Άρχισε η ανθρωποφαγία και η σκύλευση. Γράφει ο Σπύρος Ρίκος

Άρχισε πολύ νωρίς η ανθρωποφαγία και η σκύλευση. Πριν ακόμη στεγνώσουν τα δάκρυα, πριν προλάβουν να θαφτούν τα επτά παιδιά που χάθηκαν τόσο άδικα στο φρικτό τροχαίο δυστύχημα στη Ρουμανία, οι «δικαστές» των Μ.Μ.Ε. έπιασαν δουλειά. Με περισσή ευκολία, τηλεοπτικοί «εισαγγελείς», «δικηγόροι» και «ερευνητές» βγήκαν στα παράθυρα για να εκδώσουν ετυμηγορίες, να διαρρεύσουν πληροφορίες και να αποδώσουν ευθύνες, λες και η κοινωνία είχε ανάγκη από ενόχους και όχι από σεβασμό.

Με ύφος απόλυτο και κυνικό, ανακοινώθηκαν – σε χρόνο ρεκόρ που προκαλεί εύλογα ερωτήματα – αποτελέσματα τοξικολογικών εξετάσεων. Κάνναβη. Κοκαΐνη. Λέξεις βαριές, που ειπώθηκαν χωρίς καμία περίσκεψη, χωρίς καμία αίσθηση του τι σημαίνει να μιλάς για νεκρούς νέους ανθρώπους. Αναρωτιέται κανείς: ποια ακριβώς κοινωνική ανάγκη εξυπηρετεί η δημοσιοποίηση αυτών των πληροφοριών τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Ποιον ενημερώνουν και ποιον ωφελούν;

Την ώρα που ολόκληρη η Ελλάδα – και όχι μόνο – θρηνεί επτά νέες ζωές που κόπηκαν βίαια, οικογένειες που έμειναν ορφανές από παιδιά, αδέρφια, φίλους, κάποιοι επέλεξαν να μετατρέψουν το πένθος σε τηλεοπτικό θέαμα. Η ουσία της τραγωδίας χάθηκε πίσω από «αποκαλύψεις» και υπονοούμενα, που περισσότερο μοιάζουν με προσπάθεια μετατόπισης της ευθύνης και σπίλωσης της μνήμης των νεκρών, παρά με αναζήτηση της αλήθειας.

Αυτό που πραγματικά συντάραξε την κοινή γνώμη σε Ελλάδα και Ευρώπη δεν είναι τα σενάρια και οι διαρροές. Είναι η θυσία επτά παλληκαριών που ξεκίνησαν από τη χώρα τους για να βρεθούν στην άλλη άκρη της Ευρώπης, για την αγάπη τους. Για την ομάδα τους. Για να σταθούν δίπλα της σε έναν δύσκολο αγώνα. Για να φωνάξουν συνθήματα, για να ζήσουν αυτό που μόνο ένας οπαδός μπορεί να καταλάβει. «Θα αφήσω τη ζωή μου σε ένα πέταλο που θα φωνάζει ΠΑΟΚΑΡΑ σ’ αγαπώ». Αυτή είναι η ουσία. Όλα τα υπόλοιπα είναι θόρυβος.

Όποιος δεν είναι οπαδός, όποιος δεν έχει νιώσει την καρδιά του να χτυπά δυνατά όταν μπαίνει η ομάδα του στο γήπεδο, όποιος δεν έχει δακρύσει βλέποντας τη φανέλα, όποιος δεν έχει ταξιδέψει χιλιόμετρα για 90 λεπτά πίστης και αγάπης, ίσως να μην μπορεί να καταλάβει. Και αν δεν μπορεί να καταλάβει, το λιγότερο που μπορεί να κάνει είναι να σιωπήσει.

Υπάρχει, τέλος, και μια εύλογη απορία προς όσους με τόση ευκολία υιοθετούν και αναπαράγουν τα σενάρια περί χρήσης ναρκωτικών ουσιών. Το δυστύχημα συνέβη νωρίς το πρωί, γύρω στις 9. Θέλουν πραγματικά να μας πείσουν ότι τα παιδιά ξύπνησαν, ήπιαν τον καφέ τους και, λίγο πριν ξεκινήσουν το ταξίδι, έκαναν χρήση ουσιών; Ακόμα κι αν – υποθετικά – είχε γίνει χρήση το προηγούμενο βράδυ ή την προηγούμενη ημέρα, πόσο και με ποιον τρόπο αυτό αποδεικνύεται ότι επηρέασε την οδήγηση; Αυτά είναι ερωτήματα που απαντώνται μόνο σε μια δικαστική αίθουσα, με στοιχεία και πραγματογνωμοσύνες, όχι σε τηλεοπτικά πάνελ.

Ας σιωπήσουν, λοιπόν, όσοι σπεύδουν να χτίσουν αφηγήματα πάνω σε νεκρά παιδιά. Ας δείξουν στοιχειώδη σεβασμό. Και καλό θα είναι να εξεταστεί σοβαρά η δυνατότητα άσκησης ένδικων μέσων απέναντι σε όσους, με λόγο ανεύθυνο και προσβλητικό, επιχειρούν να αμαυρώσουν τη μνήμη ανθρώπων που δεν μπορούν πια να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Γιατί ο σεβασμός στους νεκρούς δεν είναι άποψη. Είναι υποχρέωση.