Πάσχα στην Υπέροχη Κέρκυρα του Γιάννη Ρεβύθη

Πέρασε κι αυτό το Πάσχα… και μας άφησε εκείνο το γνώριμο, βαθύ συναίσθημα ότι ζούμε δίπλα σε έναν μικρό επίγειο παράδεισο.

Έβλεπα την Κέρκυρα από ψηλά, μέσα από το Corfu Channel, και για μια στιγμή ένιωσα σαν να την έβλεπα για πρώτη φορά. Τα φρούρια τα καντούνια, οι πλατείες της, το πράσινο που αγκαλιάζει τη θάλασσα, ο παλμός της πόλης, όλα σε μια υπέροχη εικόνα, ένας μοναδικός πίνακας ζωγραφικής που δεν χορταίνεις να τον κοιτάς να τον θαυμάζεις.

Και σκέφτηκα… πόσο τυχεροί αλήθεια είμαστε.

Τυχεροί που δεν τη “μαθαίνουμε” ως επισκέπτες, αλλά τη ζούμε κάθε μέρα. Που ακούμε τις καμπάνες του Αγίου Σπυρίδωνα, που περπατάμε στους δρόμους της, που τη βλέπουμε κάθε άνοιξη να μεταμορφώνεται και να συγκινεί όλο τον κόσμο.

Πέρασε κι αυτό το Πάσχα. Και ναι… άντεξαν όλοι. Ακόμα και οι “μόνιμοι” οι γνώριμοι πλέον “επαγγελματίες της γκρίνιας”.

Η Κέρκυρα γέμισε με φως, από κόσμο, μουσική και ζωή. Ο καιρός στάθηκε πολύτιμος σύμμαχος, η πόλη καθαρή, οι υπηρεσίες του Δήμου σε συνεργασία με τους πολίτες της και τους επαγγελματίες εργάστηκαν σκληρά γι αυτό.

Οι φιλαρμονικές της συγκλονιστικές, αλήθεια πόσες ώρες απο τη ζωή τους αφιέρωσαν οι μουσικοί για να μας προσφέρουν αυτό το υπέροχο θέαμα, οι χορωδίες μας υπέροχες. Η κυκλοφορία των αυτοκινήτων γινόταν χωρίς το περσινό χάος, υπήρξε οργάνωση, παλμός, χαμόγελα.

Αλλά… κάπου εκεί, σε μια γωνιά ή μπροστά σε ένα πληκτρολόγιο, ο γνωστός “ειδικός της μιζέριας”.

Καποιοι θέλουν σκοινιά, ίσως γιατί είναι αλήθεια για “δέσιμο”, άλλος δεν άκουσε καλά, στο σωστό μέρος το Adagio, ίσως έφταιγε που δεν άκούει γενικά κλασσική μουσική … Άλλος ενοχλήθηκε από τον πολύ κόσμο, ” τι τραγικό που είναι να ζει κανείς σε ζωντανή πόλη”.

Κάποιους τούς πείραξαν τα σφυρίγματα της τροχαίας “προφανώς προτιμά το σιωπηλό χάος”. Αλλοι ενοχλήθηκαν που τα μαγαζιά ήταν ανοιχτά “αντε να κλείσουν, να ησυχάσουμε όλοι”… Και φυσικά, κάποιοι επιστράτευσαν και “βαθυστόχαστες” αναλύσεις copy–paste, προϊόν τεχνητής νοημοσύνης, για να μας εξηγήσουν πόσο… λάθος ήταν όλα.

Είναι αυτοί που, αν τους δώσεις την Άνοιξη, θα σου ζητήσουν… απόδειξη για την ανθοφορία των δένδρων.

Ευτυχώς όμως, η Κέρκυρα δεν τους μοιάζει γιατί η Κέρκυρα δεν είναι η μουρμούρα. Είναι οι καμπάνες, είναι οι δρόμοι της που γεμίζουν από ανθρώπουςπου έρχονται από κάθε γωνιά της γης, είναι η παράδοση που έρχεται από πολύ παλιά, είναι ο πολιτισμός της που δεν απολογείται. Είναι οι άνθρωποί της που ξέρουν να συνεργάζονται, να υποδέχονται ευγενικά τους επισκέπτες, να δημιουργούν.

Και όσο κάποιοι ψάχνουν το “ψεγάδι” για να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, η πόλη απλά… θα λάμπει.
Γιατί ευτυχώς η Κέρκυρα δεν χρειάζεται την έγκρισή τους, έχει δώσει προ πολλού εξετάσεις και τις έχει κερδίσει η ίδια της η ιστορία.