Μητσοτάκης ή Τσίπρας; Γράφει ο Κώστας Κούρκουλος
Σύμφωνα με τον γερμανικό μύθο, ένας άμυαλος καβαλάρης διασχίζει, καλπάζοντας με το άλογό του, την παγωμένη λίμνη «Κονστάνς». Μόλις όμως μαθαίνει τον φοβερό κίνδυνο που πέρασε, να σπάσει ο πάγος δηλαδή από τον καλπασμό του αλόγου και να χαθεί κάτω από τα παγωμένα νερά, πέφτει νεκρός από τον φόβο του.
Κάτι ανάλογο κινδυνεύσαμε να πάθουμε ως κοινωνία, μόλις καταλάβαμε ότι η πλουσιοπάροχη ζωή που κάναμε, στηριγμένη σε δανεικά, ήταν στον αέρα.
Οπότε όσοι δεν αντέχαμε την αλήθεια, ζητήσαμε σωτηρία στο ψεύδος, σαν να ήταν η θρησκεία ενός «λαϊκού» θεού, η οποία έδινε εύπεπτες και απενοχοποιητικές εξηγήσεις για τα πάντα.
Και επειδή, όπως μας εξήγησαν οι σοφοί μας, ηγέτες αναδεικνύονται άτομα που «..έχουν την ικανότητα να εκφράζουν καλύτερα από άλλα αυτό που όλοι αισθάνονται ή και να επινοούν πράγματα, στα οποία οι άλλοι αναγνωρίζουν τον εαυτό τους» (Κ. Καστοριάδης, «Ακυβέρνητες Κοινωνίες»), η επιθυμία ενός τμήματος της κοινωνίας για ψέμα ανέδειξε και τον αντίστοιχο μόνιμο ηγέτη του. Τον Αλέξη Τσίπρα.
Για τον οποίο, σύμφωνα με την σταλινική παράδοση που ο ίδιος εκπροσωπεί, η φτώχεια είναι ευκαιρία, αφού μόνον η μιζέρια μπορεί να οδηγήσει στην «κοσμογονία». Διότι, «…..όσο πιο μεγάλη η εξαθλίωση τόσο η λαϊκή οργή θα γίνει καζάνι που βράζει και ποτάμι που θα παρασύρει στο διάβα του την πλουτοκρατία και θα παγώσει η τσι¬μινιέρα και στην Αθήνα μέσ’ στο κέντρο θα φυτρώ¬σει καινούργιο δέντρο….» (Νίκος Μπελογιάννης – Αγγελική Κώττη, «ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΣ», εκδόσεις «Άγρα»).
Πρόκειται για βαθιά ριζωμένη στο Αριστερό κίνημα δεισιδαιμονία, που επικαλείται την ύπαρξη κάποιου ιστορικού προνομίου των φτωχών. Η οποία έχει «επικαιροποιηθεί» από τον ΣΥΡΙΖΑ, με την γνωστή φράση: «Η κανονικότητα δεν είναι ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά».
Γι’ αυτό και η ιδέα περί ιστορικού προνομίου των φτωχών, ως εγγενώς παράλογη, έχει αντιμετωπιστεί από όλους τους διανοητές της ανθρώπινης ελευθερίας και αυτονομίας, ως αυτό που είναι: ως τερατώδης.
Διότι «..οι αληθινοί φτωχοί θα είχαν μάλλον την τάση να λυγίσουν τη μέση τους μπροστά στους κυρίαρχους». (Κ. Καστοριάδης, ό.π.).
Αφού η φτώχεια «..αναγκάζει τον ελεύθερο να φέρεται σαν δούλος». (Χ. Άρεντ «Η Ανθρώπινη κατάσταση»).
Αυτήν λοιπόν την απάνθρωπη συνθήκη, που μάχεται όλους τους όρους της ανθρωπινότητας, ανέδειξε σε κανονικότητα και «ευκαιρία» η σταλινογενής Αριστερά, που εκπροσωπεί ο κ. Τσίπρας.
Είναι η στάση, για να το πούμε με ένα παράδειγμα από την σχέση των γενεών, που παράγει τέτοια εξαθλίωση, ώστε η σύνταξη του παππού να συντηρεί τα άνεργα και αργόσχολα εγγόνια.
Και αυτό το υπόδειγμα ονομάζεται, κατ’ ευφημισμόν, «προοδευτική κυβέρνηση».
