Έγιναν πολλά, θα μπορούσαν να γίνουν περισσότερα και σημαντικότερα. Γράφει ο Σπύρος Ρίκος

Να ξεκινήσω με ένα σχόλιο. Να αποφύγουμε τους αφορισμούς και τους μηδενισμούς, σίγουρα έγιναν αρκετά πράγματα στην πόλη μας και σίγουρα θα μπορούσαν να γίνουν ακόμα περισσότερα και ίσως και σημαντικότερα. Αλλά έτσι είναι η ζωή.
Θα προχωρήσω υποστηρίζοντας ότι είναι αντιδεοντολογικό και αντιεπιστημονικό να γίνονται συγκρίσεις. Άλλος ο θεσμός της αυτοδιοίκησης τη δεκαετία του ’80, που ουσιαστικά οι αρμοδιότητες περιοριζόταν στην καθαριότητα, στην ύδρευση, στον φωτισμό και στην έκδοση ληξιαρχικών πράξεων γεννήσεως και θανάτου. Άλλος ο θεσμός της αυτοδιοίκησης της δεκαετίας του ’90, άλλη η αυτοδιοίκηση επί «Καλλικράτη», άλλη επί «Καποδίστρια» και άλλη σήμερα.
Άλλα τα διοικητικά όρια, άρα και οι ανάγκες και ο σχεδιασμός, του παλιού Δήμου Κερκυραίων τη δεκαετία του ’80, δηλαδή ουσιαστικά μιλάμε για την πόλη και τον Ποταμό, άλλα τα όρια του Δήμου τη δεκαετία του ’90, άλλα τα διοικητικά όρια επί Ενιαίου Δήμου από το 2010 μέχρι το 2019 και άλλα τα διοικητικά όρια του Δήμου κεντρικής Κέρκυρας (το κεντρικής με μικρό κ) από το 2019 μέχρι σήμερα.
Επίσης θα πρέπει να δούμε και να εξετάσουμε τις δυναμικές της «ομάδας» που διοικούσε το Δήμο κάθε περίοδο. Υπήρξε περίοδο που ο Δήμαρχος είχε στην «ομάδα» 8 με 10 πρόσωπα εν δυνάμει Δημάρχους. Δεν θέλω να αναφέρω ονόματα. Και για να ποδοσφαιροποιήσω το παράδειγμα μου, κολλημένος γαρ με τη μπάλα, άλλη η υπερομάδα του ΑΓΙΑΞ της δεκαετία του ’70 που είχε 11 παικταράδες, και άλλη η ομάδα του ΑΓΙΑΞ που κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ το 1995 που είχες 3-4 καλούς ποδοσφαιριστές.
Και βέβαια θα πρέπει να συγκρίνουμε και τις περιόδους εντός των οποίων έδρασε η κάθε δημοτική αρχή. Άλλες δυνατότητες είχε το κράτος μας τη δεκαετία του ’80, άλλες τη δεκαετία του ’90 που έρρεε το χρήμα και μάλιστα δεν υπήρχαν οι αυστηροί έλεγχοι, η επιτήρηση και προϋποθέσεις για τις εντάξεις των έργων όπως σήμερα, άλλες οι δυνατότητες και οι συνθήκες επί των μνημονιακών χρόνων 2010 – 2019, άλλες οι δυνατότητες και οι συνθήκες επί υγειονομικής κρίσης.
Αυτά για να είμαστε δίκαιοι και αντικειμενικοί. Δεν είναι όλες οι εποχές ίδιες.
Και θα έρθω τώρα σε 2-3 γενικές παρατηρήσεις. Κατ’ αρχάς σε αυτό που συμφωνούμε όλοι μας ότι η αυτοδιοίκηση στην Ελλάδα δεν έχει καμία σχέση με την αυτοδιοίκηση στην Ευρώπη. Στη χώρα μας μέχρι το 1994 είχαμε τρεις βαθμούς αυτοδιοίκησης και ουσιαστικά ονοματισμένος ήταν μόνο ο πρώτος βαθμός αυτοδιοίκησης, δηλαδή οι Δήμοι. Είχαμε τον διορισμένο Νομάρχη, το 1994 θεσπίστηκε η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, δηλαδή ο εκλεγμένος Νομάρχης, αλλά είχαμε και τον διορισμένο Γενικό Γραμματέα της Περιφέρειας, μέχρι το 2010 όταν και θεσπίστηκε η αιρετή Περιφέρεια. Πρακτικά σημαίνει αλληλοεπικάλυψη αρμοδιοτήτων και κατακερματισμός πόρων. Ακόμα και σήμερα με 2 αιρετούς βαθμούς αυτοδιοίκησης Α! και Β! έχουμε την Αποκεντρωμένη, που είναι το μακρύ χέρι της εκάστοτε Κυβέρνησης. Η Αυτοδιοίκηση στην Ελλάδα δεν έχει αυτονομία και αυτοτέλεια, δηλαδή, δεν είναι αυτοδιοίκηση.
Στην περίπτωση μας έχω να επισημάνω τα εξής. Έχω την πεποίθηση ότι δεν είμαστε αρκούντως διεκδικητικοί και δεν ήμασταν πάντα ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ. Σε αυτές τις περιπτώσεις που ήμασταν ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, πετύχαμε, όπως στην περίπτωση του ΠΕΣΥ ΙΟΝΙΩΝ ΝΗΣΩΝ που αντιδρούσε σθεναρά ο τότε Υπουργός Υγείας Αλέξανδρος Παπαδόπουλος και τελικά δεν του πέρασε. Αλλά δυστυχώς το ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ άντε να είναι σε 2-3 περιπτώσεις.
Και η δεύτερη παθογένεια κατ’ εμέ, ότι δεν υπάρχει συνέχεια. Η κάθε δημοτική αρχή έχει το δικό της όραμα και δεν συνεχίζει, ως όφειλε τις προσπάθειες της προηγούμενης. Πολλά τα παραδείγματα, αναφέρω το εργοστάσιο Ολοκληρωμένης Διαχείρισης που το διέκοψε η ΝΕΡΙΚΙ το 2014 ενώ ήταν στον ανταγωνιστικό διάλογο και σήμερα δεν θα στέλναμε τα απορρίμματα στη Κοζάνη και το Υπόγειο Παρκινγκ στο Σαρόκο.
Εν κατακλείδι στη Κέρκυρα πρέπει να μάθουμε να παίζουμε ΟΜΑΔΙΚΑ και ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΚΑΙ όχι «Δια των ενεργειών μου».