Μεγάλο Σάββατο: Με λαμπρότητα η λιτανεία και ο Επιτάφιος του Αγίου Σπυρίδωνα
Η αρχαιότερη από τις λιτανείες του Αγίου Σπυρίδωνος στην Κέρκυρα είναι εκείνη του Μεγάλου Σαββάτου. Καθιερώθηκε ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη σωτηρία του νησιού από τον μεγάλο λιμό (σιτοδεία) που το έπληξε λίγο πριν από το Πάσχα του 1553. Αν και η ακριβής ημερομηνία του θαύματος δεν είναι γνωστή, η χρονολογία αυτή προκύπτει από μαρτυρίες της εποχής, σύμφωνα με τις οποίες τότε αποφασίστηκε η ανέγερση δημόσιας σιταποθήκης.
Η λιτανεία επικυρώθηκε επίσημα με διάταγμα του Γενικού Προβλεπτή Αντωνίου Λορεδάνου στις 24 Απριλίου 1753 και εγκρίθηκε αργότερα από την Ενετική Γερουσία, την 1η Ιουνίου του ίδιου έτους.
Κατά τη λιτανεία του Μεγάλου Σαββάτου πραγματοποιείται και η περιφορά του Επιταφίου του ναού του Αγίου Σπυρίδωνος, όχι το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής όπως προβλέπει το εκκλησιαστικό τυπικό. Εκείνο το βράδυ, ο Επιτάφιος περιφέρεται μόνο εντός του ναού, με τη συμμετοχή της Παλαιάς Φιλαρμονικής «Ο Άγιος Σπυρίδων».
Στην πομπή του Μεγάλου Σαββάτου προηγείται το ιερό λείψανο του Αγίου και ακολουθεί ο Επιτάφιος. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της συγκεκριμένης λιτανείας είναι ότι το λείψανο δεν καλύπτεται από την Ουρανία (μπαρλακί), όπως συμβαίνει στις υπόλοιπες λιτανείες· αντίθετα, η Ουρανία καλύπτει τον Επιτάφιο.
Η ιδιαιτερότητα αυτή ανάγεται στην περίοδο της Βενετοκρατίας (1386–1797), όταν η Ορθόδοξη Εκκλησία αντιμετώπισε σημαντικούς περιορισμούς. Με απόφαση της Ενετικής Γερουσίας το 1574, απαγορεύτηκαν οι ορθόδοξες λιτανείες σε ημέρες κατά τις οποίες τελούνταν λιτανείες των Λατίνων, ενώ ο ορθόδοξος κλήρος υποχρεωνόταν να συμμετέχει σε αυτές. Προκειμένου να διατηρηθεί το έθιμο της περιφοράς του Επιταφίου, οι Κερκυραίοι το μετέφεραν το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου — μια πρακτική που διατηρήθηκε σε όλη τη διάρκεια της Βενετοκρατίας.
Μετά την αποκατάσταση των δικαιωμάτων της Ορθόδοξης Εκκλησίας το 1799, η περιφορά του Επιταφίου του ναού του Αγίου Σπυρίδωνος εξακολούθησε να τελείται το Μεγάλο Σάββατο, σε συνδυασμό με τη λιτανεία του Αγίου, διατηρώντας έως σήμερα αυτό το μοναδικό τοπικό έθιμο.
