Γιατί θα υπερασπιστώ την κατασκευή σύγχρονου κολυμβητηρίου στο ΝΑΟΚ. Γράφει ο Σπύρος Ρίκος
Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι δεν μπορείτε να καταλάβετε, ίσως το θεωρείτε ένα θέμα παράταιρο και σιγά τι έγινε, αν δεν κατασκευαστεί το κολυμβητήριο στον ιστορικό χώρο του ΝΑΟΚ. Όπως είμαι επίσης σίγουρος ό,τι θα με καταλάβουν απόλυτα και θα συμφωνήσουν μαζί μου, μόνο οι 49.000, τουλάχιστον όσοι βρίσκονται εν ζωή, Κερκυραίοι που πέρασαν από το ΝΑΟΚ, ως αθλητές και αθλήτριες σύμφωνα με τα δελτία τους. Αλλά είμαι απόλυτα βέβαιος ότι συμφωνούμε όλοι μας ή έστω η πλειοψηφία ότι «τα παιδικά μας χρόνια είναι η πατρίδα μας».
Προσωπικά συνδέομαι με το ΝΑΟΚ, από 3 ετών που έχω φωτογραφία, αφού εκεί μας πήγαινε, ως Πορταρεμουντιότες, η μάνα μου μαζί με την αδελφή μου. Τον χειμώνα θυμάμαι τον εαυτό μου να τρέχω να ανοίξω την πόρτα στον κυρ- Σωτήρη που ερχόταν να πάρει την συνδρομή για τον Όμιλο. Από τα 6 μου εντάχθηκα στο τμήμα της κολύμβησης και από τότε, μέχρι που πέρασα στο Πανεπιστήμιο, ακολουθούσα το ίδιο μονότονο πρόγραμμα κάθε καλοκαίρι. Την επομένη που τελείωνε το σχολείο, ξεκινούσα προπονήσεις. Από μικρός, από τα 6 μου, όπου η ξύλινη άσπρη σανίδα, για να προπονούνται τα πόδια, ήταν ίσα με το μπόι μου.
Ο ΝΑΟΚ ήταν η δεύτερη οικογένεια μας, για τους περισσότερους. Για να το πω καλύτερα ήταν η οικογένεια μας. Οι φιλίες διαρκούν από τότε μέχρι σήμερα. Σαν να μην πέρασε μια ημέρα. Και οι αναμνήσεις μας «δένουν» με τον χώρο, που θεωρούμε, οι περισσότεροι, ότι πρέπει να εξασφαλίσουμε την αδιάλειπτη συνέχεια να μεγαλώνει τα παιδιά των Κερκυραίων. Όπως μεγαλώσαμε και εμείς. Που λαχταρούσαμε να έρθει το καλοκαίρι και να μας «πεθάνει» ο κυρ- Πάνος στη προπόνηση. Που είχαμε εθιστεί να ακούμε μετά το τέλος της απογευματινής προπόνησης και αφού προηγουμένως ο Όμιλος είχε φροντίσει για όλα τα παιδιά να προσφέρει, κάθε απόγευμα, ένα σάντουιτς, ένα κοκ και ένα μπουκάλι γάλα, τις ιστορίες που μας διηγούνταν, με τον δικό του απαράμιλλο τρόπο, ο συγχωρεμένος ο Αλείφας, που έφυγε δυστυχώς νωρίς από τη ζωή. Και εμείς να τον ακούμε σαν χάνοι και αυτός να το απολαμβάνει με το σαρδόνιο χαμόγελο του. Οι ιστορίες του μας «ενέπνεαν» και θέλαμε να ξεπεράσουμε τους μεγαλύτερους. Θυμάμαι μια ιστορία που μας είχε διηγηθεί, όπου έπρεπε να ταξιδέψουν κάποια παιδιά από την Αθήνα για την Καβάλα για έναν αγώνα πόλο. Έπεισαν λοιπόν τον αρχηγό της αποστολής, ο οποίος ήταν πολύ φειδωλός στις δαπάνες, δεν θα πω όνομα, να πάνε με ταξί. Μιλάμε για τη δεκαετία του 70, προς το τέλος της δεκαετίας. Όταν ήρθε η στιγμή να πληρώσει τον ταξιτζή, ο άνθρωπος παρά τρίχα γλύτωσε το εγκεφαλικό. Λίγα χρόνια αργότερα, είχαμε τον ίδιο αρχηγό σε ένα πρωτάθλημα Δυτικής Ελλάδας στην Καλαμάτα. Ήταν η πρώτη φορά που χάσαμε τον τίτλο από την Χαλκίδα. Το βράδυ πριν την επιστροφή, 4-5 οι μεγαλύτεροι, αρνηθήκαμε να φάμε με την υπόλοιπη αποστολή και ζητήσαμε να πάμε σε εστιατόριο της αρεσκείας μας. Όταν ήρθε ο αρχηγός της αποστολής να πληρώσει τον λογαριασμό του δείπνου μας, που ειρήσθω εν παρόδω περιελάμβανε γαρίδες και άλλες γκουρμεδιές, γλύτωσε για δεύτερη φορά το εγκεφαλικό.
