Αναζητείται Μεσσίας από το παρελθόν. Του Γιάννη Ρεβύθη

Είμαστε λοιπόν στο καφενείο της Μικρής Βουλής που οπως είναι γνωστό, δεν βρίσκεται τυχαία δίπλα στο βουρλοκομείο. Αφού λύσαμε όλα τα γεωπολιτικά του πλανήτη, φτάσαμε και στο Ελληνικό Ζήτημα.

Παίρνει τον λόγο ένας φίλος. …

Πήγε, λέει, να δει την ταινία «Καποδίστριας» και για εκείνον κατέληξε να γίνει “μάθημα ζωής”. Βγαίνοντας από την αίθουσα, μας διηγούνταν, είδε πολύ κόσμο να κλαίει. Να κλαίει στ’ αλήθεια σε βαθμό που κι αυτός συγκινήθηκε από τη συγκίνηση των άλλων.

Απορημένος αναρωτιόταν τι τους είχε αγγίξει τόσο. Και μετά το κατάλαβε. Κάποιοι απ’ αυτούς, τις προηγούμενες μέρες, του μιλούσαν με θέρμη για την Καρυστιανού.

–  Α, γι’ αυτό, σκέφτηκε.

Δεν έκλαιγαν για τον Καποδίστρια. Έκλαιγαν γιατί χάσαμε τον τελευταίο μας Μεσσία και δεν τον έχουμε τώρα, ούτε  αντικαταστήσει ακόμη. Από την εποχή της διαλυμένης Ελλάδας του Καποδίστρια, δεν πιστεύαμε σε κράτος και δικαίως, γιατί τότε κράτος δεν υπήρχε. Πιστεύαμε σε πρόσωπα. Θέλαμε έναν πατερούλη, έναν αδικημένο ήρωα, έναν “καθαρό άνθρωπο” να μας πει: “Μη φοβάστε. Εγώ θα έρθω να σας σώσω”.

Ίσως γι’ αυτό ο Καποδίστριας, που δολοφονήθηκε το 1831,
“παίζει” καλύτερα σήμερα από τον οποιονδήποτε για πρωθυπουργός της Ελλάδας του 2026. Δεν υπέγραψε μνημόνια, δεν κατηγορήθηκε για σκάνδαλα, δεν είπε ανοησίες σε πάνελ και στο Facebook. Πέθανε εγκαίρως, πριν τον γνωρίσουμε πραγματικά.
Στην Ελλάδα μας, δυστυχώς, όσο το κράτος μπάζει νερά, τόσο ο λαός θα ζητά τα θαύματα. Και όσο ζητά θαύματα, τόσο θα ψάχνει για Μεσσίες.

Έχουμε και κάτι άλλο,συνέχισε ο φίλος μας που σήμερα είχε την τιμητική του….

–   Στον ΣΚΑΪ εμφανίστηκε και… πολιτική αστρολόγος. Ναι, σωστά, πολιτική αστρολόγος. Δεν μας έφταναν οι πολιτικοί αναλυτές, βάλαμε και τον ανάδρομο Ερμή και έτσι η πολιτική ανάλυση αναβαθμίστηκε. Ο Άρης φέρνει ανασχηματισμό, ο Κρόνος απογοήτευση, ο Δίας κυβερνήσεις συνεργασίας.

Φύγαμε από το καφενείο ολοι προβληματισμένοι…

Όταν δεν εμπιστεύεσαι τη Δικαιοσύνη, το κράτος και τους θεσμούςτης χώρας σου, καταλήγεις να εμπιστεύεσαι τα άστρα. Και όταν δεν πιστεύεις ότι μπορείς να αλλάξεις τη ζωή σου συλλογικά, μέσα από την πολιτική και την δημοκρατία, σε πείθουν εύκολα ότι κάποιος άλλος,  πιο αγνός, πιο πονεμένος, πιο φωτισμένος, θα το κάνει για σένα.

Αυτός είναι ο μεσσιανισμός. Και φοβάμαι πως ο Έλληνας δεν ψάχνει πια λύσεις, ψάχνει γισ σωτήρες. Και όσο αλλάζει τους Μεσσίες, χωρίς να αλλάζει τους θεσμούς, τόσο θα μένει στο ίδιο αδιέξοδο και θα αναζητά Μεσσίες χωρίς ιδεολογία που θα είναι με τον …άνθρωπο!!!