Στις φλόγες η Μέση Ανατολή. Η χώρα σε οιωνει προεκλογική περίοδο εν μέσω κοινωνικής και θεσμικής κρίσης. Γράφει ο Γιώργος Μαυρωνάς.

Βρισκόμαστε ήδη στην 14η μέρα του πολέμου στη Μέση Ανατολή, που δείχνει να γενικεύεται και
να κλιμακώνεται επικίνδυνα, με τις επιπτώσεις του στο παγκόσμιο κοινωνικό, οικονομικό και γεωπολιτικό επίπεδο, να είναι, πλέον, ανεξέλεγκτες.
Τα διαρκώς μεταβαλλόμενα δεδομένα του πολέμου, επηρεάζουν ήδη το πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό της χώρας, με σοβαρό αντίκτυπο, εκτός των άλλων, στην εθνική οικονομία και στην εσωτερική πολιτική κατάσταση. Γιατί; Διότι, 1ον το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης απορροφούν καθημερινά οι άμεσες και έμμεσες επιπτώσεις των εχθροπραξιών στη χώρα, 2ον οι γεωστρατηγικής σημασίας πρωτοβουλίες της κυβέρνησης για την αμυντική θωράκιση της Κύπρου, (που ειρήσθω εν παρόδω, αποτελεί αυτονόητη εφαρμογή του «ενιαίου αμυντικού δόγματος» του αείμνηστου ηγέτη του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Παπανδρέου), την εγκατάσταση στην Κάρπαθο συστοιχιών Patriot και την ανάλογη αντιπυραυλική και αντιαεροπορική ενίσχυση της Βουλγαρίας, κρίνονται απόλυτα θετικές, αποδίδοντας, (πρόσκαιρα;), σημαντικά πολιτικά οφέλη στην κυβέρνηση και στον πρωθυπουργό, σε μια περίοδο που η χώρα βρίσκεται, ουσιαστικά, σε προεκλογική περίοδο, και
3ον η εξέλιξη αυτή, κατά την προσωπική μου άποψη, δεν είναι καθόλου απίθανο να αλλάξει την ατζέντα Μητσοτάκη σε ότι αφορά τον χρόνο προσφυγής στις κάλπες, οδηγώντας τη χώρα σε πρόωρες εκλογές, πριν οι συνέπειες του πολέμου δημιουργήσουν νέα αρνητικά δεδομένα στο πεδίο της οικονομίας και της ακρίβειας, που «καίνε»… την κοινωνία, και μπορούν εύκολα να ακυρώσουν τις όποιες θετικές εντυπώσεις αποκόμισε από τις πρωτοβουλίες του στα θέματα του πολέμου.
Σε κάθε περίπτωση, διανύουμε τον τελευταίο χρόνο μιας κυβέρνησης που καθημερινά επιβεβαιώνει την περιφρόνησή της στους θεσμούς, την συνειδητή διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και την ιδεολογική της προσήλωση σε πολιτικές στήριξης της ολιγαρχίας των καρτέλ, που νέμονται στρατηγικές υποδομές και αναπτυξιακούς τομείς, όπως το εθνικό οδικό δίκτυο, τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, την ενέργεια, τις επικοινωνίες, τις μεταφορές κλπ., που της έχουν εκχωρηθεί «αντί πινακίου φακής» στο όνομα του «πολυδιάστατου εκσυγχρονισμού» που δεν είναι τίποτε άλλο από το ξεπούλημα της χώρας και την άμεση η έμμεση ιδιωτικοποίηση βασικών κοινωνικών αγαθών, όπως το ρεύμα, το νερό, η υγεία και η παιδεία κ.ο.κ.
Σε αυτά τα πλαίσια, όχι μόνο η ευημερία και η οικονομική ανέλιξη, αλλά και το αυτονόητο δικαίωμα σε κάθε ευνομούμενη πολιτεία για αξιοπρεπή διαβίωση, αποτελεί ζητούμενο για τους πολλούς και άπιαστο όνειρο για τους πλέον αδύναμους και ευάλωτους!
