Υποκρισίας…το ανάγνωσμα! Του Γιάννη Ρεβύθη
Κάθε φορά που πλησιάζουν οι εκλογές, εθνικές η τοπικές, ένα θαύμα συντελείται στην Κέρκυρα. Άνθρωποι που όλο τον χρόνο δηλώνουν με καμάρι “ορθολογιστές”, “προοδευτικοί” και άθεοι, ξαφνικά παθαίνουν μια μεταφυσική μετάλλαξη. Λίγο πρίν το άνοιγμα τής κάλπης, οι δρόμοι της Παλιάς Πόλης και οι δρόμοι προς την Πλατυτέρα, γεμίζουν με επίδοξους “σωτήρες” που ανακαλύπτουν την ορθοδοξία, καλύτερα και από τον Άπόστολο Παύλο οταν είδε το όραμα, στον δρόμο προς τη Δαμασκό.
Το έργο είναι χιλιοπαιγμένο. Ύφος ευλαβικό, με τα χέρια άβολα μεν αλλά σταυρωμένα για τις ανάγκες της φωτογραφίας πάντα, και μια μόνιμη θέση στο στασίδι δίπλα στόν Μητροπολίτη.
Επειδή όμως η υποκρισία έχει και τα όριά της, ήρθε ένα περιστατικό, δεν το έχω η αλήθεια ειναι επιβεβαιώσει, από τη Λάρισα, στη γιορτή της Ζωοδόχου Πηγής, να μας θυμίσει πώς η υποκρισία βασιλεύει. Εκεί λενε ο ιερέας δεν κρατήθηκε.
- Σας είπα να καθίσετε πίσω! Η φράση δεν ήταν απλή παρατήρηση, ήταν ένα πολιτικό και ηθικό “άδειασμα” σε ζωντανή ομως μετάδοση. “Εμφανίζεστε δύο φορές τον χρόνο για τις εντυπώσεις, χωρίς να προσφέρετε τίποτα στον τόπο”, τους είπε ο παπάς.
Κάποιοι ενοχλήθηκαν. Θεώρησαν “απρέπεια” να τα βάζει ένας παπάς με την εξουσία μέσα στον οίκο του Θεού. Το πρόβλημά τους, βλέπετε, δεν ήταν το ψέμα των πολιτικών, αλλά η δημόσια αποκάλυψή του.
Εδώ στο νησί, το φαινόμενο αυτο, το ζησαμε κι αυτές τις γιορτινές μέρες και παίρνει διαστάσεις υπερπαραγωγής.
Στις λιτανείες, στους επιταφίους, στις μεγάλες γιορτές, βλέπουμε τους ίδιους και τους ίδιους να συνωστίζονται για μια θέση δίπλα στον Δεσπότη. Άνθρωποι που δεν ξέρουν ούτε το “Πάτερ Ημών”, ξαφνικά γίνονται κήρυκες της ορθόδοξης παράδοσης, αρκεί να υπάρχει ένα μικρόφωνο και μια κάμερα κοντά.
Το ερώτημα όμως που βασανίζει πολλούς, είναι πόση πίστη χωράει σε μια selfie, σε μια φωτογράφιση για τα social media. Και πόση αγάπη για τον τόπο κρύβεται πίσω από μια χειραψία, στην είσοδο της εκκλησίας;
Τελικά, ίσως εμείς που δεν πατάμε συχνά στην εκκλησία χάνουμε αυτές τις σπάνιες στιγμές “ιερού θυμού”. Τότε που η αλήθεια ξεφεύγει από το “στόμα ” του ιερωμενου και την “πολιτική ορθότητα” και στέλνει τους πολιτευτές “στο πίσω κάθισμα”. Τους θυμίζει οτι η πίστη δεν είναι εργαλείο προεκλογικής καμπάνιας και η εκκλησία δεν είναι προθάλαμος της Βουλής. Αν θέλετε να προσκυνήσετε, τους λέει, κάντε το αθόρυβα.
Στην Κέρκυρα, πάντως, ακόμα περιμένουμε τον δικό μας “παπά-επαναστάτη” να τους δείξει τον δρόμο για το τελευταίο στασίδι. Μέχρι τότε, απολαμβάνουμε το θέατρο.
Αλήθεια μήπως, λοιπόν, ήρθε η ώρα να αλλάξουμε το πρωτόκολλο; Μήπως θα ήταν πιο σωστό και πιο κοντά στην ουσιαστική ευσέβεια αν, στις λιτανείες και στους εκκλησιασμούς, την τιμητική θέση μπροστά την είχαν οι επίτροποι, οι αφανείς εργάτες της εκκλησίας και οι απλοί πιστοί;
Φανταστείτε το σκηνικό. Στην πρώτη γραμμή ο λαός και οι πολιτευτές πίσω. Πολύ πίσω. Εκεί που δεν φτάνει το φλας. Εκεί που η παρουσία τους θα κρινόταν από την ταπεινότητα και όχι από τη γωνία λήψης της κάμερας.
Και το κυριότερο; Καθολική απαγόρευση φωτογράφισης των πολιτικών προσώπων εντός και πέριξ του ναού. Αν η πίστη τους είναι αληθινή, δεν χρειάζεται τα ψηφιακά pixels για να αποδειχθεί. Ο Θεός βλέπει και δεν χρειάζεται να κάνει like ο ψηφοφόρος στο Facebook.
Αν αφαιρέσεις από τον πολιτικό τη δυνατότητα να “πουλήσει” ευσέβεια μέσω μιας φωτογραφίας, τότε θα δεις ποιος πραγματικά τιμά την παράδοση και ποιος απλώς κάνει δημόσιες σχέσεις με ξένα κόλλυβα.
Ίσως τότε, οι εκκλησίες μας σταματήσουν να θυμίζουν προεκλογικά κέντρα και ξαναγίνουν αυτό που ορίζει η λέξη. Εκκλησία, ως ευχαριστιακή σύναξις πιστών. Εκεί όπου η ισότητα ξεκινά από το στασίδι και η αλήθεια δεν κρύβεται πίσω από επαγγελματικά χαμόγελα.
Ίσως όμως τότε, θα αδειαζαν οι εκκλησίες από τους πολιτευτές μας.
