ΟΠΕΚΕΠΕ: Η Μεγάλη Ευκαιρία… να μη σωθεί τίποτα του Σπύρου Άνδρεϊτς
Σε μια χώρα όπου η διαφθορά έχει γίνει εθνική χειρονομία και η λέξη ευθύνη ακούγεται μόνο σε επετείους, η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ θα μπορούσε να είναι ξύπνημα. Αντ’ αυτού, μετατράπηκε – χάρη σε ευφάνταστους συνηγόρους του «θεσμικού ήθους» – σε λαμπρή ευκαιρία… επικοινωνιακού καθαρτηρίου.
Η μέσω οργανωμένων και προμελετημένων απατών διασπάθιση εκατομμυρίων ευρώ βαφτίστηκε «πολιτισμική πρόκληση». Οι πλαστές δηλώσεις απέραντων βοσκοτόπων έγιναν «συστημική ατέλεια». Και οι πολιτικοί προϊστάμενοι των οργανωτών της απάτης, μεταμορφώθηκαν σε θαρραλέους υπερασπιστές της νομιμότητας – όπως περίπου ο λύκος, που μετά την τελευταία επιδρομή του, δηλώνει φύλακας του κοπαδιού.
Η διαφθορά ως «ευκαιρία για ωρίμανση»
Όπως μας πληροφορεί φίλα προσκείμενη γραφίδα, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν η «Μεγάλη Ευκαιρία» της αντιπολίτευσης να δείξει ότι είναι ώριμη να κυβερνήσει. Αντί να χαίρεται κανείς για την αποκάλυψη του σκανδάλου, έπρεπε –εικάζουμε– να θαυμάσει τη ρητορική οξυδέρκεια της κυβέρνησης που κατάφερε να το παρουσιάσει ως δική της… άσκηση αυτοκριτικής. Κατόπιν εορτής! Την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιησάμενοι!
Η χώρα, λένε, είχε ανάγκη από μια πολιτική δύναμη που θα μιλήσει για το σκάνδαλο με θεσμική ωριμότητα. Όχι βέβαια να μιλήσει για τις δικές της βαριές πολιτικές ευθύνες, θεός φυλάξοι! – αυτό θα ήταν λαϊκισμός. Αλλά να εγγυηθεί ότι το σύστημα θα συνεχίσει να λειτουργεί… με περισσότερη πλέον συνταγματική ακτινοβολία.
Ο κίνδυνος των “ΙΧ κομμάτων” και άλλες μεταφυσικές απειλές
Όπως μάθαμε, ο μεγάλος εχθρός δεν είναι η καραμπινάτη και αναμφισβήτητη διαπλοκή, αλλά η πολιτική ανεμελιά των «ιδιοκτητών ΙΧ κομμάτων» – αυτοί φταίνε για όλα: για την απώλεια σοβαρότητας, για την έλλειψη κοινής αίσθησης, πιθανώς ακόμα και για την κλιματική αλλαγή. Πράγματι, πώς να επιβιώσει το πολιτικό ήθος όταν η αντιπολίτευση δεν διαθέτει σοβαρούς επαγγελματίες της σχολαστικής ευσυνειδησίας και ευθύνης εφάμιλλους των υποδειγματικών Κώστα Αχ. Καραμανλή, Θεοδωρικάκου, Κώστα Τσιάρα, Βασίλη Κικίλια, Όλγας Κεφαλογιάννη και πολλών άλλων προορατικών πολιτικών της Ν.Δ., όταν με αυτήν (την αντιπολίτευση) παρελαύνουν κομματικοί θεατρίνοι, μουσειακά κόμματα και… γελωτοποιοί;
Η ειρωνεία, φυσικά, είναι ότι οι ίδιοι που κουνάνε το δάχτυλο για την έλλειψη σοβαρότητας, υπήρξαν αρχιτέκτονες του πελατειακού κήπου της Νεοδημοκρατικής Εδέμ, στον οποίο η κομματική αφοσίωση ήταν το κύριο προσόν για τη στελέχωση των θεσμών. Αλλά βλέπετε, η έλλειψη σοβαρότητας στους άλλους είναι πάντα πιο θορυβώδης από τη δική σου σιωπηλή συνενοχή.
Η κυβέρνηση «ανακαλύπτει» τους απατεώνες που ανέδειξε
Ανάμεσα στα θαύματα της υπόθεσης είναι και το εξής: μια κυβέρνηση καταγγέλλει για πρώτη φορά – μας λένε – τους «απατεώνες». Φυσικά, πρόκειται για τους μικρούς απατεώνες. Εκείνους που δεν διαθέτουν το προνόμιο της επικοινωνίας με τα τηλέφωνα υπουργικών συμβούλων, ούτε αυθαίρετη πρόσβαση στα γραφεία των διοικήσεων.