Και όλα αυτά, χωρίς καμία κοινωνική εν συναίσθηση, χωρίς ίχνος συναίνεσης, διαφάνειας και λογοδοσίας, και δυστυχώς, χωρίς ουσιαστικές και καταλυτικές παρεμβάσεις της ανεξάρτητης δικαιοσύνης, παρά τις καθημερινές καταγγελίες της αντιπολίτευσης για διασπάθιση δημοσίου χρήματος, όπου εκατοντάδες εκατομ. ευρώ Εθνικών και Ευρωπαϊκών πόρων μπαίνουν σε τσέπες επιτήδειων και ημετέρων…, και το Συμβούλιο της Επικρατείας, (ΣτΕ), να αποφαίνεται ότι δεν υπάρχουν χρήματα για 13ο μισθό και 13η σύνταξη…!
Υπό την «επήρεια» όλης αυτής κατάστασης, σε όλες τις δημοσκοπήσεις καταγράφεται ένα έντονο κοινωνικό αίτημα για πολιτική αλλαγή, προκειμένου να απαλλαγεί η χώρα και η κοινωνία από το κατά την αντιπολίτευση «καθεστώς Μητσοτάκη», που όσο παραμένει στην εξουσία, ο λαός εξουθενώνεται, το κράτος δικαίου αναζητείται και η Δημοκρατία δοκιμάζεται!
Το ερώτημα, εν τούτοις, είναι πώς και από ποιόν μπορεί να επέλθει η πολυπόθητη αυτή αλλαγή, με δεδομένο ότι σε κάθε έρευνα, η κυβέρνηση προηγείται σταθερά της αξιωματικής αντιπολίτευσης με διπλάσιο ποσοστό και ο κ. Μητσοτάκης, κρίνεται, (μετά τον «κανένα»), ως ο καταλληλότερος πρωθυπουργός, με μεγάλη επίσης διαφορά από τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, αλλά και τους άλλους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης!
Το πρωτοφανές όμως, σε όλες τις έρευνες, είναι ότι καταμετρείται η πρόθεση ψήφου σε δύο ανύπαρκτα κόμματα, που αναφέρονται ως «κόμμα Καρυστιανού» και «κόμμα Τσίπρα», τα οποία συγκεντρώνουν υψηλά ποσοστά προτίμησης, μόνο και μόνο με την πιθανότητα συγκρότησής τους!
Ας δούμε ξεχωριστά τις δύο περιπτώσεις.

Η κ. Καρυστιανού
εμφανίστηκε στο κοινωνικό προσκήνιο, μετά το «έγκλημα των Τεμπών», ως πρόεδρος του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος «Τέμπη 2023». Τη θέση αυτή κατείχε μέχρι τον Ιανουάριο του 2026, οπότε και «εξαναγκάστηκε» σε παραίτηση, μετά την απόφασή της για ίδρυση κόμματος. Ορισμένοι της καταλόγισαν ιδιοτέλεια ως προς αυτό, με κυριότερο επιχείρημα ότι εκμεταλλεύεται το κοινωνικό κίνημα που αναπτύχθηκε υπέρ των αιτημάτων των συγγενών των νεκρών και τη δημοσιότητα που κέρδισε προσωπικά, όντας πρόεδρος του Συλλόγου!
Πάντως ανεξαρτήτως αυτού, οι δημοσκοπήσεις, του Δεκεμβρίου, έδιναν στην κ. Καρυστιανού ποσοστά που άγγιζαν το 23%! Προφανώς ένα κομμάτι της κοινωνίας την υποστήριζε με βάση τους αγώνες της για τα Τέμπη, χωρίς να έχει ιδέα για το τι πρεσβεύει ιδεολογικά και πολιτικά.
Όμως, με την πρώτη της συνέντευξη, τον Ιανουάριο του 2026, και τις τοποθετήσεις της, σε θέματα πολιτικού και κοινωνικού χαρακτήρα, άρχισαν τα δύσκολα… Ο ενθουσιασμός άρχισε να μειώνεται και το 23% πήρε την κατηφόρα, καταλήγοντας σε πολύ πρόσφατες έρευνες στο 8,5% – 11,50%!
Γιατί αυτό; Διότι, 1ον τα εκατομμύρια που γέμιζαν τις πλατείες και τους δρόμους και την χειροκροτούσαν… δεν ήξεραν ότι είχε κατά νου να ιδρύσει κόμμα! 2ον σε κάθε συνέντευξη που δίνει αναδεικνύονται ουσιώδεις και έντονες αντιφάσεις και αντιθέσεις της σε μείζονες τομείς εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής. Οι τοποθετήσεις της χαρακτηρίζονται από άγνοια της πολιτικής και της λειτουργίας των κομμάτων. Μιλάει για κόμμα που «δεν θα είναι ούτε δεξιά, ούτε αριστερά». Για κόμμα που θα στελεχωθεί από πρόσωπα εκτός του υπάρχοντος κομματικού και πολιτικού συστήματος και για ανθρώπους που «θα αλλάξουν τη χώρα», χωρίς να τους κατονομάζει!
