Δήλωση της Αντιδημάρχου Κυκλικής Οικονομίας Σ. Κόκκαλη για την ανάκληση της άδειας του Κλειστού Γυμναστηρίου

Ως Αντιδήμαρχος του Δήμου Βόρειας Κέρκυρας, αλλά πάνω απ’ όλα ως άνθρωπος που εργάστηκε επί τρεις δεκαετίες στην εκπαίδευση, δίπλα στα παιδιά και τις οικογένειες του τόπου μας, νιώθω βαθιά την ανάγκη να εκφράσω δημόσια την αγανάκτησή μου για όσα διαδραματίζονται.
Εδώ και λίγες ημέρες παρακολουθούμε μία θλιβερή προσπάθεια πολιτικής εκμετάλλευσης της ακύρωσης ενός έργου που αφορά άμεσα τα παιδιά μας, τη νεολαία, τις υποδομές και τις προοπτικές αυτού του Δήμου.
Το Κλειστό Γυμναστήριο δεν ματαιώθηκε από καμία “παρανομία” ή κακοδιαχείριση του Δήμου μας. Ματαιώθηκε εξαιτίας ενός προβληματικού και άδικου Προεδρικού Διατάγματος (Π.Δ. 129/2025), το οποίο ανέτρεψε μια ολόκληρη διαδικασία που είχε δρομολογηθεί με σχέδιο, διαφάνεια και θεσμική συνέπεια.
Κι ενώ η δημοτική αρχή αντέδρασε άμεσα, ζητώντας επαναξιολόγηση και διόρθωση της κατάστασης, η παράταξη του κ. Βάρελη,επέλεξε τον πιο μικρό, άδικο και επικίνδυνο δρόμο: να πανηγυρίσει για την ακύρωση ενός έργου που η ίδια ποτέ δεν διεκδίκησε, ποτέ δεν πίστεψε και ποτέ δεν στήριξε.
Η πολιτική, όμως, κρίνεται από το ποιον υπερασπίζεσαι.
Και σήμερα, αντί να σταθούν στο πλευρό των νέων του Δήμου μας, επιλέγουν να στραφούν εναντίον τους, προσβάλλοντας ακόμη και εκείνους που προσέφεραν αφιλοκερδώς.
Γιατί το οικόπεδο στο οποίο επρόκειτο να κατασκευαστεί το γυμναστήριο δεν αγοράστηκε — δωρίστηκε.
Δωρίστηκε από τον συντοπίτη μας κ. Κώστα Μαχειμάρη, έναν άνθρωπο που δεν ζήτησε ούτε φωτογραφίες, ούτε χειροκροτήματα. Ζήτησε μόνο να προσφέρει στον τόπο του.
Και τώρα, βλέπει την προσφορά του να αμαυρώνεται, να διασύρεται, να μετατρέπεται σε πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης.
Αναρωτιέμαι:
Είναι αυτή η κοινωνία που θέλουμε να χτίσουμε;
Μια κοινωνία που αποθαρρύνει τους ευεργέτες και σιωπά μπροστά στην αχαριστία;
Ως παιδαγωγός, ως γυναίκα, ως γιαγιά τεσσάρων εγγονιών, ως πρώην αθλήτρια αγωνιστικής ποδηλασίας, αλλά και ως μέλος μιας Δημοτικής Αρχής που δεν έμεινε ποτέ αμέτοχη απέναντι στις ανάγκες της νεολαίας, δεν μπορώ παρά να επισημάνω το μέγεθος της υποκρισίας.
Όταν χαίρεσαι που χάνεται ένα έργο για τα παιδιά του τόπου σου —
δεν χτυπάς τη Δημοτική Αρχή. Χτυπάς τα ίδια τα παιδιά.
Και αυτή είναι η μεγαλύτερη ήττα όλων. Όχι πολιτική — αξιακή.
Η κοινωνία της Βόρειας Κέρκυρας έχει κρίση, γνώση και μνήμη.
Και ξέρει ποιος εργάζεται για το κοινό καλό και ποιος περιμένει τη «στραβή» για να εμφανιστεί.
Είμαι βέβαιη ότι το έργο δεν τελείωσε εδώ.
Αλλά και ότι η αλήθεια θα φανεί ολόκληρη. Όπως και οι προθέσεις όλων.