Οι άλλοι, οι ωφέλιμοι και χρειώδεις, εξαιρούνται. Είναι οι “παραδοσιακοί μας ψηφοφόροι”, οι “καλοί μας αγρότες”, που απλώς είχαν… «παραπληροφορηθεί» από κάποιον πονηρό…γεωπόνο. Τόση κατανόηση και ενσυναίσθηση. Απαλλάσσονται κι αυτοί λόγω κομματικής βλακείας.
Εν τω μεταξύ, το πρόβλημα δεν είναι ότι τα χρήματα εξαφανίστηκαν σε λογαριασμούς ημετέρων, αλλά ότι δεν σπεύδει η αντιπολίτευση να εγγυηθεί πως θα τα επιστρέψει. Ο δράστης, δηλαδή, ζητά από τον μάρτυρα να δεσμευτεί… ότι θα επιστρέψει εκείνος το πλιάτσικο και τη διαρπαγή που διέπραξαν οι κατηγορούμενοι.
Ο ευσεβής καταλογισμός: η ενοχή ανήκει πάντα στον άλλον
Ο μέσος πολίτης φταίει γιατί «δεν είναι ώριμος». Η αντιπολίτευση φταίει γιατί «δεν εμπνέει εμπιστοσύνη». Οι μικροί παραγωγοί φταίνε γιατί «παρασύρθηκαν». Όλοι φταίνε, εκτός από εκείνους που διόρισαν, ανέχτηκαν, συγκάλυψαν και εκλογικά ωφελήθηκαν.
Αλλά, δυστυχώς για τους κεκράκτες της κυβερνητικής εξουσίας, η πραγματικότητα δεν τιθασεύεται με ομιλίες περί “πολιτικής ωριμότητας”. Οι τίμιοι αγρότες, οι αληθινοί παραγωγοί, βλέπουν τις δικές τους επιδοτήσεις να εξαφανίζονται (τα τελευταία χρόνια υπήρξε π.χ. δραματική μείωση των επιδοτήσεων έως και 70% στους με επίσημους τίτλους κτηματολογίου τοπικούς ιδιοκτήτες αγροτεμαχίων με ελαιόδεντρα παραγωγούς) όχι βέβαια για να προστατευτεί ο δημόσιος πλούτος, αλλά για να ανακυκλωθεί η ίδια κλειστή κομματική κάστα. Αλίμονο, πώς να επαρκέσουν τα ευρωκονδύλια όταν την μερίδα του λέοντος την καταβρόχθιζαν και κατέτρωγαν εντελώς ανεμπόδιστοι (μέχρι τη δυναμική παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας!) οι κομματικοί νταβατζήδες; Αντιθέτως, οι αληθινοί αγρότες και κτηνοτρόφοι τιμωρούνται γιατί δεν είχαν την πρόνοια να ανήκουν στην «διακεκριμένη παρέα των κομματικών νταραβεριτζήδων».
Επίλογος: Η «ευκαιρία» να κρύψουμε τα πάντα
Αν αυτή ήταν πράγματι «η Μεγάλη Ευκαιρία» για να αποκατασταθεί η πολιτική σοβαρότητα, τότε πρόκειται για ιστορική αποτυχία. Αντιμέτωπη με ένα σκάνδαλο που θυμίζει σενάριο μαύρης κωμωδίας, η κυβέρνηση αντί να λογοδοτήσει, μας ζητάει παλαμάκια και χειροκρότημα γιατί… χρησιμοποίησε, λέει, τη λέξη «απατεώνες». Σιγά τα ωά!
Αντί για εξεταστικές, έχουμε συγγραφικά εγκώμια κι επαίνους για τη θεσμική της αξιοπιστία. Αντί για ομαδικές παραιτήσεις, έχουμε μαθήματα αιθέριας φιλοσοφίας για την έννοια της πολιτικής ηθικής. Αντί για δικαιοσύνη, έχουμε το παρηγορητικό επιχείρημα ότι «και οι προηγούμενοι έκαναν νομιμοφανείς παραβάσεις». Είναι απολύτως βέβαιο. Η Μεγάλη Ευκαιρία χάθηκε. Και μαζί της χάθηκε και ό,τι ελάχιστο απέμενε από την κυβερνητική αξιοπρέπεια.