Εν ολίγοις, η μέχρι τώρα παρουσία της στο κοινωνικό και πολιτικό προσκήνιο δεν εμπνέει εμπιστοσύνη. Όχι τόσο γιατί οι δημόσιες θέσεις της σε μείζονα θέματα πολιτικής, παραπέμπουν σε ακραιφνείς δεξιές και εξόχως συντηρητικές αντιλήψεις, που εκφράζονται έτσι κι αλλιώς από λειτουργούντα ήδη κόμματα στο Κοινοβούλιο και εκτός αυτού, όσο διότι δεν έχουν συνοχή και συγκροτημένη πολιτική πρόταση εξουσίας. Γι΄ αυτό, όσο και αν προβάλλει ως κυρίαρχο κομματικό της αίτημα τη δικαιοσύνη και το κράτος δικαίου, χωρίς να δίνει πειστικές απαντήσεις, σε μια κοινωνία που δυσπιστεί γενικά και θέλει πειστικές απαντήσεις για το πώς μπορεί να κυβερνηθεί η χώρα, για το πως θα βελτιωθεί η καθημερινότητά της και ποιο θα είναι το μέλλον των παιδιών της, όλο και λιγότερους θα συγκινεί και θα πείθει, ότι μπορεί εγγυηθεί την πολυπόθητη αλλαγή.
Διαφαίνεται, λοιπόν, μετά τις πρώτες εμφανίσεις της, ότι δεν έχει τις ικανότητες, τη γνώση και το αναγκαίο οργανωτικό και στελεχιακό προσωπικό για να ηγηθεί της προσπάθειας για πολιτική αλλαγή. Έκπληξη θα είναι αν παραμείνει στα σημερινά ποσοστά της και μετά την παρουσίαση του κόμματος και του Προγράμματός του!
Η περίπτωση του κ. Τσίπρα,
διαφέρει ριζικά από εκείνη της κ. Καρυστιανού, αφού η διαδρομή του στην πολιτική σκηνή της χώρας είναι πολυετής και από διαφορετική αφετηρία. Ξεκίνησε από πρόεδρος του 15μελούς, πήρε το δακτυλίδι αρχηγού στον Συνασπισμό από τον μέντορά του τον κ. Αλαβάνο, μέσω του 5ου Συνεδρίου του Συνασπισμού τον Φεβρουάριο του 2008 και όντας αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας, αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και βουλευτής, θέση από την οποία παραιτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2025. Εν τω μεταξύ, είχε παραιτηθεί στις 29 Ιουνίου 2023 από πρόεδρος του κόμματος μετά τη νέα ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις εθνικές εκλογές, δηλώνοντας ότι δεν πρόκειται να διεκδικήσει εκ νέου την προεδρία, προκειμένου όπως δήλωσε να ανοίξει ο δρόμος σε βαθιά ανανέωση και επανίδρυση του κόμματος, με τα γνωστά τραγελαφικά του Συνεδρίου εκλογής νέου προέδρου, την Κασσελακιάδα… και άλλα φαιδρά, που τραυμάτισαν πολιτικά τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έκτοτε ακολουθεί πορεία απαξίωσης και διάλυσης, διασπασμένος και διχοτομημένος σε υποστηρικτές και αντιπάλους του πρώην προέδρου του!
Μετά την παραίτησή του από βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, με το έωλο… επιχείρημα ότι έτσι θα του δοθεί η ευκαιρία να έλθει σε απ ευθείας επαφή με την ελληνική κοινωνία, άρχισε να παρεμβαίνει στα πολιτικά δρώμενα μέσω του «Ινστιτούτου» του, ενημερώνοντας παράλληλα ότι ασχολείται με τη συγγραφή των κυβερνητικών απομνημονευμάτων του μέσω βιβλίου υπό τον τίτλο «ΙΘΑΚΗ». Με την έκδοση του βιβλίου, άρχισε περιοδείες ανά τις πρωτεύουσες Νομών για την παρουσίασή του, δημιούργησε την λεγόμενη «Επιτροπή Σοφών», ως συμβουλευτικό όργανο στην πορεία του προς ίδρυση κόμματος, και λειτουργεί μάλλον ως συγγραφέας και σχολιαστής της επικαιρότητας, χρησιμοποιώντας εκτός των άλλων σωρεία πολιτικών νεωτερισμών…!
