Οι Μεγάλοι αφήνουν πάντα πίσω τους το Φώς. Του Γιαννη Ρεβύθη

«Η οικογένεια επιθυμεί, αντί στεφάνων, τα χρήματα να προσφερθούν στο Μουσικό Τμήμα του Ιονίου Πανεπιστημίου και στο Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας».

Μία φράση απλή κι όμως, τόσο δυνατή, μα τόσο βαθιά.

Ο Διονύσης Σαββόπουλος, ακόμη και στο ύστατο αντίο του , μάς δείχνει τον δρόμο με μια πράξη αγάπης και παιδείας. Αντί για τα λουλούδια που η θα μαραθούν η θα χρησιμοποιηθούν σε καποιο ξενυχτάδικο, προτείνει την προσφορά στη νέα γενιά, στους μουσικούς του αύριο, στους φοιτητές που ονειρεύονται, για να δημιουργήσουν, να τραγουδήσουν, να συνεχίσουν αυτό που εκείνος υπηρέτησε με πάθος και πνεύμα.

Η Κέρκυρα, ήταν το νησί όπου δίδαξε. Στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο και ο κάθε Κερκυραίος έχει κάθε λόγο να νιώθει συγκίνηση και ευγνωμοσύνη. Γιατί οσοι συνεργάστηκαν μαζι του γνωρίζουν ότι ο Νιόνιος δεν ήταν απλώς ένας δάσκαλος μουσικής, ήταν και ένας δάσκαλος ζωής.

Με το πνεύμα του, τη γενναιοδωρία του, τη διαρκή αναζήτηση του νοήματος μέσα από την τέχνη, τίμησε και τον τόπο και την ελληνική ψυχή.

Πώς να μη λατρέψεις έναν τέτοιο άνθρωπο.

Πώς να μην τον τιμήσουμε όλοι οι Κερκυραίοι . Να τον τιμήσουμε αλλά όχι μόνο με λόγια, αλλά με πράξεις, με στήριξη στην παιδεία, στη μουσική, στην πολιτιστική δημιουργία.

Μας δίδαξες Διονύση ότι ακόμα κι όταν φεύγουν οι μεγάλοι, αφήνουν πάντα πίσω τους το φως.

Κι ο Διονύσης Σαββόπουλος, για άλλη μια φορά, μας δείχνει με ποιόν τρόπο, το φως αυτό γίνεται πράξη.