανικές κυβερνοεπιθέσεις στην εκστρατεία του και τα σενάρια δολοφονικής συνωμοσίας εναντίον του, ο Τραμπ πείστηκε από τις υποσχέσεις του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου για ένα «γρήγορο πλήγμα αποκεφαλισμού».

Περιφρονώντας τις προειδοποιήσεις των ίδιων των επιτελών του —με τον διοικητή της CIA, Τζον Ράτκλιφ, να χαρακτηρίζει τα σενάρια αλλαγής καθεστώτος «φαιδρά» και τον Υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο να τα απορρίπτει περιφρονητικά— ο Τραμπ λειτούργησε με τη βεβαιότητα ότι το Ιράν ήταν μια «χάρτινη τίγρης» που θα κατέρρεε. Ο υπολογισμός αποδείχθηκε ολέθριος. Αντί για μια εύκολη νίκη, η Ουάσινγκτον βρίσκεται τώρα παγιδευμένη σε μια νέα πολεμική σύρραξη που εξαντλεί τα αμερικανικά πολεμοφόδια, διαψεύδοντας παταγωδώς τη βασική υπόσχεση του κινήματος MAGA για αποχή από νέες περιπέτειες στο εξωτερικό.

Εσωτερικό Τέλμα: Οικονομική Επιδείνωση και το Φιάσκο του DOGE

Στο εσωτερικό μέτωπο, η πραγματικότητα διαψεύδει καθημερινά τους προεκλογικούς κομπασμούς. Ο εμπορικός πόλεμος, τον οποίο ο Τραμπ παρουσίαζε ως το απόλυτο εργαλείο οικονομικής κυριαρχίας, εξελίχθηκε σε καταστροφή. Η επιβολή των νέων δασμών όχι μόνο δεν έφερε την επιστροφή των βιομηχανικών θέσεων εργασίας, αλλά αποδυνάμωσε την αμερικανική αγορά, αφήνοντας την Κίνα σε πολύ ισχυρότερη θέση από ό,τι πριν. Το πλήγμα ολοκληρώθηκε όταν το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε ως αντισυνταγματικό το μεγαλύτερο μέρος του δασμολογικού του σχεδίου, αποκαλύπτοντας την προχειρότητα με την οποία σχεδιάστηκε.

Την ίδια στιγμή, το περιβόητο εγχείρημα DOGE υπό τον Ίλον Μασκ, που υποσχόταν την εκ βάθρων αναδιοργάνωση του κράτους, κατέρρευσε μέσα σε λίγους μήνες. Το μόνο που πέτυχε δεν ήταν η αύξηση της αποδοτικότητας, αλλά η τυφλή κατεδάφιση κρίσιμων υποδομών —όπως το ολοκληρωτικό κλείσιμο της USAID (αμερικανικός οργανισμός διεθνούς ανάπτυξης) — και το ξήλωμα των ανεξάρτητων επιθεωρητών, αφήνοντας πίσω του διοικητικό χάος και καμία απολύτως θεσμική μεταρρύθμιση.

Η «Αυλή» του Λευκού Οίκου: Παραπληροφόρηση και Προσωπικός Πλουτισμός

Πώς λαμβάνονται, όμως, αυτές οι αποφάσεις; Η λειτουργία του Λευκού Οίκου θυμίζει πλέον μεσαιωνική βασιλική αυλή (Curia regis), όπου η πραγματικότητα φιλτράρεται επικίνδυνα. Ο Τραμπ δεν διαβάζει αναλύσεις ούτε δέχεται δυσάρεστα γεγονότα. Η ενημέρωσή του περιορίζεται σε αυτά που επιλέγει να του εκτυπώσει η προσωπική του βοηθός από το Truth Social και σε κολακευτικά ρεπορτάζ. Όταν οι οικονομικοί του σύμβουλοι του παρουσίασαν τα αρνητικά στοιχεία για την οικονομία, η αντίδρασή του ήταν χαρακτηριστική: «Αυτά τα νούμερα είναι σκουπίδια, φέρε μου τα αληθινά».

Παράλληλα, η διαφθορά έχει αγγίξει επίπεδα πρωτοφανή για τη σύγχρονη αμερικανική ιστορία. Ενώ οι Αμερικανοί πολίτες πιέζονται από την πρωτόγνωρη ακρίβεια, ο πρόεδρος και η οικογένειά του θησαυρίζουν, φτάνοντας στο σημείο να σχεδιάζουν την «εμπορευματοποίηση» των αναρτήσεων του Τραμπ στο Truth Social, πουλώντας έναντι 100.000 δολαρίων την εκ των προτέρων πρόσβαση σε αναρτήσεις που κινούν τις αγορές.

Η Εμμονή με τα Μνημεία και το Σύνδρομο του «Μεγάλου Ανδρός»

Αποκομμένος από τα προβλήματα της καθημερινότητας, ο Τραμπ φαίνεται να βρίσκει καταφύγιο στις προσωπικές του εμμονές. Ενώ η Μέση Ανατολή φλέγεται και η οικονομία δοκιμάζεται, ο Αμερικανός πρόεδρος αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του στα κατασκευαστικά του σχέδια στον Λευκό Οίκο. Σχεδιάζει αίθουσες χορού, κατεδαφίζει ιστορικές πτέρυγες και ονειρεύεται την ανέγερση μιας γιγαντιαίας αψίδας —της «Arc de Trump»— φτάνοντας στο σημείο να τηλεφωνεί στον Εμμανουέλ Μακρόν για να τον ρωτήσει αν η Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι «έχει γραφείο υποδοχής ή αν αυτοκτονούν άνθρωποι πέφτοντας από αυτήν».

Σε ερώτηση δημοσιογράφου για το ποιους θα τιμά αυτή η αψίδα, ο Τραμπ απάντησε χωρίς δισταγμό: «Εμένα».

Το Χάσμα με την Πραγματικότητα

Η δεύτερη θητεία Τραμπ αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει κανένας συγκροτημένος «Τραμπισμός» ή ιδεολογία. Υπάρχει μόνο ο ίδιος ο Τραμπ, οι παρορμήσεις του και η ανάγκη του για διαρκή επιβεβαίωση. Ο Αμερικανός πρόεδρος κυβερνά με την λανθασμένη αντίληψη ότι βρίσκεται ακόμα στο σκηνικό κάποιου τηλεοπτικού θεάματος επιβίωσης, όπου οι κρίσεις λύνονται με μια συρραφή σκηνών και οι θεσμοί λυγίζουν μπροστά στη θέλησή του.

Όμως οι πόλεμοι δεν τερματίζονται με προεδρικές υπογραφές, ούτε η οικονομική κατάρρευση συγκρατείται με μαγειρεμένους αριθμούς. Εγκλωβισμένος στο αδιαπέραστο οχυρό της αλαζονείας και της αυταπάτης του, ο Τραμπ παρασύρει μια ολόκληρη υπερδύναμη σε έναν χαώδη γκρεμό, τυφλωμένος από τη νοσηρή του εμμονή να φιλοτεχνήσει το δικό του χρυσό μνημείο πάνω στα συντρίμμια της.