Μη πυροβολείτε το Δημόσιο Νοσοκομείο. “Μια προσωπική εμπειρία”. Του Γιάννη Ρεβύθη.

Είναι σχεδόν κανόνας πλέον στην εποχή του διαδικτύου οι άσχημες εικόνες να έχουν μεγαλύτερη πέραση από τις καλές. Ο κόσμος διψά για το αρνητικό, για τη σύγκρουση, για το βρίσιμο, επειδή αυτά φέρνουν τα περισσότερα «like». Αντίθετα, μια καλή κουβέντα για έναν δημόσιο φορέα δύσκολα γίνεται είδηση.

Έτσι συμβαίνει πολλές φορές και με τα δημόσια νοσοκομεία.

Καταλαβαίνω τους επαγγελματίες της πολιτικής, καταλαβαίνω και τους επαγγελματίες συνδικαλιστές. Ο καθένας υπηρετεί τον δικό του ρόλο.

Μέχρι εκεί όμως. Δεν πρέπει να παρασυρόμαστε από μια μόνιμη απαξίωση που αδικεί ανθρώπους και προσπάθειες.

Προς Θεού. Θα είμαι ο τελευταίος που θα ισχυριστεί ότι στη δημόσια υγεία όλα λειτουργούν τέλεια. Υπάρχουν προβλήματα, υπάρχουν ελλείψεις, υπάρχουν αδυναμίες. Όμως μέχρι εκεί.

Γιατί στα δημόσια νοσοκομεία γίνεται και εξαιρετική δουλειά.

Και σε αυτή τη μεγάλη προσπάθεια συμμετέχουμε όλοι. Οι πολίτες με τους φόρους τους, η πολιτεία με την πολιτική υγείας που εφαρμόζει, τα υπουργεία, οι διοικήσεις, οι γιατροί, οι νοσηλευτές, οι διοικητικοί υπάλληλοι, όλοι όσοι κρατούν όρθιο το Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Έχουμε έναν πραγματικό θησαυρό. Με τις δυνατότητές του και με τις αδυναμίες του. Και οφείλουμε να τον προστατεύσουμε.

Να μην πέφτουμε στην παγίδα όσων, άμεσα ή έμμεσα, μας οδηγούν να πιστέψουμε ότι η μοναδική λύση βρίσκεται στις ιδιωτικές κλινικές και στα χιλιάδες ευρώ που καλείται να πληρώσει ο ασθενής.

Αυτές ήταν οι σκέψεις που έκανα κατά τη διάρκεια της πρόσφατης περιπέτειας της υγείας μου, όταν νοσηλεύτηκα στο Νοσοκομείο Χατζηκώστα Ιωαννίνων.

– Γράψε τα, Γιάννη, μου έλεγαν οι ασθενείς από τα διπλανά κρεβάτια. Είναι κρίμα να μη λέμε κι ένα μπράβο σε όλους αυτούς που προσπαθούν για εμάς.

Και είχαν δίκιο.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη φράση που είχα διαβάσει πριν από πολλά χρόνια και την οποία όλοι καταλαβαίνουμε μόνο όταν βρεθούμε στη θέση του ασθενούς.

“Είμαστε πονεμένοι, φοβισμένοι, ξαπλωμένοι ανάσκελα. Και πάνω από το κρεβάτι μας στέκεται ο γιατρός. Εκείνη τη στιγμή μάς φαίνεται σχεδόν σαν Θεός, γιατί από εκείνον περιμένουμε τη σωτηρία μας”.

Αυτή την εικόνα δεν πρέπει να την ξεχνάμε ποτέ.

Όπως εγώ δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρόεδρο του δικού μας Νοσοκομείου την κυρία Εγγλεζοπούλου, ούτε τον διευθυντή της Καρδιολογικής Κλινικής, τον Νίκο Καλαντζή, για την άμεση εξυπηρέτηση και το ανθρώπινο ενδιαφέρον τους.

Δεν θα ξεχάσω επίσης την εικόνα της Καρδιολογικής Κλινικής στο “Χατζηκώστα”. Τα μόνιτορ, τα ιατρικά μηχανήματα, την αδιάκοπη προσπάθεια του προσωπικού και την υπεύθυνη ιατρό Ευγενία Παπά, που με σοβαρότητα προσπαθούσε να μου εξηγήσει τι ακριβώς μου συμβαίνει, ενώ ταυτόχρονα με ενθάρρυνε και μου έδινε κουράγιο.

Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι, κατά την καθημερινή επίσκεψη των γιατρών στους θαλάμους, θα αφιέρωναν χρόνο για να μου εξηγήσουν τα πάντα, να απαντήσουν στις απορίες μου και να με καθοδηγήσουν με υπομονή και ευγένεια.

Αυτό όμως που πραγματικά δεν περίμενα ήταν όταν μου πρότειναν, εφόσον το επιθυμούσα, να μιλήσω και με ειδικό ψυχολόγο. Εκεί κατάλαβα ότι η φροντίδα δεν αφορά μόνο την καρδιά ή το σώμα, αλλά και την ψυχή του ανθρώπου.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, δύο ημέρες μετά την έξοδό μου από το νοσοκομείο, έλαβα ένα ηλεκτρονικό μήνυμα από το Υπουργείο Υγείας.

Με μεγάλη έκπληξη διάβασα ένα ανθρώπινο, καθησυχαστικό κείμενο που με ενθάρρυνε να συνεχίσω πιστά όσα είχαν προτείνει οι γιατροί και στη συνέχεια μου ζητούσε να αξιολογήσω τη νοσηλεία μου.

Το συμπλήρωσα με μεγάλη χαρά.

Δυστυχώς δεν πρόλαβα να το αποθηκεύσω, όμως μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι από εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα ακόμη μεγαλύτερη ασφάλεια.

Και δεν ήταν μόνο οι ερωτήσεις για τη νοσηλεία. Υπήρχε και ένα δεύτερο μέρος, το οποίο ενδιαφερόταν πραγματικά για την πορεία της υγείας μου, για το αν χρειάζομαι επιπλέον υποστήριξη και για την προετοιμασία της ενδεχόμενης χειρουργικής επέμβασης που έχω μπροστά μου.

Αυτή είναι η εμπειρία μου.

Γι’ αυτό σας λέω: Μην πυροβολείτε το Δημόσιο Νοσοκομείο.

Να το κρίνετε αυστηρά όταν πρέπει. Να απαιτείτε να γίνεται καλύτερο. Να επισημαίνετε τα λάθη. Αλλά να αναγνωρίζετε και τους ανθρώπους που κάθε μέρα δίνουν τη μάχη για τη δική μας ζωή.

Μην παρασύρεστε από τους επαγγελματίες πολιτικάντηδες και όσους επενδύουν μόνο στην απαξίωση.

Στηρίξτε το Δημόσιο Νοσοκομείο.

Γιατί, όταν έρθει η δύσκολη ώρα, είναι πολύ πιθανό να σταθεί δίπλα σας. Και τότε θα καταλάβετε ότι πίσω από τους τοίχους του δεν υπάρχουν μόνο κτίρια και μηχανήματα.

Υπάρχουν άνθρωποι.