Αντίθετα, για το ρεύμα του δημοκρατικού ορθολογισμού, η φτώχεια όχι μόνον δεν είναι ευλογία αλλά κατάρα, ως ασύμβατη με την Δημοκρατία.
Διότι, γνωρίζει ότι «…οι συνθήκες ακραίας στέρησης θα αποτελούν πάντοτε σοβαρό εμπόδιο για την ίδρυση της δημόσιας ελευθερίας». Αφού «…θα αντίκεινται στην ανθρώπινη κατάσταση και στο principium της ανθρωπινότητας….». (Βάνα Κυριανίδου – Νικολαϊδου, “HANNAH ARENDT”).
Γι’ αυτό προτείνει ως κανονικότητα το ακριβώς αντίθετο: την κοινή ευημερία. Ως προϋπόθεση και της Δημοκρατίας.
Ώστε, για να το πούμε συμβολικά, οι εισφορές από την εργασία των εγγονών να στηρίζουν την σύνταξη του παππού και όχι το αντίστροφο.
Πρόκειται για το ρεύμα το οποίο, τις τελευταίες δεκαετίες, εκφράστηκε από διαφορετικούς διαδοχικά ηγέτες, τον Σημίτη στο ΠΑΣΟΚ και τον Μητσοτάκη στη ΝΔ.
Έτσι, στις εκλογές που έρχονται «παίζεται» ξανά το υπόδειγμα, σύμφωνα με το οποίο θα κινηθεί η χώρα:
Από τη μία αυτό που γεννά η λατρεία της φτώχειας – της οποίας όμως τα «προνόμια», ακόμη και οι Χριστιανοί, τα μεταθέτουν για την «επόμενη ζωή» – και από την άλλη, η επιλογή της ευημερίας σ’ αυτήν εδώ τη ζωή.
Με δεδομένο δε ότι το ΠΑΣΟΚ εγκατέλειψε την παράδοση Σημίτη για να γίνει «μίμησις του ΣΥΡΙΖΑ», άρα δεν «ακούγεται», το «νόημα» των εκλογών θα προσδιορίσουν και πάλι ο Αλέξης Τσίπρας και ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Με τον Αλέξη Τσίπρα να εκφράζει διαχρονικά την λατρεία της φτώχειας. Και να το επιβεβαιώνει ρητά, δηλώνοντας πρόσφατα ότι το μόνο λάθος που αναγνωρίζει ότι διέπραξε, είναι ότι δεν έκλεισε τις τράπεζες την στιγμή που ανέλαβε πρωθυπουργός!
Και τον Κυριάκο Μητσοτάκη να εκφράζει την ακριβώς αντίθετη επιλογή: την ευημερία σ’ αυτήν εδώ τη ζωή.
ΥΓ: Την δυστοπία στην οποία αποβλέπει και προφανώς θα μεθοδεύσει και πάλι ο Τσίπρας, έδωσε λεπτομερέστερα ο διορισμένος από τον ίδιο καθοδηγητής του Γιώργος Σιακαντάρης. Ο οποίος ερμήνευσε αυθεντικά την δήλωσή του για το λάθος του να μην κλείσει τις τράπεζες αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας, ως εξής:
«Τα περισσότερα πυρά απ’ όσα είπε ο Αλέξης Τσίπρας χθες στον Χατζηνικολάου συγκέντρωσε η αναφορά του πως έπρεπε να κλείσει ο ίδιος τις τράπεζες. Θεωρώ πως αυτός ο «πανικός» για το «λάθος» του είναι το λιγότερο υποκριτικός. Αυτή τη στιγμή οι τράπεζες στη συνείδηση των πολιτών φαντάζουν ως ο μεγαλύτερος εχθρός τους και όποιος τις υποβάλλει σε κριτική κερδίζει και δεν χάνει. Ο βαθμός εκμετάλλευσης των πολιτών απ’ αυτές, με δεδομένο και την άθλια εξυπηρέτησή τους, πέραν όλων των άλλων, είναι τραγική και δικαιολογημένα γεννά την οργή τους».
Το οποιοδήποτε δικό μας σχόλιο, θα ήταν απλή φλυαρία. Με δεδομένο όμως ότι δεν υπάρχει φάρμακο για την συλλογική τρέλα, μετά από αυτά, ας προσέξουμε….
