Το Φως του Αύγουστου του Γιάννη Ρεβύθη

Στην τουριστική Ελλάδα και στην Κέρκυρα φυσικά, ολο τον χειμώνα ο εργαζόμενος, ο μικροενοικιαστής, ο μικρός επαγγελματίας, περιμένει καρτερικά τους καλοκαιρινούς μήνες να δουλέψει με τον τουρισμό, για να ζήσει.

Περιμένει τον Αύγουστο όχι φυσικά για διακοπές, αλλά για να εξασφαλίσει το ψωμί του, τα έξοδα του σπιτιού, τις σπουδές των παιδιών του. Είναι ο μήνας που μπορεί, επιτέλους, να ανασάνει οικονομικά μέσα στην πίεση μιας δύσκολης χρονιάς. Ειναι ο μήνας που τον περιμένει πώς και πώς για να “ξελασπώσει” οικονομικά.

Κι απέναντί του; Του έχει γίνει συνήθεια. Ειναι οι γνωστοί μας πλέον “βολεμένοι”.

Αυτοί επιστρέφοντας απο τις διακοπές τους, μαυρισμένοι απο την ηλιοθεραπεία, λες και περιμένουν με αγωνία κάθε χρόνο, τον Αύγουστο για να ξεσπαθώσουν. Είναι οι ίδιοι που έχοντας λύσει τα προβλήματά τους, με τον σίγουρο κάθε μήνα μισθό, τα ενοίκια που παίρνουν συνήθως απο τις κληρονομιές τους, συνηθισμένοι στο ραχάτι, την μεσημεριανή σιέστα, γιατι το άγχος της επιβίωσης, ειναι ξένο προς τη ζωή τους, ζητούν την ησυχία τους.

Θέλουν δρόμους αδειανούς, παραλίες ερημικές χωρίς φωνές και ομπρέλες, παρκαρίσματα εύκολα. Θέλουν μια Κέρκυρα στην ακινησία και βουβή. Συμπεριφέρονται σαν να είναι δική τους. Όπως το συνήθιζαν οι παλιοί αρχονταδες του Κωνσταντίνου Θεοτόκη.

Τους μάθαμε πλεον. Ειναι αυτοί που δεν αγαπούν το ωραίο. Δεν αντέχουν τη ζωή. Η γεμάτη κόσμο η ζωντανή Κέρκυρα τούς ενοχλεί.

Τα χαμόγελα, οι νέοι στους δρόμους, οι οικογένειες με τα παιδιά στις παραλίες, δεν χωράνε στη μίζερη αισθητική τους. Προτιμούν την παρακμή, την μιζέρια, την ερημιά, το κλείσιμο, την ασχήμια.
Ειναι οι ίδιοι που μόλις δουν ένα μποτιλιάρισμα ένα κακό παρκάρισμα, ή έναν γεμάτο απο αυτούς, τούς ίδιους κάδο σκουπιδιών, περιμένουν στη γωνία και σπεύδουν να το φωτογραφίσουν. Για να το αναρτήσουν.
Να αποδείξουν τι άραγε; Ότι δεν φταίνε αυτοί που δεν πάλεψαν ποτέ για κάτι, αλλά οι άλλοι που τολμούν να ελπίζουν και να δουλεύουν;

Ψάχνουν για τα like, την αποδοχή, ψάχνουν για λόγους ύπαρξης, αλλά ζωή δεν τους αντέχει, αφού κι εκείνοι δεν αντέχουν τη ζωή.

Εγώ όμως, όπως η μεγάλη πλειονότητα των αληθινών Κερκυραίων, προτιμώ την όμορφη, την ζωντανή Κέρκυρα, την Κέρκυρα που σφύζει από ζωή, την Κέρκυρα που σε λίγες μέρες γιορτάζει τον Άγιο της, και σας προτείνω να αφήσετε τη μιζέρια για τους άλλους.

Αυτούς που φοβούνται το φως επειδή είναι εθισμένοι μια ζωή να λειτουργούν στο σκοτάδι.