Μιλάει για «νέο πατριωτισμό», για «δημοκρατικό καπιταλισμό», για «ηθική στην πολιτική», για «νέο συμβόλαιο με το λαό», κλπ. προκαλώντας την κοινωνία που υπέστη τις οδυνηρές συνέπειες των κυβερνητικών επιλογών του! Επιλογές για τις οποίες αντί να απολογείται κάνοντας αυτοκριτική στο βιβλίο του και εκτός αυτού, ζητώντας έστω μία συγγνώμη, κατηγορεί για τα ολέθρια λάθη που έκανε ως κύριος υπεύθυνος γι αυτά, τους συνεργάτες του υπουργούς. Οχυρωμένος πίσω από τις πιέσεις και τα προαπαιτούμενα του δικού του 3ου Μνημονίου, δικαιολογεί την αξέχαστη “colotoumba” του στο Δημοψήφισμα του 2015, στα πλαίσια του «θα καταργήσουμε τα Μνημόνια, μ΄ ένα Νόμο, κι΄ ένα άρθρο» και προσπαθεί να αποσείσει κάθε ευθύνη του για την εφαρμογή πολιτικών χειρότερων και περισσότερο επώδυνων για εργαζόμενους, συνταξιούχους, μικρομεσαίους επιχειρηματίες και άλλες ομάδες πληθυσμού, απ ότι τα πρώτα δύο Μνημόνια!
Κάπως έτσι, η αρχική δυναμική του, παρά τη βοήθεια που του παρέχει το σύστημα… Μητσοτάκη και ισχυροί οικονομικοί παράγοντες, δεν φαίνεται να μετατρέπεται σε δυναμική επιστροφή με σταθερή και πειστική πολιτική προοπτική.
Γιατί; Διότι ο κ. Τσίπρας έχει «βεβαρημένο πολιτικό παρελθόν»! Ένα παρελθόν που προσπαθεί να ξεφορτωθεί…, μέσω του περιβόητου rebranding και του συγγραφικού του πονήματος, αλλά χωρίς επιτυχία, γιατί η κοινωνία έχει μνήμη!
«Η πρώτη φορά Αριστερά» και το «ηθικό της πλεονέκτημα» δεν συγκινούν πλέον, αφού σε επίπεδο εφαρμοσμένης πολιτικής πλήγωσε βαριά την ελληνική κοινωνία!
Σήμερα, οι όποιες θέσεις και αναφορές του σε κρίσιμα ζητήματα που αντιμετωπίζει η χώρα και ο λαός, αφ’ ενός μοιάζουν προσχηματικές και εξόχως υποκριτικές και αφ’ ετέρου εξουδετερώνονται εν τη γενέσει τους από την αυτόματη σύγκριση με όσα έπραξε κατά την κυβερνητική του θητεία.
Σήμερα, πατώντας σε δύο βάρκες, κάνει στροφή ή νέα «κολοτούμπα», κατά την προσφιλή του συνήθεια, προσπαθώντας να αλλάξει το λεγόμενο ριζοσπαστικό και αριστερό προφίλ που έκτιζε επί χρόνια, ψαρεύοντας στα θολά νερά του Μεσαίου χώρου! Άρα, πρόκειται για ξεκάθαρη στροφή στην κεντροδεξιά, και στο πολιτικό Κέντρο!
Αυτό δεν είναι ελκυστικό για την κοινωνία που θυμάται ακόμα το περιβόητο «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν»!
Κατά ταύτα, ο κ. Τσίπρας με το υπό εκκόλαψη κόμμα του δεν μπορεί να αποτελέσει ικανή και φερέγγυα δύναμη για πολιτική αλλαγή!
Αυτό δείχνουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις, όπου σε διάστημα λίγων μηνών, παρά την προβολή που του παρέχεται αφειδώς… και από πολλούς, έχει χάσει περισσότερες από δέκα μονάδες!
Και έπεται συνέχεια.