Εξορύξεις υδρογονανθράκων στο Ιόνιο: Η Λαϊκή Συσπείρωση προειδοποιεί για τους κινδύνους
«Ο φυσικός πλούτος του Ιονίου δεν είναι τσιφλίκι των ενεργειακών κολοσσών» – Τι επισημαίνει η Λαϊκή Συσπείρωση για το κοίτασμα «ΑΣΩΠΟΣ 1»
Την αντίθεσή της στους σχεδιασμούς για την προώθηση των εξορύξεων υδρογονανθράκων στο Ιόνιο, στην περιοχή βορειοδυτικά της Κέρκυρας και ειδικότερα στο κοίτασμα «ΑΣΩΠΟΣ 1», επανέλαβε η Λαϊκή Συσπείρωση, μετά τη σχετική συζήτηση στο Περιφερειακό Συμβούλιο Ιονίων Νήσων.
Η παράταξη υποστηρίζει ότι πίσω από τα επιχειρήματα περί «ανάπτυξης», «ενεργειακής ασφάλειας» και «αντισταθμιστικών οφελών» βρίσκεται ένας συνολικότερος ενεργειακός σχεδιασμός που αντιμετωπίζει την Ενέργεια και τον φυσικό πλούτο ως πεδίο επιχειρηματικής κερδοφορίας.
Σύμφωνα με τη Λαϊκή Συσπείρωση, η συζήτηση για το συγκεκριμένο έργο δεν μπορεί να περιορίζεται στους όρους μιας μελέτης ή στις επιμέρους διαδικασίες αδειοδότησης. Αφορά συνολικά το μοντέλο αξιοποίησης του ενεργειακού πλούτου της χώρας και τις συνέπειες που μπορεί να έχει για το περιβάλλον, την ασφάλεια και τις ανάγκες των κατοίκων των Ιονίων Νήσων.
«Η ανάπτυξη των ενεργειακών ομίλων δεν σημαίνει ευημερία για τον λαό»
Η Λαϊκή Συσπείρωση απορρίπτει το επιχείρημα ότι η αξιοποίηση των υδρογονανθράκων θα οδηγήσει αυτομάτως σε ανάπτυξη και οικονομικά οφέλη για τις τοπικές κοινωνίες.
Όπως επισημαίνει, η μέχρι σήμερα εμπειρία από την απελευθερωμένη αγορά Ενέργειας και τις μεγάλες ενεργειακές επενδύσεις δεν έχει οδηγήσει σε φθηνότερη Ενέργεια για τα λαϊκά νοικοκυριά.
«Για φθηνότερη Ενέργεια και ενεργειακή αυτάρκεια μιλούσαν και όταν προωθούσαν τα σχέδια των ΑΠΕ», αναφέρει χαρακτηριστικά, υποστηρίζοντας ότι η πραγματικότητα που βιώνουν τα λαϊκά νοικοκυριά είναι η ενεργειακή ακρίβεια και όχι η μείωση του κόστους.
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσει και τις υποσχέσεις για «αντισταθμιστικά οφέλη». Η παράταξη υποστηρίζει ότι η εμπειρία από αντίστοιχα έργα σε διάφορες περιοχές της χώρας δείχνει πως τα οφέλη για τις τοπικές κοινωνίες είναι περιορισμένα σε σχέση με το μέγεθος των επενδύσεων και των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων.
Οι περιβαλλοντικοί όροι δεν αποτελούν από μόνοι τους εγγύηση
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στο ζήτημα των ελέγχων και της περιβαλλοντικής προστασίας.
Η Λαϊκή Συσπείρωση υποστηρίζει ότι η επίκληση αυστηρών περιβαλλοντικών όρων δεν αρκεί, όταν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί δεν διαθέτουν το απαιτούμενο προσωπικό και μέσα και όταν, όπως αναφέρει, το θεσμικό πλαίσιο διευκολύνει την επιχειρηματική δραστηριότητα.
Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα επικαλείται την Κεφαλονιά και τα προβλήματα που, κατά την ίδια, έχουν αναδειχθεί μετά τον «Ιανό», υποστηρίζοντας ότι η εμπειρία αυτή καταδεικνύει την ανάγκη για ουσιαστικούς ελέγχους και έργα προστασίας του περιβάλλοντος και όχι μόνο για τυπική τήρηση των προβλεπόμενων διαδικασιών.
Στο επίκεντρο οι κίνδυνοι για το Ιόνιο
Η παράταξη θέτει παράλληλα το ζήτημα των ευρύτερων κινδύνων που, όπως εκτιμά, συνδέονται με την ανάπτυξη δραστηριοτήτων εξόρυξης υδρογονανθράκων σε μια ιδιαίτερα ευαίσθητη θαλάσσια περιοχή.
Για τη Λαϊκή Συσπείρωση, η συζήτηση δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από τη συνολικότερη ενεργειακή και γεωπολιτική πραγματικότητα, καθώς η αξιοποίηση των υδρογονανθράκων εντάσσεται στον ανταγωνισμό μεγάλων επιχειρηματικών και γεωπολιτικών συμφερόντων.
Καλεί, ως εκ τούτου, τους κατοίκους της Κέρκυρας, των Διαποντίων Νήσων και συνολικά των Ιονίων Νήσων να βρίσκονται σε επαγρύπνηση και να μην αποδεχθούν ως μονόδρομο τους σχεδιασμούς για την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων.
«Ο φυσικός πλούτος του Ιονίου δεν είναι τσιφλίκι των ενεργειακών κολοσσών»
Η Λαϊκή Συσπείρωση υπογραμμίζει ότι το ζήτημα της Ενέργειας πρέπει να αντιμετωπιστεί με διαφορετικά κριτήρια, έξω από τη λογική της εμπορευματοποίησης και της επιχειρηματικής κερδοφορίας.
Όπως τονίζει:
«Ο φυσικός πλούτος του Ιονίου δεν είναι τσιφλίκι των ενεργειακών κολοσσών».
Η παράταξη προτείνει ο ενεργειακός πλούτος της χώρας να αποτελεί λαϊκή περιουσία και η αξιοποίησή του να πραγματοποιείται στο πλαίσιο ενός κεντρικού, επιστημονικά σχεδιασμένου ενεργειακού σχεδιασμού.
Σε αυτό το πλαίσιο, υποστηρίζει ότι η προστασία του περιβάλλοντος, η ασφάλεια των κατοίκων και η κάλυψη των λαϊκών αναγκών πρέπει να αποτελούν πραγματικές προτεραιότητες και όχι παραμέτρους που προσαρμόζονται στις ανάγκες των επενδύσεων.
