ΟΧΙ άλλη γκρίνια. Του Γιάννη Ρεβύθη

Αν κάποιος επισκέπτης διάβαζε μόνο το κείμενο του γνωστού συμπολίτη μας, θα πίστευε ότι η Κέρκυρα είναι μια πόλη βυθισμένη στην παρακμή, χωρίς ομορφιά, χωρίς προοπτική και χωρίς ανθρώπους που να νοιάζονται γι’ αυτήν. Ευτυχώς, η πραγματικότητα δεν επιβεβαιώνει αυτή τη ζοφερή περιγραφή και διαψεύδει το συγγραφέα.

Διαβάζοντας το κείμενο του στο fb, θα νόμιζε κανείς πως η Κέρκυρα είναι μια πόλη υπό κατάρρευση, ένας τόπος όπου δε λειτουργεί τίποτα και όπου κάτοικοι και επισκέπτες ζουν μέσα στη μιζέρια, την κακομοιριά και την εγκατάλειψη. Μόνο που η πραγματικότητα της πόλης μας είναι πολύ πιο σύνθετη για να την περιγράψει κάποιος με το πληκτρολόγιο του, κλεισμένος στο γραφείο του χωρίς να τη ζει.

Ναι, βεβαίως και η Κέρκυρα έχει προβλήματα, όπως προβλήματα έχουν και θα έχουν όλες οι πόλεις της Ελλάδας.

Είχε και εχει ευτυχώς σήμερα λιγότερα ζητήματα καθαριότητας απ ό,τι στο παρελθόν, που καθημερινά όμως γίνονται προσπάθειες να επιλυθούν , προβλήματα κυκλοφοριακού όπως όλες οι τουριστικές πόλεις, στάθμευσης, υποδομών και διαχείρισης του δημόσιου χώρου. Τα γνωρίζουμε, τα ζούμε και οφείλουμε να τα αναδεικνύουμε, αλλά ως ένα σημείο. Γιατί άλλο πράγμα η κριτική και άλλο η σκόπιμη ισοπέδωση των πάντων.

Ευτυχώς η πραγματικότητα διαψεύδει, γιατί αν η εικόνα ήταν πράγματι αυτή που περιγράφεται, η Κέρκυρα δε θα συγκαταλεγόταν στους κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς της Μεσογείου. Δεν θα επέστρεφαν κάθε χρόνο εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες επιλέγοντάς την μέσα σε τόσο μεγάλο ανταγωνισμό. Δεν θα ήταν μια πόλη που εξακολουθεί να εντυπωσιάζει με την αρχιτεκτονική της, την ιστορία της, τον πολιτισμό της, τις φιλαρμονικές της, τα μνημεία της, τις παραδόσεις της και κυρίως τους ανθρώπους της.

Γιατί η νέα και η παλιά πόλη δεν είναι μόνο κάδοι, τραπεζοκαθίσματα και κυκλοφοριακά προβλήματα όπως θέλει να μας το παρουσιάσει ο συντάκτης του κειμένου. Είναι και ένα μοναδικό ιστορικό σύνολο, ευτυχώς ζωντανό και-σε πείσμα πολλών -ακομα πυκνό κατοικημένο.

Είναι οι άνθρωποί της, οι γειτονιές της, τα καντούνια της, οι πλατείες, οι εκκλησίες, οι πολιτιστικοί σύλλογοι, οι επαγγελματίες που αγωνίζονται καθημερινά, οι εργαζόμενοι που κρατούν όρθια την οικονομία του τόπου.

Ο συντάκτης με το κείμενο του μοιάζει να αναζητά ενόχους παντού. Με εξαίρεση τον εαυτό του, όλοι οι άλλοι τού φταίνε και θέλει να μας πείσει ότι δεν υπάρχει ελπίδα πουθενά.

Όμως ξεχνά οτι η Κέρκυρα δεν είναι μόνο τα λάθη της διοίκησης, ούτε μόνο οι κακές συμπεριφορές ορισμένων πολιτών. Είναι και οι χιλιάδες άνθρωποι που σέβονται τον τόπο τους, που προσπαθούν καθημερινά να τον βελτιώσουν, που επενδύουν, δημιουργούν, προσφέρουν και αγαπούν αυτό το νησί.

Η αγάπη για τον τόπο δεν αποδεικνύεται ούτε με ισοπεδωτικές αναφορές ούτε με ωραιοποιήσεις ούτε με μηδενισμό. Αποδεικνύεται με προτάσεις, με συμμετοχή, με διεκδίκηση και με διάθεση συνεργασίας.

Γιατί όταν παρουσιάζεις μια πόλη αποκλειστικά ως σκουπιδότοπο, τελικά δεν χτυπάς τους υπεύθυνους των προβλημάτων. Αδικείς πρώτα από όλα τους ανθρώπους που ζουν, εργάζονται και δημιουργούν σε αυτήν.

Η Κέρκυρα αξίζει περισσότερα από την αυτάρεσκη υποτίμηση από κάποιους, αξίζει σοβαρή κριτική εκεί που χρειάζεται, αλλά και στοιχειώδη επιβράβευση για όσα καταφέρνει. Γιατί παρά τις αδυναμίες της, εξακολουθεί να είναι ένας από τους ομορφότερους, ιστορικότερους και πιο ζωντανούς τόπους της Ελλάδας.

Και ίσως αυτό είναι που ενοχλεί περισσότερο..

Ότι η Κέρκυρα, παρά τα προβλήματά της, συνεχίζει να στέκεται όρθια σε αντίθεση με τούς “συγγραφείς” της μιζέριας και του μηδενισμού.