Θυμάμαι τον αείμνηστο τον κυρ- Πάνο τον Μαρκόπουλο, μια εβδομάδα να παιδεύεται να τοποθετήσει στο βιράζ, στο ανοιχτό κολυμβητήριο του Ομίλου, μια ξύλινη επένδυση, που είχε γεμίσει τρύπες και μέσα υπήρχαν αχινιοί και ελλόχευε ο κίνδυνος τραυματισμού μας. Μαζί με άλλα μέλη του ΝΑΟΚ, τον Τρούσα, τον κυρ- Θόδωρο τον Παπίρη και άλλους. Ο ΝΑΟΚ ήταν οικογένεια. Με τις καλές και τις πιο δύσκολες στιγμές. Οικογένεια που διαπαιδαγωγούσε τα παιδιά, που έπρεπε να μάθουν ότι υπάρχουν όρια. Μήνυμα χρήσιμο για την υπόλοιπη ζωή. Το λέω αυτό, γιατί αντιλαμβανόμουν ότι σωστά έπρεπε να υποστώ, μαζί με άλλους άταχτους, τις συνέπειες της ανυπακοής. Ή της μαγκιάς, συμπεριφορά που συνάδει με την εφηβεία.
Μπορώ να γράφω ατέρμονα και να περιγράφω την ζωή του ΝΑΟΚ ή την ζωή στον ΝΑΟΚ, ή την ζωή με το ΝΑΟΚ. Τι σημαίνει ο ΝΑΟΚ για 49.000 παιδιά, που πέρασαν από τον όμιλο. Απλά θυμάμαι το πάθος και την αγάπη με την οποία μιλά για το ΝΑΟΚ ένας ξεχωριστός συμπολίτης μας και ταλαντούχος πολίστας, ο καθηγητής του Χάρβαντ Νίκος Μακρής. Είναι πραγματικά συγκινητική, η αγάπη με την οποία μιλά για το ΝΑΟΚ.
Είμαι σίγουρος ότι θα με καταλάβετε οι περισσότεροι, από άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις που έχετε βιώσει προσωπικά. Περιμένω να με καταλάβει και ο Δήμαρχος και πολλοί Δημοτικοί Σύμβουλοι, που έζησαν και αυτοί ανάλογες περιπτώσεις, αλλά θεωρώ ότι αν επιτρέψουν να χαθεί το έργο του κολυμβητηρίου, θα έχουν αδικήσει 49.000 συμπολίτες, που οι περισσότεροι δεν είναι στη ζωή και θα είναι υπεύθυνοι για την πιο «μαύρη» σελίδα του ναυταθλητισμού της Κέρκυρας. Με ένα σύγχρονο κολυμβητήριο στον ιστορικό χώρο του Ομίλου θα αναγεννηθεί η κολύμβηση και το πόλο. Είναι το ηθικό χρέος της πολιτείας, προς έναν Όμιλο που διαπαιδαγώγησε και έδωσε αρχές και αξίες για να γίνουν χρήσιμοι πολίτες, 49.000 κερκυραίοι. Γιατί ο όμιλος αυτό έκανε διαπαιδαγώγησε τα παιδιά των Κερκυραίων. Και αυτό συνεχίζει και κάνει.
Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες, ότι μιλάμε για ένα ώριμο έργο με εξασφαλισμένη χρηματοδότηση και άλλα «τεχνικά ζητήματα». Ας το κάνουν άλλοι. Εγώ κάνω έκκληση να αποδοθεί ένα χρέος προς έναν Όμιλο, που μόνο θετική προσφορά έχει στον τόπο.
